38

Nicotine doordrenkte eenzaamheid

Post Image

‘Wat is dat gezond!’

De oude vrouw tikte met haar vinger op een van mijn drie bakken kwark terwijl ik deze op de lopende band legde.

‘Dit niet.’

Mijn cashewnoten kwamen niet door de schifting van gezond. Ik glimlachte en wees triomfantelijk op de tekst.

‘Maar wel ongezouten.’

De vrouw mompelde wat. Nu viel het me pas op dat ze een intense sigaretten rooklucht om zich heen droeg. Vooral uit haar rood met zwarte, gebreide vestje leek de lucht niet te kunnen ontsnappen.

‘Tegenwoordig mag toch niets meer. Alles moet gezond.’

Ze keek een beetje knorrig voor zich uit. Ze had een Groninger metworst op de band liggen. Ik besloot haar een hart onder de riem te steken.

‘Een harde worst is ook wel lekker op zijn tijd hoor.’

‘Zelfs een borreltje mag al niet meer.’

‘Ach, zo af en toe.’

‘Nee, ik mag niet meer van de dokter.’

Het gesprekje dat ik als een vluchtige conversatie had beschouwd, kreeg plots een andere dimensie.

‘Ik heb een epilepsie aanval gehad en de dokter zei dat dit zonder alcohol niet gebeurd was, maar ja, wie zegt dat het zo is?’

‘Ja, dat weet ik ook niet.’

Haar neus stak paarsig dik af, haar ogen keken troebel. Het vrouwtje was aanwezig, maar ook niet. Hier stond iemand met een groter probleem dan af en toe een borreltje.

‘Daarna moest ik naar het ziekenhuis. In Nordhorn, Duitsland, doe ik nooit weer!’

Gezien haar geringe postuur en fragiele uiterlijk nam ik maar aan dat deze woorden grootspraak waren. Mensen om ons heen keken af en toe op. Iedereen dacht er het zijne van. Ik dacht even niets.

‘Ze spraken niet eens Duits! Alleen maar Irakees en Pools. Daar kan ik toch niets mee?’

‘Nee, dat is lastig inderdaad.’

‘Doe ik nooit weer.’

Ik knikte.

De vrouw zweeg, de rooklucht niet. Iedereen leek het te kunnen ruiken. Nicotine had de alcohol tijdelijk vervangen. Niet voor altijd wanneer ik haar zo bekeek. Ik wilde dat ik het anders kon zeggen.

‘Vier weken ben ik er vanaf.’

‘Dat is een goede start.’

‘Het moet van de dokter.’

‘Dan zal het wel goed voor u zijn.’

‘Ja, wat moet ik anders?’

Negeren of afkappen was nu geen optie. Dit was het minste wat ik kon doen. Het oude vrouwtje rekende af en vertrok uit de winkel zonder een tot ziens of bedankt. Een aantal seconden later trok de rooklucht weg.

Eenzaamheid in een volle supermarkt. Het moest niet eens van de dokter.

alcohol


38 reacties

  • Morgaine

    24 mei 2017

    Zo kan dat gaan… eenzaamheid is overal te vinden.

    En dan heb ik ooit iemand horen zeggen dat eenzaamheid niet kan bestaan… nou ja…

    X

    Reply
  • Ellie Schmitz

    24 mei 2017

    Wat een mooi, maar eigenlijk ook heel triest verhaal, uit het leven gegrepen…

    Reply
  • Rob Alberts

    24 mei 2017

    Ik ruik het tussen je letters door.

    Opgeruimde groet,

    Reply
  • Hans Oud

    24 mei 2017

    Mooi …!
    Hartelijke groet,
    Hans Oud.

    Reply
  • Oei dat zijn altijd lastige gesprekken. Ik vind het altijd moeilijk om te zien dat mensen met problemen moeten veranderen van iemand anders. Ik hoop dat die vrouw zelf ook gaat inzien dat als ze zelf verandert, ze er een hoop voordelen aan overhoudt.

    Reply
    • MichielZiet

      24 mei 2017

      Ik hoop het ook, maar op dat moment zag ik het niet gebeuren…de schuld lag bij de dokter.

      Reply
  • Ann Ages Gracefully

    24 mei 2017

    Lastig dit soort gesprekken, mensen willen aanspraak maar vaak op zo’n manier dat je niet weet wat je zeggen moet 🙂

    Reply
  • son370

    24 mei 2017

    dat zijn van die gesprekjes….je wilt er van af maar toch ook weer niet want alleen is ook maar alleen.

    Reply
    • MichielZiet

      24 mei 2017

      precies… het is lastig om goed te doen in die situaties

      Reply
  • Schrijfhart

    24 mei 2017

    Triest dat deze vrouw op die leeftijd blijkbaar toch de levenswijsheid, die normaal gesproken met het verstrijken der jaren komt, ontbeert. Tijdens het boodschappen doen kun je haar niet veranderen maar je hebt naar haar geluisterd en ze weet zich gezien. Voor jou misschien niet wat je hoopte maar voor haar wellicht van onschatbare waarde.

    Reply
  • Villasappho

    24 mei 2017

    De meeste mensen beginnen als puber met roken denken dat die sigaretten er ook al waren. Net als de alcohol. Sneu verhaal blij dat ik om beide niets geef.

    Reply
  • alowieke

    24 mei 2017

    Het feit dat iemand die drinkt bij voorbaat al schuldig wordt verklaart voor zijn of haar gezondheidsproblemen, dat vind ik heel pijnlijk. Hoe kan je de motivatie en de energie opbrengen om een andere weg in te slaan, als je door medici consequent zo negatief wordt benaderd? Het moet anders kunnen. Echt anders.

    Reply
    • MichielZiet

      24 mei 2017

      We weten natuurlijk niet wat de arts precies gezegd heeft, zij heeft het echter wel op deze manier opgevat… tis een lastig iets.

      Reply
      • alowieke

        24 mei 2017

        Ik reageer nu ook vanuit de ervaringen die ik met mijn overleden man heb gehad.

        Reply
        • MichielZiet

          24 mei 2017

          Dat is zwaar… big hug… jouw arts is hier niet goed mee omgegaan?

          Reply
  • alowieke

    24 mei 2017

    Lastig zeker. In elk geval vond ik jou reactie okee. Rustig, zonder oordelen.

    Reply
    • MichielZiet

      24 mei 2017

      Ja, er zijn al zoveel mensen die oordelen… ik doe dat liever niet… alleen als het echt niet kan… achter elk mens, wat we er ook van vinden, schuilt een verhaal.

      Reply
  • AnneMarie

    24 mei 2017

    Alcohol verdoofd natuurlijk wel lekker de eenzaamheid. Het leven is soms lastig en moeilijk en deze dame weet er gewoon geen raad meer mee, met haar leven. Zielig verhaal.

    Reply
    • MichielZiet

      24 mei 2017

      Inderdaad… haar is min of meer verteld dat haar enige vriend niet meer mag.

      Reply
    • alowieke

      25 mei 2017

      Toch is dit maar een korte indruk en alles wat wij er bij denken is een aanname. Als je iemand zielig vindt, bevestig je haar in de rol van zielige persoon.

      Reply
  • Thuis bij mij

    25 mei 2017

    Ik heb meelij met het arme mensje..

    Reply
  • alowieke

    25 mei 2017

    Het was niet alleen de huisarts, maar ook ziekenhuispersoneel wat een gezicht trekt van “Ik help je nu wel, maar eigenlijk heb ik geen zin om een alcoholist te helpen.” De onbetrokkenheid straalt ervan af, en een enkele verpleger zei het letterlijk, met beschuldigende toon: “Zorg eerst maar eens dat je van de drank af komt.” De manier hoe Jellinek werkt, paste totaal niet bij mijn man. Hij had al zijn energie bij elkaar verzameld om te stoppen, maar er was geen begrip voor zijn situatie, hij was ook suikerpatiënt. Slechts een enkeling vroeg iets aan hem, maar menigeen had ogenblikkelijk zijn of haar oordeel klaar.

    Reply
    • MichielZiet

      25 mei 2017

      Ik begrijp hieruit dat je man een alcoholist was? En dat jullie een zeer zware periode op het ziekenhuis hadden? Dat is niet mis. Ook niet voor jou.

      Reply
  • alowieke

    25 mei 2017

    …Voor de zin over de Jellinek hoort het woordje “ook”.

    Mijn verhaal is te lang en te gecompliceert om hier te vertellen. Ik vind het heel mooi dat Michiel, de naamgenoot van mijn man, zegt dat hij beseft dat iedereen zijn of haar verhaal heeft. Als iedereen dit zou beseffen, dat zou al een hele verademing zijn.

    Reply
    • MichielZiet

      25 mei 2017

      Dat geloof ik. Ik vind het dapper dat je het zo hier durft te vertellen. Voor jou moet het ook niet allemaal makkelijk geweest zijn. We kunnen geen gedane situaties keren, maar ik wil je wel meegeven om ook goed aan jezelf te denken/zorgen, maar dat doe je misschien al wel.

      Reply
      • alowieke

        25 mei 2017

        Voor mij is alles wat ik meemaak een cadeau. Ook dit. Ik ben mijn man heel dankbaar dat hij er was en dat hij ergens nog steeds is. Zelfs de mensen met hun oordelen ben ik dankbaar, omdat ze mij nog meer doen beseffen wat voor mij werkelijk waarde heeft.

        Reply
        • MichielZiet

          26 mei 2017

          Waar… wanneer je geluk wilt ervaren, heb je helaas ook het mindere geluk nodig om te beseffen wat je hebt.

          Reply
          • alowieke

            26 mei 2017

            Exact. En dat heet nou “leven.”

          • MichielZiet

            26 mei 2017

            Amen…hihi… 🙂

  • alowieke

    25 mei 2017

    Jazeker. Ik heb alles zeer grondig berwerkt en de vruchtbare gevolgen die er óók waren, heb ik uitgewerkt en nu ben ik letterlijk zo vitaal en levenslustig als een twintiger die er zin in heeft.

    Reply
    • MichielZiet

      26 mei 2017

      Gelukkig… en goed dat je dit zo hebt gekund, dar lijkt me niet even 1-2-3 eenvoudig.

      Reply
  • alowieke

    26 mei 2017

    De hele afhandeling heeft ook 12 jaar geduurd! Evenlang als een verhalenverteller in Ierland als leertijd heeft. De fase die ik nu doormaak zie ik als een soort eindexamen van wat ik geleerd heb. 🙂

    Reply

Geef een reactie