6

Omaatjes op de weg

Hebt elkander lief gelijk uzelf. Maar oh, wat zou ik mezelf soms graag de volle laag geven. Gewoon met lekker ongegeneerde schuttingtaal waarbij je de oren rood van het hoofd vallen.

Waarom? Nou, ken je de wet van Michiel? Je kent het vast wel. Heb je alle tijd van de wereld en je mag rustig ergens een uur over rijden, dan is de kans groot dat je een kwartier te vroeg aankomt om je vervolgens daar je de pleuris te vervelen. Heb je haast? Dan wordt het een ander verhaal. Dan is er altijd wel iets gaande op de weg dat ervoor zorgt dat je maar net op tijd of te laat aankomt.

Bij mij zijn dat omaatjes. Van die kleine, grijze, turende mensjes die je van verre herkent aan die grijze krullenbol die maar net boven de bestuurdersstoel uitsteekt.  Ik heb helemaal niets tegen deze lieve, leuke, pepermunt etende, grijze postduiven. Maar als ze achter het stuur gaan zitten, veranderen ze in een schildpad die bergopwaarts een kudde slakken de bloemetjes in de bermen laat zien.

Ook verdenk ik ze ervan dat ze de muziek van Armin van Buuren aangesloten hebben op hun remsysteem. Echt waar, hun remlichten flikkeren nog harder dan Jochem Meijer kan ADHD-en.

Daar kom ik dus altijd achter te rijden als ik haast heb. Altijd op een weg waar je 80 mag en altijd is de weg dusdanig dat ik voor geen meter kan inhalen. En het tempo gaat al meter voor meter.

Laatst had ik er weer eentje voor me. Op een weg door het bos. In het voorbij rijden zag ik nog ‘Pas op! Herten’ op een bord staan. ‘Pas op, omaatjes!’ had erop moeten staan. Nog nooit zag ik een hert op de weg. Heen en weer zwiepende omaatjes des te meer!

Eerst kon ik mijn geduld nog wel bewaren toen ik erachter reed. Maar al snel kwam de stelling van Omathagoras in werking. Auto x oma x 80 km weg = 30 km/uur zwalken.  Vrolijk meedeinend op de wind reed het boodschappenwagentje voor mij. Er vloog een dartelend kleurend herfstblaadje over de weg. Hup! Armin van Buuren begon te flikkeren. Ik flikkerde zowat van de weg om de onverwachte remactie voor mij te ontwijken. Daarna gaf ze vol gas, tot ze de 30 km/uur had gehaald en liet het daarna net zo hard weer los.

Oh, oh, een bocht! 300 meter voor ons. Ja, dan moet je natuurlijk alvast uitlaten vieren anders vlieg je er nog uit ook. Met een razende snelheid van maar liefst 10 km/uur nam ze hem. En ik? Ik zat ondertussen te appen, lezen, gitaar te spelen, was te vouwen, met de chauffeur achter mij een kopje koffie te drinken en de banden te checken of ze nog draaiden.

Zo ben ik uiteindelijk tien minuten te laat op mijn afspraak gekomen. Ik heb helemaal niets tegen omaatjes. Maar omaatjes op de weg zijn nu niet bepaald een combinatie van born to be wild. Ik weet dat haastige spoed ook zelden goed is, maar om dat nu meteen af te straffen met een blik bejaarden… herstel…. met bejaarden in blik op de weg is toch ook wel wat cru.

De terugweg ging iets voorspoediger. Totdat, jawel. Ik dacht eerst nog dat het een verdwaald speelgoedautootje was. Maar nee. Dichterbij zag ik de contouren al. Klein, ingekrompen, een ouderwetse pet en bril… oh nee! Mogelijk nog erger. Een opa!


6 reacties

  • Rob Alberts

    15 mei 2019

    Ik reken er op dat je dit blog al rijdend achter die beschreven opa hebt gemaakt.

    Vrolijke groet,

    Reply
    • Michiel Geurtse

      15 mei 2019

      Ik ben nu net bezig met mijn derde roman in de auto… 😉

      Reply
  • Annette

    15 mei 2019

    haha heel herkenbaar en als je ze passeert kijken ze gewoon strak vooruit, blik op oneindig (of zou het staar zijn? 😉 )

    Reply
    • Michiel Geurtse

      15 mei 2019

      Ik vermoed dat ze mikken op een punt heel ver in de verte. 😉 🙂

      Reply
  • Joke

    15 mei 2019

    Hahaha, 10 kilometer per uur is niet eens te doen op een rechte weg, laat staan in een bocht (zegt dit born-to-be-wild-omaatje met haar grijze krullebol). Ik ben heel benieuwd hoe jij je rit straks (over pakweg 100 jaar?) beschrijft als gekrompen opaatje met een petje op het hoofd en een brilletje op je neus. Jammergenoeg ben ik er dan waarschijnlijk niet meer om van die column te genieten. Misschien op een wolkje boven?

    Reply
    • Michiel Geurtse

      16 mei 2019

      Tegen die tijd schrijf ik mijn column waarschijnlijk net zo snel als ik mijn boodschappenwagentje rijdt…hihi

      Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.