2

Mama is even aan het hardlopen

Al buffelend over het schelpenfietspad zag ik haar voor me. Toen nog niet beseffend dat ik haar iets beter zou leren kennen.  Ze viel me op, omdat ze vanwege de warmte haar hardloopshirt had uitgetrokken.

Het was ook warm die dag op Schiermonnikoog. Zonnetje strak aan de hemel en tussen de beschutting van de duinen had zij geen concurrentie van de wind. De Monnikenloop zou een van de warmste edities worden.

Man als ik ben, voelde ik me toegetrokken tot de vrouw die slechts in sport-bh liep. Ze had een headsetje in. Wat mijn fantasie triggerde, was welke muziek er op  stond. “Over the hills and far away”, of “We zullen doorgaan”, of “The show must go on”? Bij al mijn klimmetjes in de duinen had ik steevast als: “What goes up, must come down” in mijn hoofd. Tyrone Davis voor de liefhebbers.

Langzaam maar zeker haalde ik haar in. Wat nog geen eenvoudige opgave was, want ze had een mooi tempo. Eenmaal naast haar besloot ik heel even mee op te lopen tot we een stuk vals plat bedwongen hadden, om daarna een tandje bij te schakelen en verder te gaan.

De zon scheen, de rust was sereen, de enige geluiden waren de vogels en zee in de verte en het gestamp van onze zwoegende benen. De gedachten op leeg. Toen opeens de vrouw naast me tegen het niets begon te praten.

‘Met mama.’

Ik keek verbaasd op.

‘Nee, mama is even aan het hardlopen, lieverd.’

Ze had telefoon op haar headsetje.

‘Nee, lieverd, dan moet je papa even bellen.’

Ogenschijnlijk relaxt zat de vrouw kennelijk met haar jonge zoon of dochter aan de telefoon. Die geen benul had dat mama midden in een hardloopwedstrijd zat.

‘Nee, schat, dat kan mama nu niet, mama loopt even hard.’

Even? Tien Engelse mijlen! Maar afijn.

‘Bel je papa even dan? Oké, lieverd, tot later.’

Ze hing op, zette haar stoïcijnse blik op alsof er nooit iets gebeurd was.

Ik grinnikte. ‘Kinderen,’ zei ik veelbetekenend tegen de vrouw.

‘Ja,’ reageerde ze met wegdraaiende ogen.

We lachten even. Daarna heb ik haar gelaten. Zette een tandje bij en vervolgde mijn weg.

Bij de finish in Schiermonnikoog kwam het trotse gevoel omhoog. Het maakte niet uit of je nu als eerste of als vijfhonderdste over de meet kwam. Iedereen voelde zich even koning van het eiland.

Hijgend en puffend stond ik trots mijn eerste trofee te verorberen. Een sinaasappel. Ik blikte met een trots gevoel naar de finishlijn, de dijk in de verte en de  hardlopers die binnenkwamen druppelen. Een kind botste even tegen mij aan tijdens het spelen met zijn vriendjes. De gedachten schoten meteen terug.

Mama moet even hardlopen.


2 reacties

  • Schrijfhart

    10 april 2019

    Meneer Ziet ziet een vrouw hardlopend in slechts een sport BH en als man voelt hij zich toegetrokken want – mevrouw heeft een headsetje in en dan wil de man toch weten naar welke muziek ze luistert. 😂😂😂 Dát triggerde hem. Echt meneer Ziet u weet mij steeds weer te verbazen en te amuseren.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      10 april 2019

      Hahaha… De gemiddelde man denkt het, ik schrijf het. :-).. En het levert weer bijzondere momenten op.

      Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.