43

Rugzakje

Post Image

Het jochie liep dwarrelend voorop in de straten van het centrum van Deventer. Als een losgeslagen labrador kon je hem vanaf de zijstraten al horen aankomen. Het was koningsdag en dus waren er allerlei activiteiten in de stad. Dat de rommelmarkt meer dan geslaagd was, kon je wel zien aan de blosjes op zijn wangen.

Zijn ouders liepen een meter of tien achter hem. Druk proberend hun zoon van een jaar of elf wat tot kalmte te manen, helaas droop de goedheid van deze lieve mensen af en maakt de vader, hoe hij ook een mannelijke stem probeerde op te zetten, geen indruk. In plaats van wat strenger te worden bleven zij van nood maar glimlachen. Zichtbaar moeite met de situatie, of was het de zorg die ze niet konden loslaten?

Links in de straat zat een heuse speelgoedautowinkel. Eentje met echte jaren 50 klassiekers en verzamelobjecten. Het jongetje zag vooral auto’s. Als een rode lap op een stier trok het hem aan.

‘Kijk, kijk! Auto’s! Misschien hebben ze ook autoplaatjes!’

Voordat zijn vader en moeder ook maar een woord ertussen konden krijgen, stoof het jochie naar de winkel toe.

‘Auto’s!’

De deur vloog met een dusdanig klap open, dat de ouderwetse winkelbel er bijna af klingelde. De winkelier die tot nu toe wat dromerig achter de balie had gestaan, vloog bijna een meter omhoog.

‘Yes! Auto’s!’

Ontembaar rende hij naar de toonbank. Een hels kabaal klonk achter hem. Een stelling met antiek uitziende, blikken postertjes kletterde met een smak op de grond.

Zijn ouders waren ondertussen de winkel in gesneld. De vader zag de blikken ravage al op de grond.

‘Ojee,’ piepte hij er bijna aandoenlijk uit.

De moeder kon alleen maar verontschuldigend lachen.

‘Heb je autoplaatjes?’

Totaal geen notie van wat hij achter zich had aangericht, stond het kereltje, bij de balie, de wit weggetrokken verkoper ongeduldig aan te kijken. Deze negeerde het ventje en liep op zijn beurt bezorgt naar de gevallen stelling.

‘Sorry,’ glimlachte, de vader. ‘Hij had niet in de gaten dat hij zijn rugtas om had.

De lach kwam zo warm en zacht over, dat het bijna de tranen camoufleerde die achter deze ouders schuilde. Ze bedoelden het zo goed. Het compenseerde bijna het roekeloze gedrag van hun te enthousiaste zoontje.

De vader hielp netjes mee de blikken posters opruimen. De winkelier bleef stoïcijns stil. Hij leek wel bijna in shock van wat er zojuist was gebeurd. Papa zag tot zijn schrik dat er enkele prentjes verbogen waren.

‘Oh nee toch, mijnheer, deze zijn verbogen.’

De eerlijkheid was hartbrekend. Zulke lieve ouders als deze waren zeldzaam. Mensen die eerst de schuld bij zichzelf zochten en niet direct bij anderen neerlegden. Een moeder die uit zou zoeken waarom haar zoon geen voldoende had zonder meteen een school aan te klagen. Dat type ouders.

Het jochie vloog ondertussen als een Tasmaanse duivel door de autowinkel. Zijn moeder riep hem nog een paar maal na dat hij moest oppassen. Helaas was het water naar de zee dragen.

Zijn vader voelde de situatie aan en probeerde vlug alles recht te zetten. Ze moesten zo snel mogelijk de winkel uit. De winkelier hoefde gelukkig geen vergoeding. Zo snel als ze kon greep de moeder het tegensputterende kereltje bij zijn arm en duwde hem vlug de zaak uit. De stilte keerde terug. Een gedeukte poster wiebelde nog een beetje na op de toonbank.

Met hun drieën liepen ze verder de straten door. Hun drukke zoontje liep wederom stuiterend voorop. Bijna meer beeldend als dit kun je het niet krijgen. Hoeveel emotie kost het wel niet als je kind een rugzakje heeft? Meer dan een blikken prent.

Rugtas

Bron afbeelding: Bol.com


43 reacties

  • creabeaatje34

    4 mei 2016

    Leuk om te lezen, haha ^^

    Reply
  • Banana

    4 mei 2016

    Laatst toevallig nog de docu over autistische kinderen van Louis Theroux bekeken. Ik herken de emoties die ik daar zag heel goed terug in je stukje, mooi gedaan! Als ouder van een kind met een rugzakje ben je eigenlijk de ganse tijd bezig je te verontschuldigen, terwijl ouders van ‘normale’ kinderen de schuld toch dikwijls bij iets of iemand anders leggen. Gisteren nog begon er een kind te huilen in de supermarkt, iedereen die verstoord keek kreeg een snauw van jewelste. Onnodig taalgebruik gewoon. Sommige ouders verklaren hun kinderen heilig, terwijl de ouders van bijvoorbeeld autistische kinderen moedig de ‘schuld’ op zich nemen.En dat terwijl die kinderen er ‘niets’ aan kunnen doen.

    Erg leuk en treffend geschreven 🙂
    Groetjes!

    Reply
    • MichielZiet

      4 mei 2016

      Het is precies zo als je het zegt.
      Deze mensen waren ook zo knuffelbaar daardoor… ik heb zoveel respect voor deze ouders dat ik soms wel eens boos kan worden hoe er met ze omgegaan wordt. Omdat ze ‘lief’ zijn, kun je er maar alles mee doen lijkt wel.
      Dank voor je mooie woorden.

      Reply
  • Mooi geschreven. Ga even wat meer van je lezen 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      4 mei 2016

      Dankjewel Marjolein. 🙂
      En super dat je mee gaat lezen..hihaa! 🙂

      Reply
  • Mrs. Brubeck

    4 mei 2016

    Knap hoor, respect 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      4 mei 2016

      dank je mevrouw Brubeck. 🙂

      Reply
      • Mrs. Brubeck

        4 mei 2016

        Graag gedaan, ik waardeer talent als ik het zie! 😀

        Reply
        • MichielZiet

          4 mei 2016

          En ik een groot compliment! Mega dank!!!!!!!
          (Gaat nu even stralen)

          Reply
  • Jaixy

    4 mei 2016

    Mooi beschreven… En ergens maakt het mij triest…..
    Het had vooe deze ouders anders kunnen zijn…. In een land als deze…

    Reply
    • MichielZiet

      4 mei 2016

      X Dat had het ook, maar tegelijkertijd hebben we het geluk dat we in een vrij modern land leven met mogelijkheden.

      Reply
  • SonjaSchrijft

    4 mei 2016

    Ouders van kinderen met een rugzakje zijn vaak zo moe van de zorgen om en voor hun kroost. Zo moe van het alsmaar verontschuldigen, van het alsmaar moeten uitleggen. Zo moe van het continue onbegrip en de (goedbedoelde) adviezen. Het zijn bijzondere (sch)ouders die deze last kunnen dragen. Niets meer dan diep respect.
    Je hebt het weer mooi neergeschreven.

    Reply
  • Taallent

    4 mei 2016

    Je had je goede bril op, mooi gezien, prachtig beschreven…

    Reply
  • @matroosbeek

    4 mei 2016

    Een kind met een rugzakje dat werd geboren in een gezin met lieve, zorgzame ouders. Meer dan hun best kunnen ze niet doen. Sommige ouders hebben het geluk geen rugzakkind te hebben, maar daardoor zijn ze vaak blind voor de zware taak die op sommige andere ouders rust. Het ene kind is het andere niet… Een kind met een rugzak is niet gemakkelijk om op te voeden, maar het maakt je als ouder zoveel wijzer. Je leert er zoveel van. Ook van je medemens… en helaas ook van zijn onbegrip…

    Reply
    • MichielZiet

      4 mei 2016

      Helemaal waar. Als zorgouder leer de dingen anders te zien. Niet alleen de opvoeding, maar ook de wereld

      Reply
  • Margo Hermans

    4 mei 2016

    Tussen de regels door heb je nog een extra verhaal geschreven. Mooi beeldend geschreven.

    Reply
  • Morgaine

    5 mei 2016

    RAAK! Prachtig mooi weer Michiel, zie het zo voor me…

    X

    Reply
  • Mariska

    5 mei 2016

    Het zou zowaar onze zoon kunnen zijn, maar we waren op Koningsdag bewust thuis gebleven met onze lieve stuiterbal van een zoon. Als die focus er is (en een liefde voor renault auto’s), dan gaat inderdaad het blik op oneindig bij hem. Maar gelukkig zijn er ook mensen die ouders met een zorgkind wel een complimentje geven (zie mijn blog van april vorig jaar) en dat doet ons zo ontzettend goed om ook dat eens te horen. Soms hoor je weleens dat je je autistische kind moet thuis laten (zoals men in de jaren vijftig/zestig dit soort kinderen dachten dat ze beter af waren in een instituut..), maar dat is geen optie. Ook mijn zoon moet leren om in een winkelstraat of winkel te navigeren, ooit zal hij ons niet meer hebben. En dan wat? Hij is net zo zeer onderdeel van de maatschappij als een ander en met een zachte toch duidelijke toon (zeg wat je doet, doe wat je zegt) stuitert hij de laatste jaren minder ontstuimig in de rondte en vraagt nu eerst beleefd om iets. Het duurt gewoon langer, maar het is nog steeds nooit saai met hem 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      5 mei 2016

      Een mooi relaas.
      Als mantelzorger van mijn eigen stuiterbal merk ik ook wel eens dat mensen om me heen het niet altijd begrijpen. De complimenten die je dan krijgt komen dan dubbel zo warm aan.
      Thuis houden is geen optie inderdaad. Zij moeten naar kunnen meedraaien in de maatschappij en de maatschappij moet rekening met hen houden. Elk op hun eigen niveau. Laat de maatschappij maar eens wat knuffelbaarder zijn. 🙂

      Reply
  • Rob Alberts

    6 mei 2016

    Door vooral Liefde in het rugzakje te stoppen heeft elk kind een mooier leven.

    Mooi en liefdevol geschreven, met plezier gelezen.

    Zonnige groet,

    Reply
  • Regenboogvlinder

    6 mei 2016

    Wat heb je dat weer mooi beschreven. Ik zie het zo allemaal gebeuren. Moeilijk voor die ouders die inderdaad vaak worden aangekeken als er zoiets gebeurt. Ach Michiel, jij kunt je ook verplaatsen in die mensen.. helaas wel, maar zovelen kunnen of willen dat niet eens.
    Respect hoor voor je verhaal! XXX

    Reply
  • natasjaslifestyle

    6 mei 2016

    Die jongen is een rijk ventje… Zulke lieve begripvolle ouders. Dat stuiterballetje komt uiteindelijk daar waar hij zijn moet!!

    Reply
  • Roos

    7 mei 2016

    Heel erg mooi Michiel, erg beeldend ook… Net of ik er zelf bij was. Rugzakjes, geven wie niet te snel een label? Laat een kind kind zijn, de een is druk, de ander rustig, maar is dat gelijk reden om een label te geven? Wat een schatten van ouders overigens, daar mag een kind zich gelukkig mee prijzen!

    Reply
    • MichielZiet

      7 mei 2016

      Klopt helemaal, maar ja, de symboliek van het (echte) rugtasje was te mooi. 🙂

      Reply
      • Roos

        8 mei 2016

        Dat is zeker waar. 🙂

        Reply
  • Sabine

    8 mei 2016

    Leuk omschreven! Ik zie het helemaal voor me die stuiterbal door de winkel 🙂 Ondertussen lijkt het me behoorlijk lastig voor ouder én kind, als het kind adhd heeft of autisme. De manier waarop deze ouders er mee omgaan is zo mooi!

    Reply
    • MichielZiet

      8 mei 2016

      🙂 Dat is het ook. Dankje Sabine! 🙂

      Reply
  • Nathalie

    9 mei 2016

    Ik ben een keer de drogisterij uitgezet (en gekeken). Mijn zoon had geen rugzakje, maar een slechte motoriek (in combinatie met ADHD 🙂 ) We waren net binnen en hij viel eerst in de rek met shampooflessen. Hij stond nauwelijks overeind of hij stuiterde een andere rek in.
    Geen flauw benul wat hij allemaal aanrichtte en terwijl ik de schappen probeerde te vullen, met zoon aan een hand werd ik verzocht de winkel te verlaten.
    Herkenbaar verhaal!!!!

    Reply
    • MichielZiet

      9 mei 2016

      Wat een avontuur! Ik denk dat je inmiddels wel een soort van schild ontwikkeld hebt van wat andere mensen er van vinden/denken?
      Binnenkort komt om een soortgelijk iets ook nog een column over mijn eigen zoon en zijn uitspattingen.

      Reply
      • Nathalie

        9 mei 2016

        Dat niet alleen… ik kijk nu anders naar ouders met hun kinderen die zich “niet lijken te gedragen.” Het is zo makkelijk om er iets van te vinden zonder verder te kijken. Alle opvoedkundige tips heb ik al om de oren gehad… 😉

        Reply
        • MichielZiet

          9 mei 2016

          En dat is voor mij weer herkenbaar. 🙂

          Reply

Geef een reactie