Pi(s)tstop op de A1

Een paar weken terug moest ik in Bunnik zijn. Vanaf Denekamp best wel een stukje tuffen op de snelweg. Ik hoefde er pas rond tien uur te zijn, dus kon ik het ‘s ochtends nog mooi op mijn elfendertigste doen. Even wakker worden met een bakje koffie erbij. Afijn, je kent het wel.

Heerlijk, een snelweg na de ochtendspits. Stuk rustiger en vooral stuk minder gestress. Ik raak dan ook algauw in de ontspanningsstand. Muziekje aan, meeblèren met Queen en zelfs een zonnebril op voor het waterige zonnetje. De dag kan niet mooier beginnen.

Maar ja, bij de ontspanning begon er ook wat in me te klotsen. Mijn blaas gaf signalen dat hij toch een keer geleegd moest worden. Van die vage signalen op de achtergrond. Nog geen man overboord.

Voor mij doemde een tankstation op en ik moest de keuze maken, doorrijden of gauw een sanitaire pitstop. Ik besloot dat mijn blaas sterk genoeg was en gaf gas. Nog geen honderd meter voorbij het tankstation kwam het signaal met een ongekende sterkte. Alsof er zich vlak boven mijn blaas een enorme ballon met water had verstopt en besloot als een baby met overgewicht in te dalen.

‘Volgend tankstation over 28 km,’ had nog nooit zo frustrerend op een bordje gestaan. Wat moest ik nodig! Weg ontspanning, hallo stress. Wat nu? Ik staarde een keertje de hemel in en bedankte Hem zo sarcastisch mogelijk. Heb ik weer! Hele tijd moet ik niks. Tankstation voorbij en Michiel moet plassen als een Niagara waterval!

Wat te doen? Met enige zelfbeheersing en geïmproviseerde yoga hield ik aardig stand. Maar het was net als een trage lekkage. Je voelde het gewoon langzaam verder en verder de plasbuis doorgaan. Een strijd tegen het wassende water.

Nee! Niet aan water denken, Michiel!

Te laat! Nu dacht ik daar alleen nog maar aan! Mijn knieën kneep ik zoveel mogelijk samen. Alsof dat helpt. Daar zat het water niet. Dat zat ergens in het schrijnende middelpunt! Ik waande mij in een film waar je in slow motion langzaam het lont richting buskruit zag gaan. Geen houden aan. Mijn lichaam dacht kennelijk dat het wel erger kon en prompt voelde het alsof er nog een ballon met water inzakte.

Eén bakje koffie vanochtend. Eentje maar! En dan heel het IJsselmeer in je blaas hebben. Gloeiende!

‘Parkeerplaats over zeshonderd meter.’

De Here zij dank! En ik geloof geeneens. Over een paar honderd meter lag de bevrijding van mijn blaas en andere aanhangende artikelen. Ik scheurde de parkeerplaats op, enkele Poolse vrachtwagenchauffeurs ontwijkend. Ach ja, ze keken wel boos, maar ik mag best wel een keer terug slingeren, vond ik. Gauw de auto parkeren en vlug een bosje opzoeken. Geen bosjes. Alleen maar gras en open vlakte. Gefrustreerd staarde ik weer omhoog.

‘Je zult nu wel lachen, hè, eikel.’

Dan maar aan de zijkant in de open vlakte. Nood breekt wet. Sta ik daar. Windkracht zeven. Plas waait mooi alle kanten op. De ogen van lachende Poolse chauffeurs voelde ik gewoon achter me. Klungel de klungel. Nou ja, bedacht ik, erger dan dit kan het toch niet worden. Haal ik mijn geconcentreerde blik van mijn wapperende tafereel af. Kijk voor me uit en zie zo de intercity Amersfoort-Utrecht tien meter verderop voor me langsrijden.

Ik heb maar gezwaaid. Alles was nu toch al in het water gevallen.

Bron afbeelding: Alie Express

 

Comments

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  1. Luc

    Mooi geschreven! Toen ik bij de Intercity Amersfoort-Utrecht aankwam, moet ik hardop lachen…. ik zag het al voor me. Tja, wat doe je op zo’n moment? Zwaaien is inderdaad een goede oplossing.

    Niet herkenbaar. Gelukkig.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  2. Ellie Schmitz

    Volgens mij gebeurt zoiets vaker, maar durft niemand er uit schaamte met een column voor uit te komen, gelukkig jij wel 😂 Leuk g(b)eschreven, met glimlach en beeld voor ogen genoten!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    2. Post
      Author
      Michiel Geurtse

      Oke, oke… nu moet je met toch even helpen: ik zie je/jullie site en dan denk ik wtf? Lol! Is het een aandelensite… of wat is het. Puur nieuwsgierig hier. 😀

      1. Team CF

        Tis een beetje een dagboek met wat financiële analyses over hoe we proberen om financieel onafhankelijk te worden (lees: niet meer hoeven werken om te kunnen leven, zodat we maximaal kunnen genieten van onze tijd op deze aardkloot). Kortom, we leven (behoorlijk) zuinig en alles wat we overhouden wordt geïnvesteerd in vastgoed en aandelen (en nog wat andere investeringen). Leest zeker niet zo leuk weg als deze blog, maar maakt het leven wel makkelijker 😉

        1. Post
          Author
          Michiel Geurtse

          Ahaaaa..haha…dussssss…wanneer jullie binnen zijn, dan kan je bijvoorbeeld ook investeren in uitgeven van geweldige columns en boeken? *Angelface* Hihi..
          Wat een mooi streven! En ik hoop dat jullie investeringen goed rendement gaan halen. 🙂

          1. Post
            Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.