10

Goudlok en de mini-wc pot

Tour bussen, je kent ze wel. Vroeger gingen we er massaal mee naar Spanje en andere zonnige oorden. 24 uur lang opgepropt in een stoel wat dan door moest gaan als royal class, maar meer voelde als veevervoer. Wat wij op onze beurt als testosteron pubers ook meer dan waar maakten.

Vandaag de dag, nu de welvaart bij ons klagende Nederlanders gestegen is, reis ik een stukje luxer. Met een vliegtuig. Hoewel daar het oppropeffect nog steeds van kracht is. Dit onder het mom van royal class en je genaaid voelen dat je er 35 euro voor bijbetaald hebt. Groot voordeel is wel dat de reis geen 24 maar 2,5 uur duurt. De sardientjes mogen eerder uit het blik, zeg maar.

Heel soms kom ik nog wel eens in zo’n touringcar. Een paar weken geleden nog, toen we naar de Vrienden van Amstel Live! gingen. Je kent het wel, met 90 collega’s in twee bussen al bierdrinkend naar een concert. Nou ja, ik kende het niet echt. Nep bierdrinker die ik ben. Maar ik deed moedig mee met mijn Radler 2.0. Ja, ja, badass to the max.

Afijn, na twee blikken Radler en veel gehobbel in een bus begint de blaas toch een soort protest te geven. Geen probleem. Ik zit immers in een tour bus en deze is voorzien van een toilet. Alleen waren deze sanitaire gelegenheden in mijn herinnering groter dan dat ze bleken te zijn. Of ik ben gigantisch gegroeid. Dat kan ook. Maar ik vrees dat mijn geheugen nogal wat alcohol hiaten heeft van weleer.

Ik dat hokje in. Een ander woord kan ik er niet voor verzinnen. Zie ik een wc-pot die zo laag bij de grond hangt dat je er laagtevrees van zou krijgen. Dat ding was gebouwd voor kabouters! Niet voor lange Michieltjes! Mijn hoofd zat zo schuin tegen het plafond aangedrukt en ik bedacht hoe ik dit aan zou pakken. Tegen twee collega’s had ik al gekscherend gezegd dat wanneer ik er niet met drie minuten uit was, ze Amber Alert moesten inschakelen. Nu ik zo tussen plafond en vloer geklemd stond, besefte ik dat drie minuten wel erg optimistisch was.

Hoe de fuck moest ik hier plassen? Staand was geen optie. Zittend dan maar. Dan moest de broek een stukje naar benee. Bam! Eerste keer elleboog tegen de zijkant. Riem was los. Bam! Tweede, bam, derde keer. Broek open. Zitten.

Opeens wist ik hoe het voelde om een duveltje in een doosje te zijn. Of een stuk brood in een tosti apparaat. Met mijn knieën zo’n beetje tegen mijn neus aangedrukt en mijn voeten vastgeplakt tegen de deur. Als een overvoede walrus in een te kleine badkuip zat ik opgepropt in dat hokje. Goudlokje in het kleinste bed bij de beren. Alleen dit goudlokje was als de dood dat hij als een stuk tosti met zijn lange benen zo het toilethokje uit zou floepen. Letterlijk van de pot gerukt.

Wonder boven wonder bleef de deur ondanks alle spanningen dicht. Zelfs onze buschauffeur, die ik ervan verdacht zijn rijbewijs bij de Witte Prijzenhal te hebben gekocht, kon mij met zijn gehobbel niet weerhouden van standvastig geplas.

Na een keer of vier telefoon via mijn ellebogen te hebben gekregen had ik mijn broek weer opgehesen. Onopvallend de wc af zat er nu niet meer in.

Ik trok de deur open en knalde als een kurk naar buiten. Twee collega’s keken mij aan met pretoogjes. Wat ik daar allemaal te bonken had?

‘Nou,’ zei ik. ‘Het is even turnen in die mini-kliko, maar hoe je het ook wendt of keert, het blijft een hoop gezeik.’

bron: pixabay

10 reacties

  • Sonja Grinwis

    14 februari 2018

    Waar elke zichzelf respecterende blogger op Valentijnsdag met een liefdevolle of romantisch ode aan de liefde komt, verschijnt deze eigenwijze blogger met gezeik ten tonele. Dat is dus precies waarom jij zo leuk bent. Te leuk weer 😘

    Reply
    • Michiel Geurtse

      14 februari 2018

      Hihihihi… ik heb nog wel een Valentijns gedicht gepost…soort van. Ik vermoedde al dat er een hoop hartenverhalen zouden komen…nou… dan kom ik met gezek.. lol. X

      Reply
  • Annette

    14 februari 2018

    Het is zeker geen feest plassen in een touringcar, ik was laatst op mijn trip naar Praag maar wat blij met de stops bij wegrestaurants, zat net iets comfortabeler 🙂

    Reply
    • Michiel Geurtse

      14 februari 2018

      Hahaha.. geloof ik direct… voor jullie dames is het ook een uitdaging, zo’n diepte pot.

      Reply
  • Mirjam Kakelbont

    14 februari 2018

    Haha: “De sardientjes mogen eerder uit het blik.”
    Ik ben een chronische zeikerd, vooral in het echt. Dus níet op papier of digitaal (-:
    Als je moet, dan moet je. De enige officiële keer wanneer je wat mij betreft dat werkwoord mag gebruiken. Hilarisch zeikverhaal!

    Reply
  • AnneMarie

    14 februari 2018

    Had je nog geluk. Heb een keer bij hoge nood op zo’n ding gezeten. Was nog een klein probleempje, het licht deed het niet. Alles op de tast, zie je het voor je?

    Reply
  • Team CF

    15 februari 2018

    Pis zowat in mijn broek van het lachen 😉
    Dat “turnen in een kliko” gaat nog wel een keer van pas komen! Beter slecht gejat dan goed verzonnen, of zoiets!?

    Reply
    • Michiel Geurtse

      15 februari 2018

      Hahahaha je mag het gebruiken hoor… al ben ik nieuwsgierig waarom? 😀

      Reply
  • Roos

    17 februari 2018

    Hahahahaha, ja die rijdende toiletkruipruimtes zijn vreselijk. Zelfs voor mini-me met maar 1.67. XD Die in de trein zijn dan ietsje groter, maar zo ontzettend vies… Anyways, dat turnen is wel weer goed voor je lenigheidsfactor… Yoga is er niets bij. 😛

    Reply
    • Michiel Geurtse

      18 februari 2018

      Hahahaha…dus zelfs mini mensen hebben er last van? hihi.. ja in de trein is echt té goor!!
      Ik voel me ook wel een beetje de Epke van de rijdende wc pot…lol.

      Reply

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.