The Dutch disease

Nederlanders kunnen hun klep niet houden. We praten overal en altijd. Ook al denken we van niet. Afgelopen zaterdag was ik  in Amsterdam, bij een concert van de band War on drugs. Deze staan bekend om hun sferische muziek. Liedjes waarbij je ogen sluit en mee laat voeren op de noten van de gitaar. Songs waarvoor je gaat zitten en in stilte geniet. Alleen niet in Nederland.

Zodra de muziek ook maar even dromerig in de zachtere volume stand kwam, ontwaarde er zich een waar kippenhok in de zaal. Vanaf de tribune waar ik zat leek het net een groep kwetterende spreeuwen op wintertrek. Dwars door de muziek en met een totaal gebrek aan besef van hoe storend het is voor de muziekliefhebber die wél probeert te luisteren. Ik begrijp het ook niet. Waarom koop je een duur concertkaartje? Om vervolgens de hele avond op en neer klepperend van de bar naar de zaal de ellende van de hele week luidkeels de muziek overstemmend met ons mee te delen.

Op een festival in België heb ik me laten vertellen dat dit toch wel asociale fenomeen ‘the Dutch disease’ wordt genoemd. Een ziekte waar vooral wij Hollanders last van hebben. Dus naast onze fameuze bekendheid in den wereld met ‘Dutch treat’ of ‘going Dutch’ hebben we er nog een dubieuze titel bij.

Gisteren werd me dat weer eens pijnlijk duidelijk bij het concert. Wij kunnen nog geen vijf minuten onze kop dichthouden. Alsof we bang zijn dat we in stilte verloren gaan. Er moet een geluidje uit ons komen anders vallen we niet op.

Het meest doeltreffende vond ik nog twee gasten die een selfie gingen maken van hoe quasi intelligent zij naar de muziek stonden te luisteren. Over dit domme gegeven hebben ze luid discuterend tien pogingen over gedaan. I rest my case.

Toch kunnen we wel stil zijn. Heel zeldzaam maar toch. Wanneer we iemand of iets herdenken met twee minuten stilte. Dan kan zelfs een heel voetbalstadion imposant stil zijn. We zijn er dan zelf zo van onder de indruk dat het landelijk viral gaat over hoe stil we wel niet waren. Waar we vervolgens lustig op los praten in… jawel… praatprogramma’s! We kunnen onze dwangneurose maar niet onder controle houden.

Als we dood zijn dán zijn we stil. Dan sterft ‘the Dutch disease’ mee.  Totdat we terug gereïncarneerd zijn als spreeuw. Lekker ongegeneerd kwetteren.

Bron afbeelding: Pixabay

Comments

    1. Post
      Author
  1. Annette

    Ik heb een paar jaar in de muziekbiz gewerkt en ging toen met grote regelmaat naar concerten, kon me er kapot aan ergeren aan dat ge-ouwe-hoe (excuse my French) van mensen in de zaal. Je betaald een hoop geld voor een kaartje dan wil je toch ook genieten? Ben ik misschien toch niet Dutch genoeg….

    1. Post
      Author
      Michiel Geurtse

      Herkenbaar! Ik begrijp het ook niet. Voor die 60 euro voor je kaartje kan je beter bij de kroeg een paar drankjes drinken en dáár kletsen… dan is iedereen blij.

  2. Cassandra

    Echt hè, vreselijk dat soort mensen. Net als de mobiel gebruiken tijdens theaterbezoek enzo. Dan zit je te kijken en luisteren naar wat er ook gebeurt op het podium, zit er weer zo’n verslaafde vóór je die perse een foto moet maken of breeduit gaat zitten whatsappen…….grommmmmm Dat is geen Dutch disease, is gewoon asociaal…..O, misschien is dat ook wel een ziekte haha
    Weer goed geschreven, warme groet, Cassandra

    1. Post
      Author
      Michiel Geurtse

      Dank je Cassandra! 😀
      We worden steeds asocialer zonder dat we dat merken inderdaad. Ik begrijp het ook niet. Ben zelf ook best een apper… maar met dit soort dingen, heb ik mijn mobiel altijd uit.

        1. Post
          Author
  3. Sonja Grinwis

    Het is inderdaad een rare aandoening van den Nederlander. Theatervoorstelling, schooluitvoering, bioscoop, concert er zit altijd wel iemand door heen te kakelen. Vreselijk irritant. Ga lekker naar de kroeg of zo. Top geschreven weer 👌🏻

    1. Post
      Author
  4. Wendy

    Mooi geschreven!! Een keer naar een optreden van Bonobo geweest in de Melkweg. Rustige relaxte muziek en alleen maar de ruis van pratende mensen er doorheen. Ik besloot daar en dan niet meer in de hoofdstad naar een optreden te gaan. In de 013 ging ik vroeger altijd. Daar maakten we dat toen niet mee.. misschien is dat nu ook wel anders..

    1. Post
      Author
      Michiel Geurtse

      Dankjewel. 🙂
      Ik weet niet of het persé aan de hoofdstad ligt (In Zwolle heb ik het ook wel eens meegemaakt), maar vervelend is het zeker. Hopelijk komt het ooit goed.

    1. Post
      Author
  5. Ellie Schmitz

    Je hebt de ergernis van velen beschreven. Het is de reden dat ik nooit meer naar een concert in de Effenaar in Eindhoven ga, hoewel dat praten natuurlijk overal voorkomt, dat blijkt nu ook uit jouw stukje. In de Effenaar is het echt heel erg, zo erg dat een paar jaar geleden een band is opgestapt….het is ook zo respectloos naar de muzikanten toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.