9

Kutcolumn

“Wat een kutcolumn. Soms is er geen licht. M. weigert zichzelf een overwinnaar te noemen. En als het onvermijdelijke gebeurt en Bibian uiteindelijk aan haar kanker sterft, is ze dan een verliezer? Maak er maar een mooi verhaal van vanaf de zijlijn, dan lijkt het net niet echt zo erg als het werkelijk is.”

Bovenstaande reactie kreeg ik op mijn column over Bibian Mentel. Gevolgd door enkele negatieve, ongenuanceerde reacties dat hier geen enkele mantelzorger op zit te wachten, dat er geen lichtpuntjes zijn wanneer je ten dode opgeschreven bent, dat het een vreselijke column is en dat ik maar makkelijk praat vanaf de zijlijn.

Nu ben ik als columnist best wel wat gewend, want wie zijn hoofd boven het maaiveld steekt, hoeft niet alleen schouderklopjes te verwachten. Vogels moeten immers ook ergens op schijten. Maar deze reacties knaagden wel een beetje aan me. Waarom? Ze werden geplaatst op de pagina van de landelijke mantelzorg. Erger nog, deze mensen zijn mantelzorgers. Of hebben er in elk geval iets mee van doen.

Dat er vervolgens iemand heel hard kutcolumn roept en vervolgens een kudde hierop fanatiek op mee ja-knikt zonder zelf te lezen, vind ik vanuit deze hoek best wel erg. Anders hadden ze bijvoorbeeld wel geweten dat ik niet vanaf ‘de zijlijn’ schrijf.

Ik heb een vriendin, Sandra, die strijdt tegen kanker en ondanks alle tegenslag vecht en wint. Daarmee zeg ik niet dat ze de kanker verslaat, maar ze wint wel. Omdat ze vecht voor het leven. Zij had kunnen kiezen om het verhaal zo zwart als de ziekte te laten worden, maar zij koos, net als deze schrijver van de ‘zijlijn’, er een mooi verhaal van te maken. Een winnaar ondanks de situatie.

Haar man zorgt voor haar en vindt de hele situatie ook kut, om maar even in de mooie termen van de reageerders te blijven. Hij vindt het zelfs superkut. Gunt het niemand, is niet blij met de situatie en dat zal hij terecht ook overal laten merken. Maar hij zit ook niet bij de pakken neer en maakt er ook een mooi verhaal van. Onder het mom: je kan de tijd vol maken met mokken en zwartkijken of je kan het volmaken door te genieten van elkaar.

Daarom de schrik dat er mensen zijn die op een zorgplatform dusdanig ongenuanceerd ‘zwart’ reageren. Mensen in soortgelijke situaties als mijn vriendin of als ik… De man van ‘de zijlijn’ en voor het leven mantelzorger… maar afijn.

Ik vind dat best zorgwekkend. Mantelzorgers zouden er ook voor elkaar moeten zijn. Elkaar opbeuren, steunen, weet ik wat. Niet de grond inboren of er wat uitflappen. Dat zegt iets over hen. Deze groep verdrinkt duidelijk in de zorgen en/of de verdrietige kant. Terwijl er ondanks de zware kant waarover terecht geklaagd mag worden, er nog zo veel moois gedaan kan worden met de tijd die je hebt. Klagen mag best, maar dan wel wat genuanceerder, denk ik dan. Of denk ik nu (weer) te positief? Ik zal het wel lezen in de reacties.

 


9 reacties

  • Rob Alberts

    25 september 2019

    Stille groet,

    Reply
    • Michiel Geurtse

      25 september 2019

      Groet in stilte terug

      Reply
      • Joke

        25 september 2019

        Goed geschreven
        Michiel, top

        Reply
        • Michiel Geurtse

          25 september 2019

          Dank! 🙂

          Reply
  • Schrijfhart

    25 september 2019

    De reacties op je column heb ik ook met verbazing gelezen. Meteen met gestrekt been erin en zonder steekhoudende argumenten. Het zegt meer over de reageerder dan over jouw column. Mooi onder woorden gebracht door jou.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      25 september 2019

      Ja dat dacht ik ook… Maar vond het toch te belangrijk in dit geval om het stil voorbij te laten gaan. Dan maar discussie en misschien nog meer gestrekt been, maar dan wordt er in elk geval over gepraat. Dank! 🙂

      Reply
    • Eric

      25 september 2019

      Gelukkig kun jij relativeren is niet iedereen toe in staat en dat is kut voor die mensen vandaar hun reactie denk ik.

      Reply
  • Herma

    25 september 2019

    Als ervaringsdeskundige van het hebben van kanker en als schrijver stond ik letterlijk en figuurlijk op de middenstip.

    Mijn ervaring is dat hoe je het ook verwoord, met welke bedoeling of goede intentie er ook achter zit, je het als schrijver nooit helemaal goed kan doen.
    Of nooit helemaal fout.

    Iedereen leest wat hij of zij wil lezen en interpreteert het op dat moment als hun waarheid.

    En alles is oké.
    Bedenk vooral dat er ook mensen zijn die in stilte blij zijn met de herkenning en erkenning van hun eigen ervaringen.

    Ik vind het in ieder geval prachtig om te lezen dat er betrokken mensen zijn die geven om wat zij zien in hun omgeving en de ballen hebben om bewustwording en aandacht te geven aan dit soort gevoelige en heftige gebeurtenissen.

    Wat mij betreft een prachtig voorbeeld van “ kanker heb je niet alleen”

    Lekker doorgaan met schrijven vanuit je hart zonder de woorden op een weegschaal te hoeven leggen.
    💪🏼💪🏼

    Take care ✨

    Reply
    • Michiel Geurtse

      26 september 2019

      Wat mooi gezegd Herma. Doorgaan met schrijven sowieso 🙂 Dat zal nooit een issue zijn. Net als ik gewend ben ongenuanceerde reacties te krijgen… hoort bij het vak zeggen ze wel eens. Alleen kon ik het in dit geval niet over mijn kant laten gaan.
      Die mensen die dat deden hebben ook hun waarheid, zoals jij dat zo goed verwoord. Helaas komen kwamen ze er ongenuanceerd uit… en dat is zorgelijk.

      Super dank voor deze mooie woorden. 🙂

      Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.