Vijf Belgen zitten vast boven op een duin…

Nee, dit is geen Belgenmop of flauwe verwijzing naar #Belgianlivesmattertoo. Want we weten allemaal, grappen maken over eigenaardigheden van mensen is als wandelen over een mijnveld met moonboots aan. Voor je het weet, kan er iets aangetikt worden.

We waren in Middelburg en zoals de meeste geografisch aangelegden onder jullie wel weten, ligt daar vlakbij wind, zee en strand. En hoe! Windkracht zeven. Het was eigenlijk perfect weer om even uit te waaien in de buurt van het beroemde Zoutelande. In de auto konden we al merken hoe stevig windkracht zeven is. De wind trok naar hartenlust aan mijn moedige Corsaatje. Gelukkig lied liet deze zich niet uit het veld slaan en kwamen we aan bij de zee. Nou ja, er stond nog een beste duin in de weg, maar dat mocht de pret niet drukken.

Mijn vriendin en ik beklommen via een pad dat steil omhoog liep de duin. We zaten nog aan de goede kant, want de wind had hier nog geen vat. Boven ons zagen we al een wat vreemdsoortige tafereel. Een man en een vrouw op leeftijd met een bolderkar. De man droeg iets, maar we konden het nog niet ontwaren wat.

Bijna bij de top kwamen het gekrijs en een vest ons letterlijk tegemoet. Het kledingstuk vloog recht in het gezicht van mijn vriendin. De wind had hier vrij spel en blies het zand zo in mijn gezicht. Dat deed ze ook bij drie kleine kindjes en twee oudere mensen. De man en de vrouw met de bolderkar stonden in shock boven op de duin te verwaaien. De man droeg een van de kleine kinderen,* die in totale paniek was door het scherp waaiende zand.

Nu komt het wonderlijkste. Niemand hielp. Er liepen mensen zat. Grappig eigenlijk dat wanneer mensen zich niet meer druk maken over corona en afstand houden, ze zich kennelijk zich ook niet meer druk maken om een medemens. Nu moet ik er wel heel eerlijk bij zeggen dat deze mensen niet op de meest handige plek stilstonden. Boven op een duin met een zandstorm recht in je smoel.

Wat doe je in zo’n geval? We konden in elk geval het weggewaaide vest teruggeven. Ik overdrijf trouwens niet dat het zo hard waaide dat deze een eigen leven leek te leiden. Net als die mensen op de duin. Belgen, zo bleek. Het werd nog bizarder. Het bleken de opa en oma te zijn. De vrouw had een verlamming aan haar rechtervoet en ze hadden er een kwartier over gedaan om de duin op te klimmen. Bovenop ging het mis, de kinderen zetten het op een krijsen, de vrouw stond als verlamd… verkeerde woordkeuze… stond daar als een standbeeld en er kwam geen boe of bah meer uit en de man had het in zijn kop gezet om naar het strand te gaan waar ze een strandhuisje hadden en veilig zouden zijn.

Ik heb een paar keer om me heen gekeken of er ergens camera’s stonden. Dat we niet opeens de hoofdrol hadden in een soort Bananensplit. Helaas.

Mijn vriendin en ik konden het niet over ons hart verkrijgen om ze daar te laten staan en besloten te helpen. Zij een krijsend jochie op de arm, ik een krijsend meisje dat meer voelde als een bewegende cementzak en opa met de bolderkar. Nu zou je zeggen dat Belgen en Nederlanders dezelfde taal spreken, echter verstond ik geen klap van wat deze beste meneer zei. Gelukkig was er ook nog een zesjarig, niet krijsend jochie dat alles een beetje voor ons vertaalde.

Waar het op neerkwam, was dat de man zo goed van vertrouwen was dat hij ons de sleutels van het huisje, de drie kinderen en de bolderkar gaf en zelf bij zijn vrouw achterbleef om haar te helpen. Zo heb je een romantisch weekend voor twee… zo heb je opeens een compleet Vlaams gezin inclusief strandhuisje.

Afijn, wij die kinderen, die gelukkig de alarmcentrale niet meer aan hadden staan, naar het huisje brengen. Ik mijn biceps testen met een bolderkar half weggezakt in het zand en die opa zijn vrouw ophalend.  Al met al waren we een half uur verder voordat iedereen veilig in het huisje zat.

De man heeft ons een paar honderd keer bedankt (volgens het zesjarige jochie) en wij konden doen wat we eigenlijk al een dik half uur wilden doen. Uitwaaien! Wat kan je dat dan opeens hard nodig hebben.

Niet discriminerend bedoeld of coronatechnisch, maar we hebben wel veiligheidshalve alle Belgische accenten ontweken op het strand.

Comments

    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.