9

Zorgrobots

Het robotje staat op tafel met een stang in zijn hand en gymt er vrolijk op los. Een paar bejaarde dames beweegt vrolijk in een trager tempo mee. Ze hebben zichtbaar plezier met het hightech poppetje.

Nadat ik een column schreef over de wc-douche, kreeg ik een aantal reacties die me erop wezen dat mijn relaas kortzichtig was. Het luxe artikel was immers perfect inzetbaar voor mensen met reuma, mindervaliden, et cetera. Waar, helemaal waar. Wanneer je minder mobiel bent en je hebt zorg nodig, is zo’n toilet ideaal.

Mijn gedachten gingen meteen naar het zorgrobotje. Ontwikkeld voor mensen met autisme en  mensen met dementie. Maar tegenwoordig zijn de robots booming business geworden voor allerlei zorgzaken.

Eenzame ouderen worden daarbij regelmatig genoemd. Vaak wat minder goed  ter been zit deze doelgroep te veel alleen op hun kamertje in een bejaardentehuis. Te weinig personeel, omdat er  te veel bezuinigd wordt. Dat is het liedje  dat je steevast hoort.

Gelukkig zijn er daarom een douche-wc en een robot die ze werk uit handen nemen. Ook handig voor de familie. Hoeven ze niet meer elke zondag te komen. De robot is er immers. Zo hebben we met ons allen toch wat minder schuldgevoel. De robot doet het wel. Overheid blij want die dingen zijn misschien duur in aanschaf, maar gaan waarschijnlijk langer mee dan de doelgroep. Plus de verzorgers hoeven nu minder hard te lopen voor het lage loontje dat ze krijgen.

De goudvis of kanarie vervangen door de robot. De thuishulp door de wc-douche en Google-assistent. Het kan snel gaan in deze moderne tijd.

Ergens las ik dat het over tien jaar heel normaal is dat veel zorgtaken door allerlei robotica vervangen zijn. Mooi, denk ik dan. Maar toch… Ik zal wel weer onnadenkend kortzichtig zijn zoals in mijn vorige column, maar hoe ik die artikelen over onze hightech vervangers ook lees, ergens mis ik toch steeds iets. Menselijkheid.

Nu begrijp ik heus wel dat een zorgrobot best wel een goede vondst is. En in sommige gevallen een oudere liever de robot dan zijn drukke familie elke zondag over de vloer heeft. Toch geeft het me ook een verdrietig gevoel. Het gevoel dat wij niet meer in staat zijn een doelgroep in de maatschappij te behouden en daarom kunstmatige intelligentie inzetten om ze te vermaken. Of zie ik het verkeerd? Houden we een groep op deze manier juist wel in onze maatschappelijke kring door ze via een robot aan het internet te verbinden? The Internet of Seniors. Ik weet het niet, maar ergens bekruipt me soms toch het gevoel dat onze ouderen de goudvis in de kom zijn geworden.  Ze zijn er wel bij, maar toch niet helemaal. Af en toe wat voer geven en klaar.


9 reacties

  • Sonja Grinwis

    5 juni 2019

    Ten eerste mijn complimenten dat je de kritiek van vorige week weet te gebruiken voor zelfreflectie en een nieuwe blog.
    Robots in de zorg gaan inmiddels alweer een poosje mee. zelf schreef ik er een blog over in augustus 2017. Een robotkat tegen de eenzaamheid. Nog altijd heb ik er gemengde gevoelens over, net als jij. Tijden veranderen en op zich is het fijn dat we techniek kunnen gebruiken om mensen te helpen maar ook triest dat we dat als mensen blijkbaar niet meer zelf af kunnen.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      5 juni 2019

      Precies… het is best tweeledig. Ik zou ook direct een robot er neerzetten als ik merk dat het mijn zoon helpt. Of als de oude buurvrouw er blij van wordt… maar heel vaak bekruipt mij het gevoel dat we het ook wel ‘gemakkelijk’ vinden.
      En wat betreft de kritiek van vorige week, daar zit geen zelfreflectie aan… daar zit reflectievooriedereen aan… wat voor de een noodzakelijk kwaad is, is voor de ander een luxe artikel die er een noodzakelijk kwaad bij bedenkt,

      Reply
  • Mies Huibers

    5 juni 2019

    Elke uitvinding heeft sinds het begin der tijden zijn geweldig positieve en zijn verschrikkelijk negatieve gevolgen. Zo’n gezelschapsrobotje zie ik wel zitten. Onder één voorwaarde. Dat het extra aandacht is en niet in plaats van menselijke aandacht. Maar ja, het risico ligt wel op de loer.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      5 juni 2019

      Dat zijn precies mijn zorgen Mies.

      Reply
  • Annette

    5 juni 2019

    Een robot goudvis alleen als hij waterdicht is dan he, anders ligt deze ook de volgende dag op zijn rug boven in het water 😉 ik vind het jammer dat onze ouderen het met een robot moeten doen, ik snap het wel en ga er vanuit dat het met de best intenties gebeurd maar toch hoop ik later ook regelmatig mijn kinderen nog te zien 😉

    Reply
    • Michiel Geurtse

      5 juni 2019

      Precies 😊… Af en toe het geklaag van de kids om je heen is noodzakelijk.

      Reply
  • Ellie Schmitz

    5 juni 2019

    Zo erg dat de maatschappij vaak niet meer in staat is de menselijkheid te laten prevaleren. Natuurlijk mag er techniek komen, daar ben ik absoluut niet wars van en misschien heb ik het zelf ooit nodig, maar ik ben bang…

    Reply
    • Michiel Geurtse

      5 juni 2019

      Ik begrijp je angst. We leggen steeds meer onze afhankelijkheden bij computers.

      Reply
  • jankrosenbrink

    7 juni 2019

    je beschrijft je twijfels bij de zorgrobots. Ik deel die, maar niet alleen bij de zorgrobots, ik heb die twijfels bij de robots in het algemeen. De gemeenschap waarin je leeft zou bewust moeten kunnen kiezen of ze de oprit naar je huis met een bulldozer maken of met vijf man met hun schoppen en kruiwagens. Ik benadruk bewust dat jouw gemeenschap dat zou moeten uitmaken, en niet jij als individu. Ik denk dat in Indonezieje er helemaal geen gevaar bestaat dat de wc-douche een niet te vermijden koop-dingetje wordt. Jij bent bang dat in de verwende westerse wereld wel het geval kan zijn. Dat is je kritiek op jouw westerse gemeenschap, jouw, en mijn gemeenschap. Ik kan me daar wel in vinden, in die zin dat je daarbij het belang ziet van de eigenschappen en ontwikkelingen in jouw gemeenschap. Dus meer kritiek op je gemeenschap dan op de individuen in die gemeenschap, die door min of meer toevalliger omstandigheden eigenlijk al zo´n wc-douche hard nodig hebben.

    Individuen willen overleven, maar meer nog willen gemeenschappen overleven, daarom produceren de gemeenschappen normen en waarden voor hun onderdanen. Die onderdanen mogen , moeten kritiek hebben op de normen die jouw gemeenschap aan jou stelt. (maar minder aan de indonesische gemeenschap, die zijn lekker met zichzelf bezig, of ook minder met de japanse gemeenschap, ook die zijn lekker met zichzelf bezig, en stellen hun eigen eisen aan hun onderdanen om als gemeenschap te overleven).

    Mensen verschillen, hun culturen verschillen, angst voor wc-robot in Indonezieje is niet nodig denk ik, angst voor robots in het algemeen in Nederland wel. Want werk is voor een nederlandse inwoner van belang, als de robots het overnemen met behoud van inkomen van alle nederlanders, gaat er toch iets wezenlijks fout.

    Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.