32

De grote verdwijntruc

Post Image

Ik schijn nog wel eens een etterbakkie te zijn geweest. Zegt mijn pa. Persoonlijk vond ik mezelf wel een engeltje vroeger. Dat mijn vader af en toe in een klein, onschuldig grapje trapte, daar kon ik ook niets aan doen.

Zo waren we ooit eens op vakantie aan de Middellandse Zee. Heerlijk genietend van de cultuur en het klimaat. Waar wij als gezinnetje vertoefden was het nogal rotsachtig. Ook in de zee. Zo liep je twintig meter tot aan je enkels in het water, zo was het ineens meters diep. Een maanlandschap onder water.

Als jochie vond ik het geweldig! Met je snorkel over de bodem dobberen om vervolgens net te doen of je Superman was en met een vuist vooruit de diepte in gaan. Een stuk verderop kwam je weer boven water bij een plateautje. Daar stond je dan. Water tot aan je middel. Koning van de wereld!

Mijn vader had op een bepaald moment ook het strand ontdekt. Hij had me vaak zat de zee in zien wandelen. Ook zag hij me wel eens op het plateautje staan. Op dat moment wist ik nog niet dat mijn vader het niet wist.

Op een warme zonnige dag stond ik weer eens op mijn verhoging de superheld uit te hangen. Snorkel bungelend aan mijn nek en zwembroek hoog opgehesen. Ik veegde net een zoute snottebel af toen mijn vader aangewandeld kwam.

‘Kun je tot zover de zee in lopen?’

‘Ja, zeker!’ voordat ik het wist floepte ik de leugen er uit. Mijn pa zou het toch wel doorzien.

Niet dus.

‘Dus ik kan zo naar je toe wandelen?’

‘Ja, hoor.’

De binnenpret zwol aan.

‘Oh, dan kom ik er aan.’

Ach, dacht ik. Hij kan de bodem zien, dus zo dom kan hij niet zijn.

Mijn vader stapte het water in en met grote, stoere passen stapte hij op me af. Met de blik van een stoere kerel, die de andere strandgangers wel even liet zien hoe je als pa door het water liep.

Daar kwam hij aan. Mijn zwembroek zakte van de spanning iets omlaag. Daar kwam hij…

En daar verdween hij. Met de elegantie van een zwaan met een verstuikte poot vloog hij met zijn laatste noeste stap zo’n drie meter naar beneden. Als was hij de grote Houdini zelf verdween hij.

Er klonk wat gegiechel op het strand. Nog geen tel duurde het. Hoewel het voor mij als minuten overkwam. Proesten en rochelend kwam hij boven.

‘Michiel! Jij…’

De rest heb ik maar weg gecensureerd. Ik kan je wel zeggen dat ik die dag een hele schat aan nieuwe scheldwoorden geleerd heb.

‘Mijn zwembroek!’

Ook dat nog.

Ik reageerde zoals elke superheld met een snorkel om zijn nek zou doen.

‘Lachen hè, pa?’

Al zwemmend ging ik langs hem. Er natuurlijk voor zorgend dat er genoeg meters tussen ons zaten. Ik zag melkwitte billen en een kokendheet hoofd. Als een spartelende zeehond probeerde hij alles weer fatsoenlijk te krijgen. Zijn stoere waardigheid was in een stap naar de gallemiezen geholpen.

Ik wist dat dit me een flinke uitbrander zou opleveren, maar alleen al het beeld dat me eeuwig op het netvlies zou blijven, was het meer dan waard.

Gisteren was ik even bij mijn vader. Het bovenstaande stuk kwam even ter sprake. Gelukkig kon hij er na dertig jaar wel om lachen. Alleen gaat hij nooit meer met mij in zee.

18083

Bron afbeelding: goodphoto.blogfa.com


32 reacties

  • Ann Ages Gracefully

    25 mei 2016

    Leuk Michiel, mijn neef haalde ooit eens een soortegelijk grap met mij uit in zee. Of ik al waterplanten had gezien? Nope, hij duikt onder water en liet vervolgens zijn zwembroek zakken en trakteerde mij op zijn spierwitte kadetten 🙂 ik gieren natuurlijk waardoor ik bijna zou verzuipen. Is ook een verhaal dat het nog steeds goed doet als we elkaar weer eens zien.

    Reply
    • MichielZiet

      25 mei 2016

      Whahahahahahaha… dat is wel een gedurfde goeie!! 😀

      Reply
  • @peterdegroof

    25 mei 2016

    Wat mooi … !! Mooi verhaal. En mooi verteld. En een slot waar ik stil van werd.

    Reply
  • Ellie Schmitz

    25 mei 2016

    Zo’n herinnering roept weer plezier op, bij jou en gelukkig nu ook bij je pa. Bij mij een water-ervaring met een badpak van zus. Te groot als ik uit het water kwam met alle gevolgen van dien, je keek er aan alle kanten doorheen, ingedeukte borsten als ik op mijn buik had liggen zonnen, voorgevormde cups….:-) Grappig beschreven, Michiel!

    Reply
    • MichielZiet

      25 mei 2016

      Hahahahaha… ik zag het voor me..zo’n flubber-kini om je heen.

      Reply
  • Taallent

    25 mei 2016

    Haha, ik lig hier dubbel van het lachen. Michiel de schurk van Almeloooooo:D

    Reply
  • Sabine

    25 mei 2016

    Whaha zo grappig!! Even lachen hoor 😀 Wat een rebelletje was jij 😛

    Reply
    • MichielZiet

      25 mei 2016

      Mijn vader moest wel vaak lijden door het rebelletje , hihi.

      Reply
  • Kakel

    25 mei 2016

    Toen ik de foto zag, dacht ik dat je je vader had laten schrikken door net te doen of je verdronk. Maar deze is veel, véél leuker (-:

    Reply
    • MichielZiet

      25 mei 2016

      Hahaha.. nee had gekund, maar zo erg was ik net weer niet..hihi..
      Ik kon geen plaatje vinden waar iemand half in het water viel. 😀
      Tnx!

      Reply
  • natasjaslifestyle

    25 mei 2016

    Hahaha geweldig!! Een boefje!!

    Reply
  • Villasappho

    25 mei 2016

    dat zijn leuke grappen!

    Reply
  • Jaixy

    25 mei 2016

    Hahahaha geniaal😂😂😂

    Reply
  • giveasmileeveryday

    25 mei 2016

    Hahahaha super!

    Reply
  • Rob Alberts

    25 mei 2016

    Prachtverhaal!

    Vrolijke groet,

    Reply
  • janneke

    26 mei 2016

    Leuk verhaal!!! Dus toen was je al een plaaggeest 🙂

    Reply
  • Roos

    26 mei 2016

    Hahahaha geweldig dit! XD Tja, je zou van vaders toch mogen verwachten dat ze alles weten en alles kunnen zolang jij een kleine smurf bent, dus dit had hij moeten doorzien. Jou treft geen blaam, haha. 😛

    Reply
  • Regenboogvlinder

    27 mei 2016

    Was je vader toen niet van zijn voetstuk gevallen, vaders weten toch alles? En dit wist hij dus niet..
    Mooie grap die je mooi beschreven hebt! Beeldend, dus heerlijk gelachen! 😉

    Reply
    • MichielZiet

      28 mei 2016

      Hahaha dank je Regenboogvlinder!
      Hij heeft wel even een dagje ego-herstel nodig gehad. Hihi.

      Reply
  • willy

    28 mei 2016

    met een grote glimlach gelezen ..

    knappe foto heb je er bij geplaatst

    groeten

    Reply
  • SonjaSchrijft

    28 mei 2016

    Nu pas de tijd gevonden om je nieuwste pareltje te lezen. Druk met de nieuwe website bezig ;). Je hebt het weer voor elkaar, een grote brede glimlach op mijn gezicht. Top!

    Reply
    • MichielZiet

      29 mei 2016

      Dank je wel Sonja!!
      (En benieuwd naar je nieuwe site!)

      Reply

Geef een reactie