Nicotine doordrenkte eenzaamheid

‘Wat is dat gezond!’

De oude vrouw tikte met haar vinger op een van mijn drie bakken kwark terwijl ik deze op de lopende band legde.

‘Dit niet.’

Mijn cashewnoten kwamen niet door de schifting van gezond. Ik glimlachte en wees triomfantelijk op de tekst.

‘Maar wel ongezouten.’

De vrouw mompelde wat. Nu viel het me pas op dat ze een intense sigaretten rooklucht om zich heen droeg. Vooral uit haar rood met zwarte, gebreide vestje leek de lucht niet te kunnen ontsnappen.

‘Tegenwoordig mag toch niets meer. Alles moet gezond.’

Ze keek een beetje knorrig voor zich uit. Ze had een Groninger metworst op de band liggen. Ik besloot haar een hart onder de riem te steken.

‘Een harde worst is ook wel lekker op zijn tijd hoor.’

‘Zelfs een borreltje mag al niet meer.’

‘Ach, zo af en toe.’

‘Nee, ik mag niet meer van de dokter.’

Het gesprekje dat ik als een vluchtige conversatie had beschouwd, kreeg plots een andere dimensie.

‘Ik heb een epilepsie aanval gehad en de dokter zei dat dit zonder alcohol niet gebeurd was, maar ja, wie zegt dat het zo is?’

‘Ja, dat weet ik ook niet.’

Haar neus stak paarsig dik af, haar ogen keken troebel. Het vrouwtje was aanwezig, maar ook niet. Hier stond iemand met een groter probleem dan af en toe een borreltje.

‘Daarna moest ik naar het ziekenhuis. In Nordhorn, Duitsland, doe ik nooit weer!’

Gezien haar geringe postuur en fragiele uiterlijk nam ik maar aan dat deze woorden grootspraak waren. Mensen om ons heen keken af en toe op. Iedereen dacht er het zijne van. Ik dacht even niets.

‘Ze spraken niet eens Duits! Alleen maar Irakees en Pools. Daar kan ik toch niets mee?’

‘Nee, dat is lastig inderdaad.’

‘Doe ik nooit weer.’

Ik knikte.

De vrouw zweeg, de rooklucht niet. Iedereen leek het te kunnen ruiken. Nicotine had de alcohol tijdelijk vervangen. Niet voor altijd wanneer ik haar zo bekeek. Ik wilde dat ik het anders kon zeggen.

‘Vier weken ben ik er vanaf.’

‘Dat is een goede start.’

‘Het moet van de dokter.’

‘Dan zal het wel goed voor u zijn.’

‘Ja, wat moet ik anders?’

Negeren of afkappen was nu geen optie. Dit was het minste wat ik kon doen. Het oude vrouwtje rekende af en vertrok uit de winkel zonder een tot ziens of bedankt. Een aantal seconden later trok de rooklucht weg.

Eenzaamheid in een volle supermarkt. Het moest niet eens van de dokter.

alcohol

Comments

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  1. Irene (@WijzermetIrene)

    Oei dat zijn altijd lastige gesprekken. Ik vind het altijd moeilijk om te zien dat mensen met problemen moeten veranderen van iemand anders. Ik hoop dat die vrouw zelf ook gaat inzien dat als ze zelf verandert, ze er een hoop voordelen aan overhoudt.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  2. Schrijfhart

    Triest dat deze vrouw op die leeftijd blijkbaar toch de levenswijsheid, die normaal gesproken met het verstrijken der jaren komt, ontbeert. Tijdens het boodschappen doen kun je haar niet veranderen maar je hebt naar haar geluisterd en ze weet zich gezien. Voor jou misschien niet wat je hoopte maar voor haar wellicht van onschatbare waarde.

    1. Post
      Author
  3. alowieke

    Het feit dat iemand die drinkt bij voorbaat al schuldig wordt verklaart voor zijn of haar gezondheidsproblemen, dat vind ik heel pijnlijk. Hoe kan je de motivatie en de energie opbrengen om een andere weg in te slaan, als je door medici consequent zo negatief wordt benaderd? Het moet anders kunnen. Echt anders.

    1. Post
      Author
        1. Post
          Author
    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Ja, er zijn al zoveel mensen die oordelen… ik doe dat liever niet… alleen als het echt niet kan… achter elk mens, wat we er ook van vinden, schuilt een verhaal.

  4. AnneMarie

    Alcohol verdoofd natuurlijk wel lekker de eenzaamheid. Het leven is soms lastig en moeilijk en deze dame weet er gewoon geen raad meer mee, met haar leven. Zielig verhaal.

    1. Post
      Author
    2. alowieke

      Toch is dit maar een korte indruk en alles wat wij er bij denken is een aanname. Als je iemand zielig vindt, bevestig je haar in de rol van zielige persoon.

    1. Post
      Author
  5. alowieke

    Het was niet alleen de huisarts, maar ook ziekenhuispersoneel wat een gezicht trekt van “Ik help je nu wel, maar eigenlijk heb ik geen zin om een alcoholist te helpen.” De onbetrokkenheid straalt ervan af, en een enkele verpleger zei het letterlijk, met beschuldigende toon: “Zorg eerst maar eens dat je van de drank af komt.” De manier hoe Jellinek werkt, paste totaal niet bij mijn man. Hij had al zijn energie bij elkaar verzameld om te stoppen, maar er was geen begrip voor zijn situatie, hij was ook suikerpatiënt. Slechts een enkeling vroeg iets aan hem, maar menigeen had ogenblikkelijk zijn of haar oordeel klaar.

    1. Post
      Author
  6. alowieke

    …Voor de zin over de Jellinek hoort het woordje “ook”.

    Mijn verhaal is te lang en te gecompliceert om hier te vertellen. Ik vind het heel mooi dat Michiel, de naamgenoot van mijn man, zegt dat hij beseft dat iedereen zijn of haar verhaal heeft. Als iedereen dit zou beseffen, dat zou al een hele verademing zijn.

    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Dat geloof ik. Ik vind het dapper dat je het zo hier durft te vertellen. Voor jou moet het ook niet allemaal makkelijk geweest zijn. We kunnen geen gedane situaties keren, maar ik wil je wel meegeven om ook goed aan jezelf te denken/zorgen, maar dat doe je misschien al wel.

      1. alowieke

        Voor mij is alles wat ik meemaak een cadeau. Ook dit. Ik ben mijn man heel dankbaar dat hij er was en dat hij ergens nog steeds is. Zelfs de mensen met hun oordelen ben ik dankbaar, omdat ze mij nog meer doen beseffen wat voor mij werkelijk waarde heeft.

        1. Post
          Author
          1. Post
            Author
  7. alowieke

    Jazeker. Ik heb alles zeer grondig berwerkt en de vruchtbare gevolgen die er óók waren, heb ik uitgewerkt en nu ben ik letterlijk zo vitaal en levenslustig als een twintiger die er zin in heeft.

    1. Post
      Author
  8. alowieke

    De hele afhandeling heeft ook 12 jaar geduurd! Evenlang als een verhalenverteller in Ierland als leertijd heeft. De fase die ik nu doormaak zie ik als een soort eindexamen van wat ik geleerd heb. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.