39

Ruimtegolven en zilverfolie

Post Image

Vroeger toen ik nog een klein dromertje was van onder de meter, sleurde de tv me altijd mee in series als Battlestar Galactica en Buck Rodgers. Liep ik daar als klein mannetje de hele ochtend “biediebiediebiedie” te roepen. Net zolang tot mijn vader mij een slof naar mijn hoofd gooide.
Je drukte twee pollepels in je moeders vergiet en zette dat op je hoofd. Wikkelde je armen in met zilverfolie. Je wilde wel je hele lichaam bedekken, maar dat viel op. Want wee je gebeente als er weer een lege kartonnen rol in de lade lag. De grote rubberen poetshandschoenen maakten het geheel af. Daar stond je dan als een echte Luke Skywalker in de woonkamer. De piekpijp was je zwaard. De walkman een supersonische computer.
Zo snel als je kon, rende je op de snowboots van je pa naar de douche. De teletijdmachine van Barabas. Voor je het wist begaf je je in andere intergalactische werelden. Al zwaaiend met je zwaard liep je de badkamer uit. Vlug haalde je de onderbroeken van je moeder van je wapen die je al wapperend met je piekpijp van het droogrek had af gezwengeld. Ze zouden niet misstaan als zeilen voor een piratenschip, maar dat is een andere fantasie.
Naast mij als sidekick een bloedmooie vrouw slechts gehuld in een zeer korte rubberen hotpants met dito topje. Net zoals in de series. Dat alles afgewerkt met glanzende laarzen tot net boven de knieën en naaldhakken van een centimeter of acht. Tja, kleiner dan een meter of niet, je blijft natuurlijk wel een jongen.
In de herfst en de winter kon je het beste een ruimteheld zijn. Buiten werd het dan vroeg donker en dat maakte het realistischer. Dromerig liep ik dan ’s avonds op straat de hond uit te laten en staarde naar de hemel.
Al die sterren. Geweldig overweldigend! Daar was de Grote Beer en dat kon wel eens Mars zijn. Waar zou Buck wonen? Zag ik nu een ufo? Mijn fantasie wilde zo graag, dat ik soms wel eens een vliegtuig voor een vliegende schotel aanzag. Bij mij was het natuurlijk het gevechtsschip uit Star Wars. Wanneer ik me goed concentreerde zag ik de laserstralen uit de gevechtsvliegtuigen komen.
Buren dachten wel eens dat er iets niet goed met me was, als ik al bliepend en zoemend voorbij kwam wandelen met de hond. Zij zagen het niet. Begrepen niet wat er allemaal mogelijk boven ons kon afspelen. Het mankement van veel volwassenen, ze vergeten hun fantasie. Het middel om onwerkelijkheden werkelijk te maken.

Vorige week zag ik een aantal wetenschappers op tv. Als kleine jochies zaten ze te wiebelen op hun stoel. Ze hadden wereldnieuws. De ruimte trilt. Zwaartekrachtgolven, botsende zwarte gaten, ruimtetijdtrillingen. De termen vlogen enthousiast over de tafel. De ogen fonkelden van plezier en als je goed keek, zag je de nieuw ontdekte werelden in hun hoofd opdoemen.
Jochies met een badmuts op hun hoofd. Achter elkaar aan rennend met zaklampen als laserzwaarden. Een boze moeder die ze maande eens niet zo te dromen en hun huiswerk moesten maken, renden om de salontafel. Opeens stoppend wanneer op tv de sexy sidekick van Buck verscheen. Zouden ze deze rondborstige rimpeling ooit ontdekken ergens achter Mars? Ik zag het allemaal.
Fantasie wordt soms heel langzaam werkelijkheid. In hetzelfde tempo als een ruimtetijdtrilling. Jongetjes en meisjes die ooit trouw zwoeren aan hun fantasie en later als ze groot waren eens écht wilden uitzoeken of Star Wars bestond.
Nu zaten deze kinderen aan tafel met wereldnieuws. De hele wereld zag wetenschappers. Ik zag in zilverfolie verpakte kinderen met een vergiet op hun hoofd.

Vergiet


39 reacties

  • Annette

    17 februari 2016

    De piekpijp haha die was bijna uit mijn collectieve geheugen verdwenen ;). Buck Rodgers vond ik ook wel heel stoer en wat dacht je van Mork & Mindy – nanu nanu (of is dat toch een andere generatie?)

    Reply
    • MichielZiet

      17 februari 2016

      Ja… die hing bij ons prominent in de keuken. 😀
      Mork en Mindy ken ik… vaag uit de jeugd en later met terugwerkende kracht ontdekt. Nanu nanu, Mork calling Ork. 😀

      Reply
  • natasjaslifestyle

    17 februari 2016

    Heerlijk, die fantasieën he? Tegenwoordig kun je alles kopen, lichtzwaarden stormtroopers pakken, er blijft niets aan de verbeelding over. zouden kinderen nu anders fantaseren dan vroeger? En hoe uit zich dat later? Waren dit de laatste ontdekkingen, of worden er nog grotere schatten ontdekt..

    Reply
    • MichielZiet

      17 februari 2016

      In mijn omgeving zijn ze vooral brandweerman of Captain America, dus gelukkig nog genoeg te fantaseren haha.
      Hopelijk ontdekken zij later de nieuwe werelden. 🙂

      Reply
  • Mies Huibers

    17 februari 2016

    Heerlijk stukje. Helaas reikt mijn eigen fantasie niet zover. Ik kwam nooit verder dan een zorrocapeje.

    Reply
  • Nathalie

    17 februari 2016

    Bij ons is het een fiep, althans bij mijn jongste zoon… Star Wars, van Lego tot films (of het nou video of DVD is, maakt niet uit). En dan behoor je als moeder mee te doen!!! 🙂

    Voorafgaande ging uiteraard de fiep Heelal met alle planeten en zonnestelsels en weet ik het. Ik ben er een hele hoop vergeten… maar ik denk dat ik daar wel aardig de weg weet. Mars, is dat niet twee lichtjaren na komeet ehh.. tja, dat ben ik dus vergeten…

    Reply
  • sonjagrinwis

    17 februari 2016

    Met veel plezier en belangstelling gelezen Michiel. Zeker omdat ik net een boekrecensie voor a.s. vrijdag af heb en die sluit hier mooi op aan. Voor het eerst van mijn leven met veel plezier een Fantasy/Thriller gelezen. Brengt ook weer een mooie herinnering boven. Mijn oudste was in zijn superman shirt zo opgegaan in zijn fantasie dat we elkaar kwijt waren geraakt bij de Hema. Toen er werd omgeroepen of de moeder van Superman naar de klantenservice wilde komen, wist ik genoeg.

    Reply
    • MichielZiet

      17 februari 2016

      Hahaha, mooie anekdote. 🙂
      Ik lees graag fantasy… welke heb je gelezen? 🙂

      Reply
      • sonjagrinwis

        17 februari 2016

        De eerste vijftien levens van Harry August geschreven door Claire North.
        Zoon wenste zijn ware identiteit niet prijs te geven, ze zagen geen andere optie;)

        Reply
      • sonjagrinwis

        17 februari 2016

        Vrijdag staat het online dus nog even geduld!

        Reply
  • Kakel

    17 februari 2016

    Battlestar Gallactica…er ging geen belletje rinkelen. Google bracht uitkomst: vaak begon ik me iets te herinneren. Maar meer dan dat wordt het niet 😉
    Blijf altijd die in folie verpakte kinderen zien!
    Lieve groet

    Reply
    • MichielZiet

      17 februari 2016

      Hahaha… ik herinner me nog vooral de Galactica dames. 😛

      Reply
  • Jaixy

    17 februari 2016

    Geweldig!!! Soms zou je toch willen dat je nog kind was en het vergiet op je hoofd mocht zetten….

    Reply
    • MichielZiet

      17 februari 2016

      Het mag ook als volwassene.. we moeten gewoon een – vergiet op je hoofd- dag in leven roepen.

      Reply
      • Jaixy

        17 februari 2016

        Haha inderdaad!! Zou het leven zoveel leuker maken!!

        Reply
  • Anouk

    17 februari 2016

    Super schattig, en zo waar!!

    Reply
    • MichielZiet

      17 februari 2016

      🙂 Dank je Anouk! x
      Jij kan het weten me de prachtige illustraties!

      Reply
  • creabeaatje34

    17 februari 2016

    Ik zie af en toe nog kinderen die gewoon vergieten en pannen gebruiken, heerlijk om te zien 🙂

    Reply
  • Sonja

    17 februari 2016

    Het duurste stuk speelgoed weegt niet op tegen al het waardeloos materiaal uit oa de keuken, tel daar bij op het creatieve kinderbrein en de ouderlijke stimulans hierin en je krijgt de mooiste creaties!
    Een fantastisch en hilarisch jeugd verhaal hou je er sowieso aan over!

    Reply
    • MichielZiet

      18 februari 2016

      Inderdaad. 🙂 De kurkentrekker is veel meer een raket dan die van de Bart Smit… tnxx!

      Reply
  • Taallent

    17 februari 2016

    Een pollepel, dat is weer eens wat anders dan een banaan in het oor. Zeer vermakelijk stukje Mister Michiel.

    Reply
    • MichielZiet

      18 februari 2016

      Ernie had liever de banaan inderdaad. 😛 Tnx Mister Cor!

      Reply
  • Sytse

    17 februari 2016

    Haha, dit is allemaal van voor mijn tijd (of ik heb het niet meegekregen). Maar die foto vind ik echt hilarisch!

    Reply
    • MichielZiet

      18 februari 2016

      Youtube maar eens… krijg je geen spijt van. 😛

      Reply
  • Regenboogvlinder

    17 februari 2016

    Jongen het zegt me allemaal niks… niks van meegekregen, ben gewoon te oud 😉

    Reply
  • Myriam

    20 februari 2016

    Zalig, met je fantasie is nooit iets mis geweest 🙂

    Reply
  • Paul

    25 februari 2016

    Science Fiction series heb ik weinig mee. Maar die wetenschappers vond ik echt aandoenlijk. En verder moest ik door jou stukje denken aan een liedje van Weird Al Yankovic: https://www.youtube.com/watch?v=w-0TEJMJOhk

    Reply

Geef een reactie