Helden

Ze worden geboren zonder dat zij beseffen dat ze bijzonder zijn. Dan ontwikkelt zich iets. Een talent. Een karaktereigenschap. Iets wat hen bijzonder maakt. Iets waardoor wij als kind, tiener tegen hen opkeken.
Een voetballer, zanger, acteur, maar ook dichterbij huis. Je buurvrouw die elke zaterdag haar bejaarde buurman helpt met boodschappen doen. Een jongen die zich vrijwillig  inzet om de stad schoon te houden. Zo zijn er legio voorbeelden. Iedereen kent wel iemand. Een held die zichzelf niet als held ziet.
Als jochie keek ik tegen de groten der aarde op. Ze waren er gewoon. Dat was normaal. Ik draaide Queen bijvoorbeeld helemaal grijs. Wilde Van Basten zijn of Bergkamp. Speelde onder de douche de solo van ‘Purple Rain’. Het hoorde bij mijn leven.
Op een dag kwam er een kras op mijn beeld van onsterfelijkheid. Freddie Mercury stierf. Hoe kon dit? Helden stierven niet. De hele dag heb ik zoals een puber betaamt, er stoer over gedaan. Dat het me niet deerde. Bij de eerste de beste klanken van ‘The show must go on’ barstte ik echter in tranen uit op mijn kamertje.
De pijn sleet en het ouder worden gaf je nieuwe inzichten. Helden konden sterven. Alleen deden ze dit een hele poos niet. Totdat opeens Jackson gedag zei. Winehouse, Harrison, Thé Lau. Slechts een greep uit de laatste jaren.
In een paar maanden tijd in dit prille jaar hebben daar opeens twee zangers en een voetballegende aan toegevoegd. Veel te jong, maar dat is het altijd.
Prince liet donderdag 21 april echt de duiven huilen. De zoveelste held die van onze aardkloot vertrok.
Ik ben geen jongetje meer. Ik ben een grote vent met een eigen kind. Die zijn eigen helden zal scheppen. Alleen is het kleine kereltje in mij opeens voor de tweede keer met de neus op de feiten gedrukt. De pioniers van toen sterven langzaam uit. Helemaal niet het oneindige leven. Wel voor eeuwig vastgelegd, Mercury galmt nog steeds door mijn woonkamer en ik speel nog steeds, inmiddels, echt gitaar op ‘Purple Rain’.
Het is een harde realiteit waarin ik niet de gave heb het tegen te houden,
Ergens in Minnesota is er misschien wel een baby geboren die over een jaar of achttien de nieuwe held wordt voor vele tieners. Een pionier die de muziek weer verder brengt waar het nu is.
Tot die tijd koester ik de helden die nog zijn. In juni ga ik naar Paul McCartney. Een dinosaurus die weigert te capituleren. Een legende van het eerste uur die zijn onsterfelijkheid zolang mogelijk wil behouden. Ik ga hem zien en koester het. Het kan zomaar de laatste keer zijn.
Helden, ze worden geboren zonder het te beseffen, ze leven  zonder er bewust van te zijn. Pas als ze sterven en neerkijken op onze aarde. Dan pas hebben ze het door. Dat kunnen alleen de échte helden.

Prince2

Comments

  1. fruitarier

    En jij bent mijn held!
    Als je even die d achter ‘ontwikkeld’ weghaalt en de documentaire ‘faul’ gaat kijken zodat Paul McCartney misschien in het juiste daglicht gaat staan.

    1. Post
      Author
  2. Morgaine

    Prince op zijn tijd was lekker, maar een ultiem fan was ik niet, dat is eerder en meer Madonna, maar dit nieuws, ik heb een poging gedaan om er een foto van te maken, het kippenvel stond op mijn armen gisteravond, ik geloofde het eerst niet eens… ik bedoel… come on!

    Weer een legend weg die zeker ook mijn jeugd heeft getekend, natuurlijk, absoluut, en McCartney, van die dinosaur denk ik ondertussen dat die over de 100 gaat worden zo ondertussen, in 2003 zeiden wij dat ook al, toen ik hem Live in Arnhem mocht zien in Gelredome…. het kan weleens de laatste keer zijn… Geniet ervan Michiel, want zo ondertussen, ja het kan de laatste keer zijn!

    X

    1. Post
      Author
  3. natasjaslifestyle

    Helden sterven niet echt niet!! Prince zingt nog steeds uit mijn luidsprekers, net als Freddy! The show must go on!! En geniet van Paul nu het nog kan live!!! Mooi geschreven heb ff een traantje gelaten niet erg toch??

    1. Post
      Author
  4. SonjaSchrijft

    Ik kon het eerst ook niet geloven, het zal wel een hoax zijn. Gelukkig zijn onze helden door hun nalatenschap, toch onsterfelijk. Gelukkig is bij Prince die nalatenschap enorm groot.

    1. Post
      Author
        1. Post
          Author
  5. Suskeblogt

    Het is altijd sneu voor de familie en vrienden als iemand sterft. Ook ik kijk op als zo’n beroemdheid het tijdelijke met het eeuwige wisselt. Maar laten we eerlijk zijn : hun beste werk ligt soms jaren achter zich. Ik koester hun platen nog steeds maar volg ze al jaren niet meer. Aanbeden heb ik hen nooit gedaan. Daar was en ben ik te nuchter voor vrees ik. Dat ze getalenteerd waren zal ik nooit tegenspreken.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  6. @matroosbeek

    Maar hij is en blijft een erkende held. Zoveel meer helden verlaten dit tranendal zonder dat ze ooit worden opgemerkt of enige erkenning kregen. En dat vind ik écht jammer. Prince heeft voor de tijd die het duurde genoten van zijn heldendom.

  7. Roos

    De muziek uit de vorige eeuw was zoveel beter dan die bagger die nu wordt gespeeld… Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Ik ben van geen enkele muzikant een uitgesproken fan, maar toen Michael Jackson heen ging, baalde ik wel. Bowie, what? Een topartiest, weg? Nee toch…. Afgelopen week Prince, en ik schrok. Alle topartiesten gaan, en wij blijven achter met elkaar na-apende Biebertjes. Well, in the end we will all go, one day.

    1. Post
      Author
        1. Post
          Author
    1. Post
      Author
        1. Post
          Author
          1. Post
            Author
          2. Post
            Author
  8. Paul

    Mooie woorden voor een kleine man. En inderdaad is hij te vroeg weg. Al leek zijn talent wel tanende de laatste jaren. Ben een groot fan, maar de laatste jaren was de nieuwe muziek vooral een herhaling van wat hij eerder al beter had gedaan.

    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.