36

Voor het kuchen…

Post Image

Met pijn en moeite schoof ik op het houten bankje. Zoals altijd was het weer eens koud en tochtig. Typisch dacht ik nog. Tussen de buitenwereld en de grens van de kerkdeur lijkt haast wel een onzichtbare barrière van volume te heersen. Luid kletsend komen mensen aangelopen en zodra ze een voet over de drempel hebben gezet, sterft het geluid af tot fluisterende klanken.
Daar zat ik dan. Op het beklaagdenbankje leek wel. Een kerk schijnt het huis van God te zijn, maar dan mag onze Lieve Heer wel eens een keer hoekbank aanschaffen. Centrale verwarming zou ook geen overbodig luxe zijn. Maar ach, wat klaag ik? Helemaal als ik zijn zoon daar zo bijna naakt boven in het torengewelf zie hangen.
Daar is de kerk ook niet voor natuurlijk. Als je behoefte hebt aan tot jezelf komen kun je naar een kerk en als je liever tot jezelf komt in luxe ga je naar een wellness. Bij beide geef je je bloot. Wij gaan dan ook regelmatig naar de wellness.
Een kuch van ergens vooraan rolde sputterende langs de geschilderde kruistocht van Jezus. Een tweede kuch dichterbij klonk en leek te dwarrelen lang de aangestoken kaarsen. Een derde. Vierde.
Voordat ik het wist bevond ik mij te midden van een kuch concert. Echt de typische hoest van: ‘ik wil niet hoesten, maar als ik hem probeer op te houden, wordt het alleen maar erger.’
Dat beroemde kriebeltje in je keel. Je onderdrukt het, maar dat kleine rotkieteltje is sterker dan jij. Het vecht al kriebelend terug totdat je tranen in je ogen hebt. Dan moet je wel. Heel voorzichtig probeer je de kuch te laten ontsnappen uit je mond, maar hij dendert er als een blaf uit. Daarna is het te laat. De barrière is gevallen en als een stelletje losgeslagen vluchtelingen stromen de kriebels binnen over dat ene plekje in je keel. Al hikkend en gekke bekken trekkend probeer je de drang naar hoesten tegen te houden.
Let maar eens op. De roemruchte kriebelhoest doet altijd zijn gemene intrede op stille plekken. Het kan je hele examen vergalopperen. Of je krijgt geërgerde blikken tijdens een theatervoorstelling.
Het andere fenomeen is dat als er eentje begint, kriebels in de keel bij andere mensen getriggerd worden. Heel bijzonder. Zo ook toen ik in de kerk zat. Als verborgen vogels in de jungle klonken de kuchen rondom mij. Van rochelend tot luide blaf. Ik ging er op letten en dat was dom. Een tip: let nooit op de kuch!
Voor je het weet gaat je onderbewuste een duivels spel met je spelen. Zelfs in de kerk. Dan krijg ook jij een onverklaarbare, plotselinge drang om te hoesten.
Inwendig roep je tegen je zelf: niet hoesten! Maar dat is water naar de zee dragen.
Wel hoesten! riep het kleine duiveltje in mij.
De tranen vlogen mij in mijn ogen van zelfbeheersing. Dus dit was de beproeving van het geloof? Dit moest ik volbrengen in de kerk? Had Jezus ook veertig dagen de kriebelhoest in de woestijn? Of mocht hij het af doen met op een houten bankje zitten?
God zij dank kwam ik, zag ik en overwon ik. Een niet zo katholieke gedachte, ik weet het, maar dat kon me even geen moer schelen. Ik doorstond mijn beproeving en kon de hoest doen laten verdwijnen. Gewoon alleen nog maar een zere kont van dat vervelende bankje, dat geen rekening hield met lange mensen.
Om mij heen hield het kuch concert aan tot de pastoor binnen kwam. Als door een wonder leek het kuchen te verstommen. Maar ja, daar had die best man natuurlijk ook voor geleerd.
De kerk, het blijft een wonderlijk iets. Het biedt troost aan degenen die het zoeken, het geeft een luisterend oor voor degenen die het willen en het bied een geweldige akoestiek voor de kriebelhoest.

Hoesten.png

Bron afbeelding: pittigpreken.nl


36 reacties

  • my journey

    6 april 2016

    😀 en als ik het lees begin ik de kriebel in mijn keel te voelen 😉

    Reply
  • Morgaine

    6 april 2016

    Heb jij je weleens afgevraagd hoe het kan dat boedhisten die wel 8 uur lang stil zitten nooit hoesten? Daar is een trucje voor ben ik achter gekomen want dat vroeg ik mij jarenlang serieus af… als je het voelt opkomen, leg dan je tong tegen je gehemelte aan, en hou hem daar, dan zal het speeksel weer gaan lopen en zo houdt je je mond en keel vochtig, weg hoest, en ook dorst overigens natuurlijk… En ja bij mij werkt het! 😉

    X

    Reply
    • MichielZiet

      6 april 2016

      Goede boedistische tip! ^^ X

      Reply
      • Morgaine

        6 april 2016

        Ja… ik heb er tien jaar geloof ik over gedaan om dat raadsel te ontraadselen, hahahaha X

        Reply
        • MichielZiet

          6 april 2016

          Hihi… nog eens 10 jaar om te oefenen. X

          Reply
  • Annette

    6 april 2016

    Leuk artikel weer Michiel zo’n kuch werkt ook zo aanstekelijk altijd. Het eigenlijk net als een scheet(je) – ook al wil je niet – je moet er toch om lachen 😉

    Reply
  • Margo Hermans

    6 april 2016

    Na het lezen van je tweede zin, dacht ik “die zit in de kerk”. En jawel!
    Geen last meer van het hoesten? 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      6 april 2016

      Hahahaha…inderdaad.
      Nee, helemaal weer hoestvrij. 🙂

      Reply
  • Jaixy

    6 april 2016

    Hihi ik krijg meteen een kriebel.
    Maar wonderlijk allemaal dat je idd meteen stil bent als je een kerk binnenkomt.. Fluisteren en dat is het.
    En iedereen doet dat.
    Net als de kriebelhoest…. Zo herkenbaar…

    Reply
  • Odette

    6 april 2016

    Gelezen op twitter en zo gelachen want zeer herkenbaar. Zoals jeuk aan je neus wanneer alle handen in gebruik zijn. 😊

    Reply
    • MichielZiet

      6 april 2016

      Whahahaha… ik zie al je gezicht voor me, met zo’n wieblend neusje om het hoesten te voorkomen. 😀
      Tnxx

      Reply
      • Odette

        6 april 2016

        Zeg maar gerust neus. Mijn voorouders stonden vooraan bij het uitdelen. 😊

        Reply
        • MichielZiet

          6 april 2016

          Hahahahahaha… een lievelijke Neus.. 🙂 😛

          Reply
  • Simone Dokter

    6 april 2016

    En dan ook nog een houten reet 😉 .

    Reply
    • MichielZiet

      6 april 2016

      En hoe! Wordt die bepaald niet mooier van! …naja… er hangt ook nog iemand rond, die heeft het nog beroerder. 😉

      Reply
  • Regenboogvlinder

    6 april 2016

    Ohhh heel irritant ja! Leuk beschreven weer hahaha!
    Tip van Morgaine ga ik onthouden 😉

    Reply
  • bybanana

    6 april 2016

    Als de priester binnenkomt begin ik juist. Die wierook, my goodness..
    Op dat detail na is alles natuurlijk vreselijk herkenbaar, beter veranderen ze de act en laten ze ‘n mandje met keelpastilles rondgaan 😉

    Reply
    • MichielZiet

      6 april 2016

      Hahaha…ja dat is beter dan die hosties…of hoe ze ook maar heten. 😀

      Reply
  • Roos

    7 april 2016

    “Had Jezus ook veertig dagen de kriebelhoest in de woestijn?” Ik ging echt stuk om deze zin, hahaha. Geniaal Michiel! Overigens, tijdens het lezen van dit stuk, betrapte ik mij op een beginnende keelkriebel… Als ik observaties doe in een geloofsgemeenschap, krijg ik ook last van kriebels op stille momenten. Vreselijk, want dan ben je direct de opvallende outcast, hehe. Zodra men begint te zingen, kan ik de kriebel er subtiel uit kuchen… 0=)

    Reply
    • MichielZiet

      7 april 2016

      Whahahahaha…jij gaat dus tijdens het zingen de… 😉 😀
      Dankje voor je humorvolle woorden. 😀

      Reply
  • Taallent

    7 april 2016

    MIchiel, ik heb em weer met een glimlach gelezen. En zal zondag aan je denken…

    Reply
  • natasjaslifestyle

    7 april 2016

    Het is idd zo als iemand gaat kuchen krijg ik ook een kriebel in mijn keel… Sterker nog nu ik het schrijf krijg ik er last van 😂😂😂

    Reply
  • @matroosbeek

    8 april 2016

    In een kerk moet ik ook vaak kuchen of gaat mijn buik rommelen. Nou ja vaak, ik ben geen kerkganger, maar vroeger moesten we verplicht wekelijks naar de kerk.
    Als kind kregen we vaak de slappe lach in de kerk omdat we een man zijn buik hoorden piepen en kreunen of omdat een vrouw te luid en nadrukkelijk gebeden zat te prevelen… Er was wel altijd iets tijdens die gedwongen stilte dat ons aan het lachen bracht.

    Reply
    • MichielZiet

      8 april 2016

      En dan zeggen ze dat er in de kerk geen humor is, hahaha.. 😀 🙂

      Reply
  • Peter Blanckaert

    8 april 2016

    In ons maandelijks concertuitje van het symfonie.orkest.vlaanderen is het ook iedere keer prijs. Vooral in van die stille passages valt dat des te meer op. Dan moeten ze steevast in hun sjakos* op zoek naar muntjes. Tegen dat ze met veel bombarie al hun bezittingen verbouwd hebben zijn we drie stukken verder. En dan nog minuten lang rommelen met dat papiertje! Om zot van te worden :D.
    *sjakos: handtas

    Reply
    • MichielZiet

      8 april 2016

      Hahahaha… wat een mooi voorbeeld! (Y)
      Dank!

      Reply
  • Rob Alberts

    9 april 2016

    Nu begrijp ik beter waarom er altijd rollen pepermunt worden meegenomen.

    Vrolijke groet,

    Reply
    • MichielZiet

      10 april 2016

      Hahaha..ja…het mysterie opgelost. 🙂

      Reply
  • ariadnesdraad

    16 april 2016

    Die slotzin is hemels, Michiel ! En proefondervindelijk bekend, dat ook 😉

    Reply
    • MichielZiet

      16 april 2016

      Dank je! 😀 En een eerlijke bekentenis, haha.

      Reply

Geef een reactie