Het is hier autistisch

En dat is het hier ook. Buiten het feit dat elke man wel autistische trekjes heeft, is het hier ook autistisch.

Ik zeg altijd gekscherend: mijn zoon is zo autistisch als de pest. Daar is hij het overigens volmondig mee eens. Dit kan hij ook niet tegenspreken, want hij kan niet praten. Scheelt weer. Je merkt het al dat in huize Ziet zaken met enige, soms wat crue humor benaderd worden. Mijn zoon heeft niets aan zachte heelmeesters en om behandeld te worden al was hij een Swarovski zwaantje. Sowieso teveel blingbling Gerard Joling gehalte. Neen, mijn junior vaart wel bij positieve benadering, logica, structuur en begrepen worden. Inclusief humor.

Normaal behandeld worden met de zelfkennis dat hij enigszins afwijkt van de door de maatschappij ingestelde norm van normaal. Die overigens an sich al zeer discutabel is. Want, wat is normaal? Dat we snel een vooroordeel klaar hebben over een ander? Vind ik niet normaal. Doet een autist niet. Maar ja, die kan op zijn beurt weer dodelijk rationeel en eerlijk zijn. Normen moeten er zijn, anders wordt het ook maar een zooitje. Mijn zoon blijft niet aan het opruimen.

Filemon is nieuwsgierig of hij een autist is, en zie daar de geboorte van een serie afleveringen over autisme in al haar gradaties. Eerlijk, ontspannen, recht voor zijn raap en soms gruwelijk confronterend. Want wie immers zijn zoon gereflecteerd ziet in een oudere versie, ziet een stukje van een mogelijke toekomst.

Persoonlijk denk ik dat Filemon ook gewoon zo autistisch als de pest is. Hij is ook nog man… kun je nagaan. Is dat erg? Nee, ik denk het niet. Hij is misschien wel het voorbeeld op TV wat je met autisme kunt bereiken. Beter nog: hij laat zien wat je met autisme, in welke gradatie dan ook, kunt bereiken.

Waar de een lezingen houdt op middelbare scholen, legt de ander gekleurde staafjes op een bepaalde volgorde. Dat lijkt een mijlenver verschil in kunnen, maar dat is het niet! Daar wil ik graag een lans voor breken. Voor Filemon zijn programma, maar vooral voor de autist. Wij, niet autisten, die denken dat we voldoen aan een ‘normale maatstaf’, moeten stoppen met denken dat wanneer een persoon gelukkig wordt van staafjes leggen of knikkers sorteren, dat die zielig of raar is. Dat is het niet! Dat is hun gelegde norm.

Mijn zoon bijvoorbeeld, hoeft geen Playmobil. Ook niet wanneer de gever het zo’n mooie spectaculaire doos vindt. Zo kijkt hij niet. Zit er niets in wat op kleur gelegd kan worden, dan kan hij er niets mee. Dat is zijn ding. Zijn wereld. Zijn lat. Niet raar of op een ander niveau vergeleken met leeftijdgenootjes. Neen. Een andere wereld! Net zoals zijn papa af en toe verstrikt zit in een schrijversbubbel. Daar stop je ook geen loodgieter in. Die wordt daar doodongelukkig van.

Dus ja, het is hier autistisch, het is daar autistisch. Het is overal autistisch! We zien het niet altijd, maar het is overal. Het is gewoon normaal. Dat zou de ingestelde norm moeten zijn. Ik ben blij dat Filemon dit op zijn autistische manier aan de rest van Nederland duidelijk maakt.

autistsich

Comments

  1. Yvonne

    Mee eens. Zoals de moeder van Steven zei: Het is voor de maatschappij een probleem. Voor hem zelf niet. En daar kon ik mij helemaal in vinden.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    2. Lydia

      Als autist vind ik het toch niet leuk om te horen dat mensen zeggen: “Ik heb ook autistische dingen of trekjes……” het zijn namelijk al die trekjes en dingen samen die iemand tot een autist maken.

      1. Post
        Author
        MichielZiet

        Daar kan ik ook inkomen Lydia. 🙂
        Ik ben eigenlijk nieuwsgierig hoe je mijn column gevonden hebt, ik zie zo’n grote stroom aan lezers dat deze niet allemaal mijn eigen lezers kunnen zijn. 🙂

  2. Laura

    Verdomme, de tranen prikken achter mijn wangen. Na een ongelofelijk mooie column van jouw. Ik ben zelf autistisch en heb momenteel veel moeite met dat “normale mensen” niet begrijpen dat sommige dingen anders werken. Anders dan bij je zoon kan ik voor een buitenstaander normaal reageren, maar het kost ontzettend veel energie, geen spastische bewegingen. Je geeft mij een stimulans om toch verder te gaan met de “normale wereld” uit te leggen dat het anders werkt. Thanks Michiel.

    1. Post
      Author
    2. Post
      Author
    1. Post
      Author
      1. Patty van Rossen-van den Berg

        Mee eens…! Zou ingebakken moeten zitten, zichzelf af te vragen naar het “waarom-ik-ergens-wat-van-vind-enne-waarom-doet-dit-wat-met – mij…?!!” Zou wel eens heel verrassend kunnen zijn…! Of konfronterend…!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  3. Margo Hermans

    Heb een stuk gezien van het programma van Fillemon en ik kan volgen wat je schrijft. Goed om juist de mensen die geen kennis hebben van autisme er bekend mee te maken. Goed geschreven, Michiel.

    1. Post
      Author
  4. Bianca Ronday

    Het is een ongelooflijk goed en mooi programma. Voor hier in huis ook met herkenbare momenten. Mijn man heeft nu ongeveer 1,5 jaar de diagnose ASS en volgens de oude diagnostiek in de lijn van asperger. Na zich jaren een sociaal buitenbeentje gevoeld te hebben, vallen er nu vele puzzelstukjes op hun plek. Plus was er bij mij ook al jaren een onderbuik gevoel dat er wat aan de hand was. Na 1,5 jaar gebeurd dit nog steeds met grote regelmaat. Dingen van zijn kindertijd, maar ook van korter geleden kunnen ineens verklaard worden. Het is ineens duidelijk waarin dingen anders verlopen, anders geïnterpreteerd worden, andere reacties opleveren, noem maar op.
    Wat wel jammer is, is de bijna standaard reactie van veel mensen in de omgeving. “Iedereen heeft toch wel iets autistisch.” Het is net hoe je er naar kijkt. Het is namelijk moeilijk te onderscheiden wat ASS is en wat een karaktereigenschap is. Niet ieder sociaalonbekwaam persoon heeft ASS, deze persoon kan ook gewoon introvert zijn en niet iedereen met ASS is sociaalonbekwaam. Ze zijn er ook, die juist hypersociaal zijn of expressionistisch.
    De uitdrukking iedereen heeft wel iets autistisch komt daardoor ook soms heel pijnlijk over. Andere mensen lijken daarmee jou leven, de situatie thuis en de problemen die dat met zich meebrengen te bagatelliseren, al dan niet bewust.
    In Nederland lopen we ver achter in de kennis rond autisme, net als de begeleiding van de mensen die hiermee te maken hebben. In België zijn ze hierin, bv zo’n 5 jaar aan onderzoek verder. Er zijn daar al meerdere programma’s op tv geweest, er wordt veel over gepubliceerd en er is meer geld voor onderzoek beschikbaar. Ik hoop dat een tv programma als dit een duw in de goede richting gaat zijn en niet gaat zorgen voor een modediagnose, wat bv in de jaren ’90/’00 is gebeurd met ADHD.
    Ik vind je column mooi, krachtig en persoonlijk geschreven. Het is fijn om te lezen dat mensen houvast vinden in een programma, maar ook in jou column. De eerste stappen naar respect en begrip voor ASS zijn hier hopelijk mee gezet. Dank je wel.

    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Ik denk inderdaad ook dat wederzijds begrijpen.. of in elk geval begrip voor autisme belangrijk is. Dat zie je ook wel in je (mooie) relaas.
      Ik hoop dat we in Nederland snel bijtrekken met Belgïe

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  5. Marjan Zevenbergen

    Ja, mooi. Vandaag was ik met een man die ik begeleid in het ziekenhuis, de match met de dermatoloog was zo grappig. Beide autistische trekjes. Heerlijk bij zichzelf blijvend. Dermatoloog die de hele dag huiden inspecteert op kwalijke vlekjes e.d. Met het blote oog meestal en soms met een vergrootglas achting ding. Met vol enthousiasme erover praat en de vragen beantwoord… ik geniet ervan… ik ben dankbaar voor mensen die niet normaal zijn, voor mensen die zich niet aan passen, bewust of onbewust. Voor de puurheid daarvan, voor weten waar je aan toe bent, omdat er geen omleiding is door bv je beter voor willen doen dan je bent. Normaal? Normaal is meestal aanpassing… en degene die normaal zijn kunnen veel leren van een spiegel van iemand die autistisch is.🤓

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  6. mckleuver

    Als autist zijnde moet ik je zeggen dat ik dit prettig vond om te lezen. Ieder heeft zijn kwaliteiten die moeten worden benut, want ik weet zeker dat ieder een plek verdiend, én ook kan krijgen op deze aarde. Als iedereen maar meewerkt 😀

    1. Post
      Author
  7. Nathalie

    Het is hier hartstikke autistisch… broer en zussen geven elkaar een diagnose :). Ik volg dit programma ook, en inderdaad is het vaak confronterend, maar ook een beetje opluchting dat het ook anders kan zijn. Door mijn kinderen zie ik veel meer mensen met autisme, ik herken dat ook en zolang ze goed functioneren, heb ik hoop dat mijn kinderen dat later ook kunnen.

    Mijn kinderen zijn overigens dol op Playmobil (en dinosauriërs, wereldkaarten, wegenkaarten, automerken, winkelwagenmuntjes….):-D

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  8. Gwennie

    Ik vind het een geweldig programma! Ook ik ken wel wat autisten en het is bijna (bijna hè!!) een ‘feest’ van herkenning om te zien hoe puzzelstukjes op de plaats vallen. het toverwoord is misschien wel gewoon acceptatie. En houden van! Vooral dat laatste is erg belangrijk!! ☺️

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  9. Morgaine

    Een prachtig eerbetoon aan hen die anders zijn, ik kan niet anders dan beamen, en je weet ik werk ermee, met van alles natuurlijk maar ook met autisten, het zijn hele mooie mensen 😀

    En jij beschrijft het weer perfect!

    X

    1. Post
      Author
        1. Post
          Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.