DeWolff

Ik volg ze al jaren. Drie jonge knakkers die volgens mij al vanaf hun zesde spelen. DeWolff, een rockband zoals ze in de jaren 60/70 klonken. Rauw, ongepolijst en vol passie. De blues stroomt door hun aderen zoals de wodka bij een alcoholist.

Eindelijk zou ik deze parel van de Nederlandse rockmuziek zien. Als stand-in band nota bene voor een andere band op Pinkpop. Op het kleinste podium nog wel. Het regende die beruchte pinkstermaandag en de tent waarin zij zouden spelen stond goed vol. Geen fans, maar schuilende festivalgangers. Ik stond daar met mijn poncho nog om geduldig te wachten. Even twijfelde ik nog of ik de poncho uit moest trekken. Straks zouden ze nog denken dat ik geen liefhebber was, maar een schuiler. Een groep waar ik nu even niet mee geassocieerd wilde worden. Nee. Ik kwam voor de muziek! Niet om droog te staan.

De rookmachine blies een wolk van spanning het publiek in. De aankondiging ging met een Limburgs accent en daar kwamen ze. Drie vuige, jonge mannen met haren als manen en vlassige baarden. Met kleren die uit de kledingkast van hun hippe opa’s gestolen waren, stonden ze als Cream in hun hoogtij dagen op het podium. Bij de eerste gitaarklank wist je het al. Dit wordt een show om nooit te vergeten. Alsof ze al vijftig jaar optraden, braken ze bijna letterlijk de hele tent af. Zelfs de schuilers konden niet stilstaan. Heerlijke riffs kwamen korzelig uit de speakers, het hammondorgel werd bespeeld alsof het in brand stond. De drummer sloeg nog net geen gaten in de vellen.

Als een razende tornado sleurde DeWolff ons mee in een beukende zee van blues en rock. Het enige wat ontbrak, waren de streepjes en scheurtjes op ons netvlies om ons terug te voeren naar de tijd van toen. Woodstock op Pinkpop en dat door drie jonge gasten die volgens mij al de blues schreeuwden toen ze baby waren. Voorbestemd voor de muziekwereld.

DeWolff speelde in die kleine tent, Stage 4 genaamd, het tentzeil van het dak. Verreweg het beste wat de maandag te bieden had. Met stip op één op mijn Pinkpoplijstje. Een kleine band in een kleine tent, die met gemak het hoofdpodium had aangekund. Zo groot zijn ze wel… zo groot zouden ze eigenlijk ook moeten zijn.

Voor wie ze nog niet kent, raad ik aan eens wat live materiaal van hen te bekijken. The blues. Waarin drie jonge gasten groots doorleefd in kunnen zijn.

Comments

  1. Sonja Grinwis

    Hoewel ik de band niet ken, blij was dat ik tijdens de koude en natte Pinksteren gewoon lekker thuis was en ik die drukt vast niet had kunnen verdragen heb je het zo weten te beschrijven dat ik het nu jammer vind dat ik er niet bij was

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
      Michiel Geurtse

      Oh, wat gaaf… dan heb je op een rockende school gezeten. 🙂
      Zo zat ik ooit op school met Ilse de Lange…yeah..haha

    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.