29

Thuis beZorgd

Post Image

Zondagochtend zat ik een half uur vroeger dan gepland in de woonkamer. Treinkaartjes klaar. Tas gereed. Wat eten voor onderweg. Als ik nu al zou wegrijden dan was ik een kwartier eerder op het station in Hengelo dan dat de trein zou komen. Niets, maar dan ook niets kon mij gebeuren. Meneer liever te vroeg dan te laat was meer dan gereed.

Hup, de auto in, starten en vlug het kacheltje aan op de enige dag dat het goed vroor. Appeltje op de bijrijdersstoel, radio aan en gaan! De straat uit, rechtsaf en… alles viel uit. Motor, radio, kacheltje. Zelfs mijn appel zag er fletser uit. Nog een beetje rollend kon ik de auto nog net ietwat christelijk langs de kant van de weg zetten. Dat op een zondag.

Bedenk zelf een willekeurig soort menselijke vleeswaren, die men vaak niet hardop uit durft te spreken en vul dat hier in. Keer tien met een paar ziektes. Dat ook op een zondag. Michiel op zijn christelijks.

De auto ging niet meer naar voor of naar achter. In mijn gedachten zag ik de trein al vanaf het station vertrekken. Rustig blijven. Nadenken. Ergens tussen mijn scheldwoorden door begon het verstand weer te werken. Wat te doen? Eerst vriendin inlichten. Zij lag honderd meter verderop nog te slapen in de veronderstelling dat ik op weg was naar Hengelo. Haar eerst maar eens vertellen dat het eindstation letterlijk om de hoek van de straat lag. De auto. Hoe kreeg ik die weg? Vroege zondagochtend. Geen hond was nog wakker. Ook de baasjes van de honden nog niet. Sta je met een dieselauto die amper in je eentje te duwen is in je eentje. Laat staan in combinatie met sturen. Twintig meter verder zag ik een vrije parkeerplaats. Alleen leek deze twintig meter net zo ver weg als het station in Hengelo.

Terwijl mijn hersens kraakten over deze schier onmogelijke opgave doemde er in de verte een auto op. Deze kwam dichterbij en ik ontwaarde op de zijkant teksten van de thuiszorg. Dit was mijn kans! Ik zwaaide met mijn armen en ze stopte! Ze moest ook wel want ik had inmiddels mijn auto midden op de weg geduwd. Toch nog een beetje een winsituatie gecreëerd.

Een best wel stevige tante stapte uit de auto. Netjes in uniform en met een zelfverzekerde blik.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze gedecideerd en ik voelde het natuurlijke overwicht gecombineerd met zorg over mij heen stromen.

Ik legde haar netjes uit dat mijn auto KO was gegaan in de eerste bocht en dat ik een moedige poging deed om hem in het parkeerhaventje te krijgen. Of ze mee wilde helpen duwen.

‘Ga maar zitten.’

‘Euh… wat?’

‘Ga maar zitten,’ herhaalde ze en stroopte haar mouwen op.

‘Maar moeten we niet samen duwen?’

‘Nee. Jij gaat sturen. Jou duw ik er wel bij.’

Heel even aarzelde ik, maar bekeek toen haar armen. Kleine boomstammen, waarmee ze wel vijf cliënten tegelijkertijd een bad in en uit kon hijsen. Dat waarschijnlijk wel tien keer achter elkaar en ook nog eens geblinddoekt. Tja, zo’n vrouw spreek je niet tegen. Ik ging braaf zitten.

Achter het stuur draaide ik me nog om. Ik wilde haar nog zeggen dat de auto zwaar stuurde, maar de wagen schoot vooruit! Ik hing met mijn wilgjes aan het stuur om bij te draaien! Voordat ik het wist stond ik op de parkeerplaats. In de binnenspiegel zag ik hoe de vrouw haar handen tegen elkaar afklapte. Ze zei nog net niet: Zo, nu eerst een biertje.

‘Nou… bedankt,’ stamelde ik. Wat moest je anders zeggen tegen iemand die zojuist in haar eentje je wagen met chauffeur en al een parkeerplaats had opgeduwd.

‘Graag gedaan, hoor!’

Ze liep terug naar haar eigen auto.

‘Je redt je wel, toch? Ga ik naar mijn volgende klus,’ lachte ze.

Ja, ik zou me wel redden. Net zoals ik die ochtend de trein nog gered heb. Goh, die thuiszorg. Die staan hun mannetje wel!

superwoman


29 reacties

  • Schrijfhart

    23 november 2016

    Dit is echt grappig. Ik weet niet of iedereen hetzelfde ziet maar de reclame die ik onder dit stukje te zien krijg voegt er nog eens een extra dimensie aan toe. Ik moest zo hard lachen dat de kruidnootjes van mijn schoot vlogen.

    Reply
    • MichielZiet

      23 november 2016

      Hahahaha.. ik had je zien liggen (op insta) en kan er een beeld van maken. 😀 x

      Reply
      • Schrijfhart

        23 november 2016

        Ik zal je een foto via de mail sturen, ik vond het zo grappig

        Reply
  • boterblommeken

    23 november 2016

    Die mensen zijn goud waard!

    Reply
  • WirMar

    23 november 2016

    Stoer wijf!

    Reply
    • MichielZiet

      23 november 2016

      Dat was ze!

      Reply
      • WirMar

        23 november 2016

        Soms komt er hulp uit hoeken waar je het niet verwacht

        Reply
        • MichielZiet

          23 november 2016

          Precies… en ik had de thuiszorg al hoog zitten, maar nu ook nog eens sterk hoog! 😀

          Reply
  • WirMar

    23 november 2016

    Stoer wijf 😊

    Reply
  • Jos Eidhof

    23 november 2016

    Kijk, als man van een Thuiszorg vrouw weet ik dat het volgsysteem toen heeft aangegeven dat er op dat moment andere dingen gebeurde dan zorg voor een “betalende” client. Zij zal dit denk ik ook moeten verantwoorden aan de manager die uiteraard nog wel in z’n nest ligt. Gelukkig bleef deze allerbeste madam dicht bij zichzelf en verleende ze zorg op maat daar waar nodig was als Buitenzorgmedewerkster.

    Reply
    • MichielZiet

      23 november 2016

      Precies… iets waar haar manager wat van kan leren. 🙂

      Reply
  • Margo Hermans

    23 november 2016

    Mooi avontuur! Doe mij dat biertje maar 🙂

    Reply
  • Kakel

    23 november 2016

    Wat een dijk van een wijf!
    Mijn Schone Zus werkt in de Thuiszorg . Haar én de zorg had ik al hoog zitten maar de laatste is nog een opwaarts duwtje gekregen (-:
    Genoten van je mieterse verhaal.
    Lieve groet.

    Reply
    • MichielZiet

      23 november 2016

      Mieterse merci! En een dijk was ze! 🙂 XX

      Reply
  • ERIC'SBLOG

    23 november 2016

    Haha Michiel,

    Gelukkig dat niemand keek! En dat biertje heb je zelf natuurlijk gepakt!😆 Eric

    Reply
  • Ellie Schmitz

    23 november 2016

    Nou, dat is een super vrouw in een super verhaal!

    Reply
  • Rob Alberts

    23 november 2016

    Zo’n hulp wil ik graag als het nodig is.

    Mooi verhaal, leuke belevenis

    Vrolijke groet,

    Reply
  • Regenboogvlinder

    23 november 2016

    Oh Michiel, ik zie het echt helemaal voor me hoor! Je bent vast de hele dag een blij mens geweest!
    En dat plaatje, heul goed gevonden! 🙂 X

    Reply
  • Rianne Evers

    27 november 2016

    Heerlijk verhaal, met plezier gelezen!:-)

    Reply
  • Goedkoop treinkaartje

    2 februari 2017

    Hahaha, heb oprecht moeten lachen. Heerlijk geschreven en het was duidelijk de ideale voorbijganger voor de situatie.

    Reply
    • MichielZiet

      2 februari 2017

      Hiihi..dank! Treinkaartje…haha.. ja..ik had geen betere spierballenvrouw kunnen wensen toen..hihi

      Reply

Geef een reactie