De trompet

In in de platenkast van mijn ouders vielen mij vroeger tussen “alle dertien fout” lp’s een paar hoezen op. Fisher Z, John Lennon en “de blauwe” van The Beatles.
Een stenen oor waar iemand op losgaat met een drilboor, een naakte vrouw en een pot jam en vier behaarde kerels, vrolijk neerkijkend vanaf een balkon. Op dat moment wist ik nog niet dat de naakte vrouw en jampot enkele jaren daarvoor lid waren van de balkonjongens.
In mijn zoektocht welke muziek nu bij mijn smaak paste, speelde ik veel platen van mijn ouders af. Sommige eenmalig en sommige helemaal grijs. Meestal selecteerde ik op de aantrekkelijkheid van de hoezen, echter ontdekte ik al snel dat de gele covers met halfnaakte vrouwen van de Story de meest afgrijselijke muziek herbergden. Toch maar eens die blauwe van die vier beetje vreemde kerels proberen.
Er ging een wereld voor mij open! Wat kon muziek veel meer zijn dan één dimensie! Deze mannen, The Beatles, waren voor mij de uitvinders van de 3D muziek.
In onze knusse gashaard gestookte woonkamer zonder dubbel glas zette ik op een winterdag voorzichtig de naald van onze pick-up in de groef. Eerst even wat gekraak en geruis en opeens klonken er links en rechts van mij door de boxen een soort trekzakachtig geluid.
Wat is dit voor iets magisch?
‘Let me take you down cause I’m going to strawberry fields.
Nothing is real’
Holy Spagaronie! Wat was dit? Wie maakte deze magische muziek?
Al bij de eerste noten belandde ik in een roes van verrukking. De ijsbloemen op het raam kregen kleur. De woonkamer veranderde in een warme oase. Hoe kon dit?
Mijn moeder legde me uit dat deze muziek uit de hippietijd kwam. Ergens uit de tweede helft van de jaren zestig. Dat mensen hier op konden dromen met kleuren zonder te slapen. Dat klopte.
Ook ik werd meegevoerd in dromen. Bij het tweede nummer reed ik opeens mee met een brandweerauto in een typische Engelse wijk. Langs de kapper die trots zijn foto’s in de etalage heeft hangen. Een verpleegster verkoopt vlak bij de rotonde rode bloemen. Een bankier wordt uitgelachen door wat kinderen.
Dit alles zag ik terwijl ik meereed. Allemaal op de geluiden van een piccolo trompet. Moet je nagaan. Een popnummer met ergens middenin een trompet. Hoe bijzonder was dat? Voor mij een openbaring.
Alle nummers op de blauwe heb ik in een week tijd minstens honderd keer beluisterd. I am the walrus, the magical mystery tour, a day in life met haar orgastische einde. Hoe klassiek rock ontmoette. Hoe vier mannen van Britpop zichzelf omhoog stuwden naar een bombastisch ongekend niveau. De lat voor alle bands op Himalayahoogte leggend. Een van de meest invloedrijke bands voor heel veel decennia.
Dit alles ontdekte ik op die winterdag door die ene trompet.
Vele jaren later ben ik natuurlijk aardig wat wijzer geworden op het gebied van The Beatles en muziek in het algemeen. Queen, Radiohead zelfs bands als System of a down, in de verte hoor je bij nummers invloeden van die vier jongens uit Liverpool.
Dinsdag 8 maart kwam het nieuws dat de vijfde Beatle op 90-jarige leeftijd overleden is. De man die er als producer voor zorgde het klassieke element in de popmuziek te stoppen. De man die van halve demo’s van John kleine juweeltjes maakte. Die Paul overtuigde om een strijkorkest in Yesterday mee te laten spelen. Deze man is sinds die ene dinsdag in maart bij George en John.
Ik zit in mijn woonkamer en op mijn laptop zoek ik op You Tube het nummer Penny Lane op. Geen gekraak van de naald. De mellotron klinkt ineens door mijn kamer. Even later rijd ik weer mee op de brandweerwagen. In gedachten zie ik de bloemen op de ruiten en verandert mijn centrale verwarming in een potkachel. Dat allemaal door die ene trompet.
George Martin forever.

Trompet Beatles

 

Comments

  1. Morgaine

    Ja, zo gaat dat, maar het blauwe album? Die ken ik helemaal niet, maar de nummers dan weer wel, al ken ik The Wallrus van The White Album, ja ik heb samen geleefd met een Beatle en vooral McCarntey fan, en dat album heeft hier nooit in de kast gestaan… en wil je mijn ultieme song weten van all times uit de hippie tijd? hahaha en het waarom… tekst… fluit… (overigens zijn er meer hoor, maar in het kader van echt hippie)

    X

    1. Post
      Author
        1. Post
          Author
        1. Post
          Author
          1. Post
            Author
            MichielZiet

            En of ik Wings ken! (Ik ga op Pinkpop naar Paul kijken). Mijn vriendin heeft mij als bijnaam: Leo Blokhuis gegeven..haha.. dan weet je een beetje hoe muziek en ik samen gaan. 😀
            Mooi nummer!

          2. Morgaine

            Ja dat je Wings kent oké, maar ook zijn solo erna tot heden 😛 whahaha dan zou dat moeten als Leo Blokhuis 😉 En hier dito hoor… niet met alles, maar vreemd genoeg wel met oudere echte muziek, hahaha

          3. Post
            Author
            MichielZiet

            Van No more lonely nights tot Put it there en van Jenny Wren tot beautiful night… ja ik ken wel ‘wat’ solo werk van hem… 😉 Also sprach Leo. 😛
            Ik met alles behalve house… tot mijn schrik zelfs rap en hiphop her en der.

  2. natasjaslifestyle

    Kippenvel bij jouw verhaal, muziek is magisch, doet zoveel met je. Vorige week had Morgaine op haar Facebook een nummer van George Michael gezet, ik heb nu de cd in de auto, dat ga ik nu ook met de Beatles doen, even opzoeken. O ja een klein dingetje ik had wel een Beatle muziekje verwacht aan t einde😜 Maar gelukkig heeft Morgaine er wel een muziekje bij gedaan 😉😜👍🏻

    1. Post
      Author
        1. Post
          Author
    2. Post
      Author
  3. Kakel

    Muziek hoort bij je opvoeding. Bij mijn ouders waren dat vooral James Overlast, Mantovani en The Ray Conniff Singers. De muziekleraar op de middelbare school was een Beatles-fanaat; daar heb ik veel van meegekregen. Mijn man heeft alle albums en cd’s en we vonden het niet meer dan vanzelfsprekend dat we Roos opvoedden met The Beatles. En David Bowie natuurlijk (-:
    Wat ik leuk vind, is dat veel artiesten bij popconcerten een paar noten of wat langere riedeltjes van The Beatles spelen of zingen. Bowie tijdens zijn afscheidsconcert van Rock & Roll suicide; U2 tijdens Live Aid in 1983 in het nummer Bad; Madonna in de Kuip…Dat alleen laat al zien hoeveel invloed deze vier/vijf gehad hebben.
    Muzikale groet!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  4. SonjaSchrijft

    De Hippie tijd is compleet aan mijn ouders voorbij gegaan. Niks geen Beatles, Elvis of Rolling Stones bij ons thuis. Zelfs geen alom geaccepteerde klassieke muziek. Wij hadden thuis platen van Connie Frobes en Ronnie Tober. Tja geen wonder dat ik zo’n verknipte muzieksmaak heb ontwikkeld?

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  5. Roos

    Muziek kan magisch zijn inderdaad. Persoonlijk vind ik slechts enkele nummers van de Beatles leuk, maar dat zij een grote invloed waren in de muziekindustrie, daar kan niemand omheen.
    Ik zie ook helemaal voor me hoe jij daar als jong broekie meewiegt, als een stonede garnaal, op de mellowtonen van de Beatles. 😛

    1. Post
      Author
      1. Roos

        Haha ja maar dat is soms lastig hoor! Probeer jij maar eens een leuk verhaal te vertellen zonder constant dubbel te liggen omdat je het voor je ziet. En je publiek maar wachten tot dat verhaal er eindelijk uitrolt. XD Oh ennuh, ik heb wel meer van die mooie metaforen. ‘Het geheugen van een gedrogeerd fruitvliegje’ bijvoorbeeld. 😛

        1. Post
          Author
          1. Roos

            Oh dat is ook een leuke! 😛
            Hahahaha, ik kan heel goed verhalen vertellen hoor. Althans, zolang ik serieus ben. Eenmaal de slappe lach, ja dan komt er niets meer van terecht. XD

          2. Post
            Author
  6. Post
    Author
  7. elsjeveth

    Het wordt een bijzonder band daarboven, de Jezushouse band or whatever.
    Nu onlangs mijn favoriete Vlaamse charmezanger Eddy Wally is gaan hemelen, George met zijn trompet de hemelpoort is binnengetreden gaan David en de zijn er vast iets heel moois van maken.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  8. Elizenn

    Mijn ‘fandom’ van the Beatles werd door moederlief afgekeurd, ‘veel te braaf’.
    “Ja maar.. ze zingen ook over BH’s! (10-jarige ik over Obladi-oblada)

    Nog steeds fan trouwens, dat sla je er niet zomaar uit.

    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Hahaha.. ik herinner me nog vaag de dansende Hawaii meisjes aan het einde van het liedje… oh nee dat wat een ander Beatle nummer: Hello, Goodbye…tja jongetje hè? Hoewel een BH me ook wel had getriggerd.. 😛
      Nee, dat moet je er mooi in blijven slaan. :p x

        1. Post
          Author
    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.