Moorkop

Nooit geweten dat we in Nederland zo’n voedselallergie hebben. Echt serieus, het neemt zorgwekkende vormen aan. We mogen niet meer eten wat we gewend zijn. Of eigenlijk wel, maar dan heet het anders.

Afgelopen week was de moorkop in het nieuws. Een bakker had de naam in de ban gedaan, wat resulteerde in wereldnieuws in Nederland. Helemaal toen de HEMA hierin meeging. Op Twitter explodeerde heel rechts Nederland over deze naamswijziging. Waarop ik nog grappig uit de hoek dacht te komen met de Tweet:

Goed nieuws voor de HEMA. Er komen geen extreemrechtse kaaskoppen meer langs. #Moorkop.

Ik weet het, dat is een beetje kietelen in de rechtse bierkaai, maar ik kon het niet laten. Wat mij fascineert, is de allergie die op het woord lijkt te zitten. Persoonlijk heb ik  geen moeite met de benamingen. Bij een negerzoen denk ik niet aan een heel donkere man uit een ander werelddeel en bij een jodenkoek denk ik niet aan Israël. Zo denk ik bij een moorkop niet aan een Moor. Ja, hooguit: We want moor!

Maar toch liggen al deze woorden gevoelig. Waarom? De een linkt het aan discriminatie en de ander gooit nog net geen molotovcocktails tegen een winkel, omdat deze een woord veranderd heeft. Ik zeg niks nieuws dat hier een maatschappelijke kwestie onder ligt. We roepen wel dat we hier vrijheid hebben, maar hebben we dat echt?

In een tijd waar kinderen wapens verheerlijken en hiermee medemensen neersteken en overvallen. Een tijd waarin migranten ontvangen maar niet fatsoenlijk lijkt te lukken. Waarin iedereen iets vindt van iedereen. Waarin vluchtelingen eigenlijk ook niet echt welkom zijn. Waarin andere “migranten” misbruik proberen te maken van ons rechtssysteem. Waarin mensenhandel goed  verdient. Waarin mede-Europeanen flink buit maken met diefstal en oplichting, waar de echte vluchteling of migrant de dupe van wordt. Waar wij het liefst de schuld afschuiven naar een volk. Eigenlijk in een tijd waarin we moeite hebben om alles wat vreemd is te accepteren. Dingen gaan ons te snel.

Het is ook zo dat er veel criminaliteit is. Kommer en kwel, dat is geloof ik al decennia lang zo. Elk decennium wezen we als Nederlander wel een bevolkingsgroep aan die de rotte plek was. Was het toch onverhoopt een Nederlander die bovenaan de criminele voedselketen stond, dan verheerlijkten we hem als een Al Capone en kwamen er zelfs films over.

Het is maar net door welke bril je het bekijkt. Ben ik blij met al die jeugdigen die rondlopen met wapens? Nee, natuurlijk niet! Schrik ervan en mijn primaire reactie is ook waarom die ouders hen niet beter opgevoed hebben. Maar als ik dan advocaat van de duivel speel en bedenk dat die ouders het waarschijnlijk niet zo breed hebben en al tientallen jaren met de nek aangekeken worden. Daardoor moeite hebben met werk vinden en ambities waarmaken, maar tegelijkertijd wel overal moeten lezen dat ze enkel hun handje op hoeven te houden voor geld omdat ze donker zijn of licht getint … tja…

Kortom, het is best ingewikkeld. Ook voor mij. Als ik een Marokkaan zie roven op Opsporing Verzocht, dan denk ik ook Klote Marokkaan blijf met je poten van een ander af! Maar dat denk ik ook als ik een Nederlander zie. Dan vind ik dat ook een klootzak van een Nederlander. Of Antilliaan, Belg, Pool, Duitser, Nigeriaan… wat dan ook!

Daarom snap ik het hele woordengedoe niet en ook weer wel. Wij moeten niet invullen voor een ander. Oftewel geen woorden veranderen, omdat we denken dat het voor een ander kwetsend kan zijn. En anderen moeten niet meteen een woord zwaarder maken dan het is. Dus een heel links anti-alles groepje moet niet op elk woord zout leggen. Net zoals de heel rechtsdenkende mens niet achter elke verandering van een woord een complete complottheorie moet zoeken. Het is maar een woord mensen. De moorkop, roomkop, kaaskop, of wat voor kop dan ook, smaakt nog steeds lekker hoor.

Mijn vader zei het onlangs ook mooi. Mogen we nu ook geen rookworst meer eten? Want roken is slecht voor je gezondheid.

Comments

  1. Schrijfhart

    Al geruime tijd heb ik last van een frozen shoulder. Onlangs legde iemand een hand op die schouder en ik ging door de grond van de pijn. De man schrok nogal want het was uiteraard niet zijn bedoeling om me pijn te doen. Hij bood zijn excuses aan en heeft mijn schouder niet meer aangeraakt. Logisch toch dat je een ander geen pijn wilt doen? Zo zie ik het met de discussie rondom alle folklore en benamingen ook. Ondanks dat het niet slecht bedoeld is, dat ik dacht dat het oké was, als het een ander pijn doet dan stop je ermee. Vooruitgang is leren van fouten en aanpassen aan veranderde omstandigheden. Dat gebak zal er inderdaad niet minder om smaken, misschien zelfs wel beter 😉

    1. Post
      Author
      Michiel Geurtse

      Mooi voorbeeld! :-)Je zou het nog een klein vervolg mee kunnen geven, door de man duidelijk te maken wanneer het oké is om de schouder aan te raken en wanneer niet.
      Ik had het er net ook met iemand over. Ik haalde toen gekscherend aan dat als we alle eeuwen bang waren voor verandering dan hadden nu nog Neanderthaals gesproken. Dus ergens zal het ook wel weer goed komen.

  2. Ton Kloppenborg

    Ik rook niet meer sinds 1 september 2004. Sindsdien eet ik gewoon worst nadat ik het zakje met de benaming ongelezen heb weggegooid. Ik heb overigens wel een voorkeur voor levering van de donkere leverworst van Vocking.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.