5

De supermarkt

Het is omdat er lekkere dingen zijn, anders zou ik er zelden komen. De supermarkt. Ik er kom dus vaak. Wanneer ik mezelf met het winkelwagentje door de gangen sleep, en de medeshoppers om me heen zie, dan is de supermarkt best wel een goede afspiegeling van de maatschappij.

Dat begint al buiten met de ongewenste spam die ik krijg in de vorm van een trekzak artiest die in repeat-stand een onnavolgbaar riedeltje speelt waarbij de mieren uit de lokale stoeptegels zich terugtrekken. Zo’n vage gast zorgt er ook nog eens voor dat de schuifdeur regelmatig open en dicht gaat. Alsof die meedoet op de valse tonen van de trekzak.

Binnen komen we bij de volgende hindernis. De zelfscanmuur. Een wand vol laserpistolen die je het leven gemakkelijker moeten maken. In Michielland is het zo dat er precies bij die muur  altijd twee buurvrouwen staan te kletsen. Plukken van verhalen vang je ongevraagd op. Bijna altijd gaan ze over de kinderen en hoe druk ze vandaag wel niet zijn met iets. In elk geval druk met voor de zelfscanners staan.

Netjes opgevoed als ik ben, zeg ik pardon en wijs hen erop dat ik een zelfscanner wil pakken die zij precies met hun karretje blokkeren. Vaak is dat voldoende, maar vaak krijg ik ook een blik van ‘hoe durf jij ons in ons gesprek te interrumperen.’ Met als resultaat dat ze heel, maar dan ook héél langzaam aan de kanten gaan. Mij zwaar verwijtend aankijkend. Een blokkeerfries is er niets bij. Soms, wanneer ik me niet kan beheersen doe ik de altijd werkende ‘Oh-sorry-ik-zag-je-niet-staan-en-bump-je-karretje-zomaar-iets-te-hard-weg-met-de-mijne.’

In de winkel zelf kom je ook van alles tegen. Het ik-kijk-je-weg-type bijvoorbeeld. Vaak iemand met haast en frustratie van iets wat die dag gebeurd is, en wat in non-verbale communicatie aan jou duidelijk gemaakt wordt. Sta je net voor de koeling om de hamblokjes te bestuderen, voel je in jouw aura een aura vol prikkels en woede verschijnen. Je kijkt terloops over je schouder en ziet iemand staan die dáár zijn moet waar jij staat. Maar ja, je bent nog niet klaar. Je hoort het drijvende, ongeduldige gezucht en voelt de ogen in je rug branden. Ik heb dan altijd de neiging om opeens meerdere pakjes hamblokjes uit de koeling te halen en ze lekker rustig te vergelijken. Moet je ook een beetje voorzichtig mee zijn, anders krijg je de altijd werkende bump-je-karretje-truc op jezelf getest.

Of mensen die opeens stil staan, zonder enig vooraankondiging. Met als resultaat dat drie karretjes erachter een noodstop moeten maken en er met geen enkele mogelijkheid langs kunnen. Het voorste karretje is namelijk in bezit van iemand die in zijn totaal eigen wereld leeft en waarbij geen enkele andere medemens leeft, ergo ook geen rekening mee te houdt.

Ben je die eindelijk gepasseerd, heb je je scheenbenen blauw van twee van die kleine kutkarretjes met dito kinderen die met een pak snoep in hun wagentje door de winkel heen racen. De ouders onvindbaar. Waarschijnlijk ondergedoken bij de sterk dranksectie.

Bij de zelfscankassa aangekomen, zijn er ook nog twee onvermijdbare dingen. Het eerste is dat ik een gave heb om in die rij te staan waar iemand staat die geen zelfscanner had, omdat die ‘het niet wist’ en dat ook heel erg verontwaardigd laat merken. Ze moest al zo lang wachten. Ik heb respect voor het kassameisje dat altijd vriendelijk blijft en om er niet een nog grotere theater van te maken, maar gauw de boel scant. Weg tijdwinst van de zelfscan.

Het tweede is dat wanneer ik aan de beurt ben, de kassa aangeeft dat het tijd is voor een steekproef. Die valt bij mij vaker dan de staatsloterij.

Na de traditionele hartverzakking bij het betalen van die veel te lekkere dingen, mopper ik ook nog flink op mezelf. Al dat geërger aan bepaalde supermarkttypes ten spijt, ben ik zelf ook een klojo. Wie gaat er nu met honger de supermarkt in? Dat kost zo 20 euro meer!

Thuisgekomen sla ik mezelf helemaal voor de kop. Ik ging heen voor een doos eieren en een pak melk. Kwam terug met 60 euro en boodschappen… Maar wat was ik vergeten? Juist! Ik behoor tot de verstrooide groep supermarktbezoekers in de maatschappij.


5 reacties

  • Anneke van Dijken

    9 oktober 2019

    Wat herkenbaar.
    Daarom doen wij ook maar één keer per week de boodschappen.
    Soms ga ik later nog wel eens naar de supermarkt omdat ik dan wat vergeten ben, maar dan zorg ik dat ik naar het rek ga waar datgene staat en meestal lukt dat aardig.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      9 oktober 2019

      Ik wil wel eens afdwalen haha, maar gelukkig gaat me steeds beter af. 😀

      Reply
  • Annette

    9 oktober 2019

    haha ja en dan vergeet je nog die lichting die ‘tegen het verkeer in gaan’ met hun karretje omdat ze iets zijn Vergeten….spookrijders zijn het! je moet je ook in de supermarkt aan de verkeersregels houden.

    Reply
  • Sonja Grinwis

    9 oktober 2019

    Echt wij zouden zomaar broer en zus kunnen zij 😉, zoveel herkenning is bijna beangstigend. Ook zo’n ergernis de rollatorbrigade die op zaterdag boodschappen doet en een half uur staan te overleggen of ze citroenthee of toch de engelse melange zullen nemen, grrrr.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      9 oktober 2019

      Hahaha, zij zijn ook vaak degene die bij de zelfscankassa staan… zonder zelfscanner…

      Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.