16

Geen euthanasie? Dan plan B

Wanneer je kind een hersentumor zou hebben en nog maar een jaar te leven heeft. Alleen zullen de eerste zes maanden dragelijk zijn en daarna is de koek op. Het lichaam wil niet meer en de ziekte geselt de ziel.

Stel, je bent de ouder en dit gebeurt. Je kind kan niet meer. Ze wil uit het leven. Hoe moeilijk ook, maar je zult haar waarschijnlijk steunen. Haar artsen zullen haar steunen. Haar begeleiding zal haar steunen.

Wanneer je kind geestelijk een tumor heeft, die zwaarder en zwaarder wordt. Een depressie en psychoses die elkaar in alle hevigheid opvolgen. Wanneer je kind het na een aantal jaren vechten tegen dit onzichtbare gezwel zat is. Niet meer kan. De koek is op. De ziekte geselt de ziel.

Je kind kan niet meer. Wil uit het leven. Jij, als ouder, die alles van dichtbij meegemaakt hebt. Steun je haar? Of laat je haar lijden? De meeste ouders zullen hun kind niet willen zien lijden. Je doet alles voor je kind. Ook als het betekent dat ze in het hiernamaals beter af zijn.

Artsen staan achter je. Steunen je. Het woord euthanasie wordt geroepen. Alleen, je bent nog jong. Ook al ben je door alle depressies geestelijk negentig. Je begeleiding weigert elk traject dat naar de dood leidt. Sterker nog. Ze zijn boos op je ouders, omdat ze je steunen.

Waarom?

Waarom moet een ziekte zichtbaar zijn aan je lichaam om dusdanig serieus genomen te worden dat er aan de kwaliteit van het leven getwijfeld mag worden? Waarom durft nooit iemand te zeggen: ‘Het spijt me, mevrouw, maar uw zoon is uitbehandeld’.

Waarom dit taboe?

Ik heb een goede vriendin verloren die vijf jaar tegen de bierkaai gevochten heeft. Haar geestelijke tumor wilde maar niet kleiner worden en breidde zich uit tot grote proporties. Ze kon niet meer. Zocht hulp en vond steun bij haar ouders en arts. Alleen haar psychiater vond dat ze nog wel te redden was. Hij had een plan B. Dat had zij ook.

Waardig sterven zat er noodgedwongen niet in. Verplichte suïcide. Omdat een instantie anders besliste.

Zij heeft deze ziekte vijf jaar lang uit de taboesfeer gehaald. Met iedereen haar lief en leed gedeeld. Boeken geschreven. En toch…

Toch dit taboe bij de instanties waar je meer van verwacht. Die beter moeten weten. Ze sluiten hun ogen, daar waar ze hadden moeten kijken.

Kijken in de ziel doe je niet alleen vanuit hetgeen je leert in je vak. Je doet het met je hart. En laat depressie en euthanasie nooit meer een taboe zijn.

 


16 reacties

  • Annette

    20 december 2017

    Wat heb je dit mooi geschreven Michiel en zo enorm waar ook.

    Reply
    • Michiel Geurtse

      20 december 2017

      Dank je Anette…dikkek knuf

      Reply
  • shivatje

    20 december 2017

    Spijtig genoeg gaan beide nog niet samen en vecht men tegen de bierkaai zoals je het zo mooi verwoord.

    Aum Shanthi

    Reply
    • Michiel Geurtse

      20 december 2017

      Het is een onzichtbare ziekte… en soms moet een instelling begrijpen dat leven niet altijd het juiste medicijn is… hoe zwaar dit ook is.
      Dank je wel Shiva.

      Reply
  • Sonja Grinwis

    20 december 2017

    😢😢😢

    Reply
    • Michiel Geurtse

      20 december 2017

      Hug!

      Reply
  • Eddie

    20 december 2017

    Hi Michiel,

    Het stuk wat je hebt geschreven is zo herkenbaar en uit het leven gegrepen. Wij hebben het de afgelopen periode van dichtbij meegemaakt en niets is zo erg dat iemand “gedwongen” wordt om naar plan B over te stappen en de regie weer terug

    Reply
    • Michiel Geurtse

      20 december 2017

      Hey Eddie,
      Het blijft bizar en on werkelijk wanneer je niet over je eigen lijf en geest mag beslissen op het moment wanneer iedereen je hierin steunt. Dat dan een instantie dit kan blokkeren, met drama als gevolg… dat kan en mag nooit de bedoeling zijn van een hulpverlenings instantie. Zij moeten er voor je zijn. Ook al betekend dit een verdrietige beslissing.
      Dank voor je reactie. Super veel respect.

      Reply
  • Irene (Pix)

    20 december 2017

    Het spijtige van de medische wereld is dat zij nog steeds uitgaan van leven. Terwijl het veel noodzakelijker is om te kijken naar ‘kwaliteit van leven’. Veel kudo’s voor deze blogpost. Doe je goed! 🙂

    Reply
    • Michiel Geurtse

      20 december 2017

      Precies! Ze moeten de dood ook durven te belichten.
      Dankjewel.

      Reply
  • Anne

    20 december 2017

    Dit raakt een gevoelige snaar bij mij.. Plan B was een hoofdthema de afgelopen twee jaar. Iemand zien rondlopen die van binnen al dood is, is vreselijk. Laat staan dat je zelf dood moet rondlopen, schuldgevoel, schaamte, wanhoop en eenzaamheid als touwtjes die je omhooghouden. Onmenselijk. Wie dat niet in ziet heeft naar mijn mening niets van doen in de hulpverlening.. Dankjewel voor dit stuk, echt <3

    Reply
    • Michiel Geurtse

      21 december 2017

      Ik weet niet of het je zelf betreft of iemand naast je, maar je krijgt in elk geval een dikke knuffel.
      Heel graag geschreven en ik hoop dat het ook bespreekbaar wordt… ook bij instellingen waar het zou moeten. <3

      Reply
  • Thuisbijmij

    20 december 2017

    Ooit Michiel, ooit zal het zover komen dat dit uit de taboesfeer komt en zullen er mensen ‘gered’ worden. Helaas is het voor je vriendin daarvoor te laat. Xxx

    Reply
    • Michiel Geurtse

      21 december 2017

      Ja, helaas moest zij onwaardig het leven uit. Ik hoop dat mensen dit lezen, delen en erover gaan praten. xxx

      Reply
  • Mirjam Kakelbont

    21 december 2017

    Het is zo oneerlijk verdeeld wat dit betreft. Ik had al eens gedacht: eigenlijk zou je in ruil voor het donorschap, in het ziekenhuis op een nette manier aan je eind geholpen moeten worden. Maar dit voorstel zal het kabinet nooit halen…
    Prachtig verwoord!

    Reply
    • Michiel Geurtse

      22 december 2017

      Ik vrees van ook niet. Abortus ging ook niet zonder slag of stoot… dus misschien komt het ooit zover dat het in ieder geval bespreekbaar wordt.

      Reply

Laat een reactie achter op Mirjam Kakelbont Reactie annuleren