31

De laatste wens

Post Image

Boven op de Tankenberg stopte er een auto pardoes midden op de weg. De rode gezinswagen trok zich er niets van aan dat de weg even geblokkeerd werd. Nu is deze straat ook meer voor wandelaars dan voor verkeer zo midden in het natuurgebied van De Lutte.
De koepel leek minzaam toe te kijken wie het waagde zijn auto zo vlak voor haar te plaatsen. Zij was het die op het hoogste punt van deze berg prijkte. De tempel gewijd aan Tanfana, een Germaanse vruchtbaarheidsgodin.
Twee stellen stapten uit de auto, waarvan een flink op leeftijd. Ze bleven even half gebukt in de auto. Een vijfde persoon moest ontgrendeld worden. Wandelaars en natuurliefhebbers nabij begonnen zich langzaamaan zichtbaar te ergeren aan de brutaliteit van deze bezoekers. Waarom hier toch midden op de weg? Altijd weer die ouderen. Je hoorde ze het denken. De realiteit bleek helaas een andere te zijn.
Tussen het jonge stel ingehaakt verscheen opeens een zeer oude man. Ondanks het warme weer was hij in een chic grijs kostuum gehesen. Schoenen netjes gepoetst zwart. Hij kon amper op zijn benen staan. Die leken op dik, wiebelig rubber.
Opeens werd het stil rondom hen. Iedereen leek te beseffen wat hier gaande was. De oude bomen rondom de koepel leken met hun bladeren al knisperend en ritselend te fluisteren tegen de oude heer. Alsof zij een leeftijdsgenoot herkenden. Hem verwelkomden in het legioen der ouderen. De tempel zelf verloor haar arrogantie als sneeuw voor de zon. Al die jaren dat zij hier stond, al die levens die zij voorbij had zien trekken. Ze herkende dit. De ziel Tanfana leek even teruggekeerd te zijn en omringde haar huis met een sereen aura van rust.
De oude man had hier geen weet van. Druk concentrerend om zijn ene been voor het andere te krijgen, liep hij geklemd tussen zijn kleinkinderen in de richting van het bankje voor hem. Slechts tien meter, voor hem een levensweg. In perfecte stilte werd hij aangemoedigd door alles en iedereen die in de buurt stond. Zelfs de vogels voor een moment stopten met hun liederen.
Het bankje gaf een prachtige uitzicht over het landschap en de bossen. Dat zich spreidde al glooiend naar beneden. De man moest hier vaak geweest zijn. Misschien wel het begin van zijn weg in het leven? Toen de natuur hier nog meer de overhand had en men daadwerkelijk nog het geloof had in de Godin van de vruchtbaarheid. Hoe dan ook, vandaag had hij zijn laatste krachten bij elkaar verzameld voor dit laatste bezoek. De natuur zijn laatste respect tonen.
In zijn ogen zag je de film van het verleden naar het heden toe voorbij vliegen. Van een stomme slapstickachtige jongensfilm naar een volledig driedimensionaal, eind. Een glimlach verscheen. Het was goed zo. De oude heer knikte een keer naar zijn kleinkinderen. Zij begrepen onmiddellijk wat ze moesten doen. Onder toeziend oog van de oude bomen tilden zij hem voorzichtig op. Hoe fragiel. Een eeuwenoude eikentak die zo broos was dat je hem zo kon afbreken. Toch bloeide nog dat ene laatste blad. Dat bijna volgeschreven was. Vanavond zou zijn laatste wens hierop staan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bron afbeelding: mapio.net


31 reacties

  • Sabine

    20 april 2016

    Wat mooi beschreven…

    Reply
  • Morgaine

    20 april 2016

    Wauw Michiel, ik ben hier stil van, prachtig mooi. Past perfect bij het aankomen van Beltane <3

    Brightest Blessings.

    X

    Reply
  • natasjaslifestyle

    20 april 2016

    Prachtig geschreven!!!

    Reply
  • giveasmileeveryday

    20 april 2016

    Oh wauw. Ik word er stilletjes van!

    Reply
  • Margo Hermans

    20 april 2016

    Wat mooi geschreven, beeldend ook! Wauw…

    Reply
  • Taallent

    20 april 2016

    Mooi beschreven. Ik moest stiekem even aan meneer Kreel denken;)

    Reply
    • MichielZiet

      20 april 2016

      Ik geef toe dat ik deze in mijn gedachte had bij het schrijven. πŸ™‚

      Reply
  • Regenboogvlinder

    20 april 2016

    Wat schrijf je toch mooi Michiel. Ik zag het weer helemaal voor me en… Net als Taallent dacht ik aan Piet Kreel.. πŸ˜‰

    Reply
    • MichielZiet

      20 april 2016

      Dank X… Ja..toen ik het tafereeltje zag, dacht ik ook echt: dit had zo een ‘real life’ hoofdstuk van Piet Kreel kunnen zijn.

      Reply
  • Villasappho

    20 april 2016

    Prachtig geschreven ben er stil van

    Reply
  • Jaixy

    20 april 2016

    Wat onwijs mooi beschreven.
    Het was of ik zelf aanwezig was bij dit bijzondere afscheid… Zo puur… Zo echt…
    Die laatste wens…. Wauw

    Reply
    • MichielZiet

      20 april 2016

      Dank je Jaixy! Mooi om te lezen. πŸ™‚

      Reply
  • Veelschrijver

    20 april 2016

    Laatste wens vervuld. Het wordt eventjes stil hier…

    Reply
  • @matroosbeek

    20 april 2016

    Prachtig, soepel geschreven!

    Reply
  • SonjaSchrijft

    21 april 2016

    Bijzonder mooi en breekbaar beschreven, petje af Michiel

    Reply
  • Wilma Phillipson

    21 april 2016

    Mooi geschreven. Ik zie het voor me.

    Reply
  • Roos

    21 april 2016

    Wauw… echt prachtig Michiel! Ik vind het mooi hoe jij heel veel kan zeggen in een verhaal zonder het expliciet te benoemen. Erg knap. πŸ™‚

    Reply
    • MichielZiet

      21 april 2016

      Wow! Dat vind ik een super stoer compliment! Dan je wel Roos! X

      Reply
  • Paul

    27 april 2016

    Prachtig beschreven, Michiel. En het is zo’n mooi plekje om even te gaan zitten.

    Reply

Geef een reactie