8

Michiel Skywalker en de luchtbuizen!

Als jongetje kon ik enorm fantaseren over ‘normale’ zaken. Zo had je in de jaren ‘80 allemaal hightech die nu nagenoeg verdwenen is. Denk alleen al aan de videorecorder, de walkman of de Polaroid camera. Of nog erger: de gettoblaster.

Echter er was een apparaat dat me enorm fascineerde. Midden in Almelo hadden we een heel grote bank. Toen had je nog een bank met balies en échte mensen die je hielpen en je niet zelf lieten aanmodderen. Waar een bank nog drie verdiepingen telde en nog dependances hadden in aangrenzende dorpen. Ach, je weet wel, die gebouwen in dorpen waar nu vaak oudere inwoners in verwarring raken wanneer ze opeens bij een kapper staan in plaats van een bank.

Afijn, in die tijd ging ik met plezier mee naar de bank. Honderd keer liever dan verplicht kleding kopen met mijn moeder. Horror! Daar heb ik geleerd hoe snel melatonine aangemaakt wordt tijdens het marathonwachten bij een pashokje. Trouwens, nog zo’n fenomeen. Wanneer je kleding ging passen, kreeg je zo’n vage, gestanste, vaak gele, plastic kaart mee die kennelijk registreerde dat je in een pashokje stond. Intrigerend! Was ik weer vijf minuten zoet tijdens mijn comateuze toestand in de kledingwinkel.

Bij de bank daar hadden ze iets! Nee, niet een bakelieten computer of dergelijks. Ze hadden luchtpost! Jawel. In een tijd dat er nog geen e-mails bestonden en geld niet uit de muur gespuugd of geplof-kraakt werd, had de bank een ingenieus systeem van buizen dwars door het gebouw waarin sigaarvormige kokers over en weer schoten. Hoe gaaf is dat!

Mijn moeder leverde dan een handgeschreven verzoek tot geldopname in bij de balie, de baliemedewerker controleerde het netjes en stopte dat in zo’n doorzichtige koker. Naast hem in de muur zat  een rond klepje dat hij vervolgens opende. Daar ontwaarde zich de poort naar buizenland. Het geluid dat je hoorde vergeet ik nooit weer. Het is een combinatie van tocht door je wc-pot met het geluid van een op hol geslagen warmtegordijn in de winkel. Wat je hoorde zodra hij de koker erin stopte, klonk als een stofzuiger die een sok opzuigt. Klepje ging dicht en je hoorde hem wegfloepen.

Bij mij als kind sloeg de fantasie op hol! In mijn hoofd vond achter de muur een buizensysteem plaats met allerlei rondvliegende kokers waar Star Wars nog een puntje aan kon zuigen! Loopings, schietende omhulsels, Death Star, de complete Melkweg. Op een bepaald moment had ik een trilogie aan fantasy boeken in mijn hoofd over deze luchtige buizen. Ik bestuurde zelf zo’n koker. Schoot van links naar rechts door de pijpen. Manoeuvreerde net op tijd langs een tegemoetkomende spookkoker. Michiel Skywalker vliegend voor The Rabobank Enterprise.

Floep! De koker meldde zich bij het klepje. Het papiertje vervangen door wat geld. Guldens. Ook zo’n fenomeen. Verdween ongeveer gelijktijdig met de menselijke service bij een bank. De baliemedewerker overhandigde mijn moeder netjes het geld. Bij het uitlopen van de bank draaide ik me altijd even om en gaf een twee vinger groet aan de bank. Mission completed.

Wanneer ik vandaag bij de bank kom, loer ik altijd nog naar de muren. In de hoop zo’n klepje te spotten. Nu nog slaat mijn fantasie op hol en fantaseer ik verborgen portalen in de muren. Wachtend om geopend te worden. Waarbij een dertig jaar oud woesj-geluid zal ontsnappen en Michiel Skywalker nog steeds klaar is voor zijn volgende missie.

Een twee vinger groet!


8 reacties

  • Rianne

    19 december 2018

    In het ziekenhuis waar ik heb gewerkt is enige tijd geleden weer zo’n systeem aangelegd voor bepaalde medicijnen. Stond je in het archief, suisde er ineens buizenpost over je heen. Bijzondere ervaring.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      19 december 2018

      Wat lijkt me dat gaaf! En ook wel mooi nostalgie wat weer normaal wordt. 😊

      Reply
  • Ellie Schmitz

    19 december 2018

    Zag het voor me, zo herkenbaar, zelfs het woest-geluid hoorde ik. En allerlei ‘bij-herinneringen’ ploppen naar boven, dat ik er met het spaarbankboekje aan de balie stond, of met mijn vader was om er geld te halen. Leuk geschreven, Michiel!

    Reply
    • Michiel Geurtse

      19 december 2018

      Jaaaa… Precies!!
      Dank je wel! 😊

      Reply
  • Arnoud

    19 december 2018

    Ja, mooi verhaal en mooie herinnering! Je noemt het luchtpost, maar het heet dus inderdaad buizenpost, zoals een eerdere reactie al meldt.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      20 december 2018

      Dankjewel. 🙂
      Het heet inderdaad buizenpost, maar als jochie noemde ik het altijd luchtpost. Mijn trigger naar de bank van vroeger. 🙂

      Reply
  • Gwennie

    28 december 2018

    O…. ik word ineens weer heel lang teruggegooid in de tijd! Ik weet het nog!

    Reply
    • Michiel Geurtse

      28 december 2018

      Haha, dan zijn we van dezelfde generatie. 😀

      Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.