26

De ontdekking van de hemel (David)

Post Image

‘De veertigste van Mozart en de liedjes van Jacques Brel
zijn ook ooit verzonnen’, zei ik, ‘toch bestaan ze wel.
Iets kan zijn verzonnen en daardoor juist bestaan.
Dat soms iets niet verzonnen is, neemt men zomaar aan.’

Bovenstaande zette me aan het denken, zoals het met velen van ons doet. Iets wat feitelijk niet bestaat, laat hij ontstaan. In ere herstellen is misschien beter gezegd.
Het citaat komt uit een lied van Herman Finkers waarin hij een discussie bezingt over waarom een hemel niet zou bestaan. Een lied is verzonnen en als het af is, bestaat het. Het kan gaan over een stad. De stad bestaat. Over een dier. Dieren bestaan. Het kan ook gaan over de liefde. De liefde bestaat. Daar hebben we zoiets.
De liefde bestaat. Het is niet tastbaar, niemand heeft het ooit voorbij zien fietsen en toch zeggen we dat de liefde bestaat. Het is een onzichtbaar iets dat tussen twee mensen kan ontstaan er komen vlinders in de buik en we noemen het verliefd. Iedereen zegt het, dan zal het wel zo zijn.
Een verzonnen lied over de liefde kan hét nummer worden bij een stel. Het kan ook een landmark zijn bij het einde van een relatie. Het gebroken hart. Want dat bestaat ook. Niet echt in stukjes, maar wel echt hartzeer. Wederom verzonnen, toch accepteert iedereen het. Het is dus waar.
Waarom is het dan zo lastig bij de hemel? Ik geloof er ook feitelijk niet in. Alleen toen ik het lied van Finkers hoorde, dacht ik:
Ik kan er wel niet in geloven, maar dan geloof ik ook niet in muziek. Of in een goed boek, een schilderij en wat nog meer?
Het aanvoelen van onraad of verdriet. Niet tastbaar. Is het dan wel echt? Of net zo verzonnen als teamspirit? Ik weet het niet. Wat is nu eigenlijk teamspirit? Een groep mensen bij elkaar die zeggen dat ze een hechte band met elkaar hebben. Waar is dan die band. Je ziet hem niet. Verzonnen? Zou je wel denken.
Als we over al die zaken openlijk zouden zeggen dat het verzonnen is en niet bestaat, wat blijft er dan nog over? Niets zeggende fysieke, zaken.
David Bowie stierf op zondag 10 januari. Ik geloofde in zijn muziek. Een ‘Absolute Beginner’ als het aankomt op het gebied van de aarde verlaten. Hoewel hij het als ‘Major Tom’ als eens deed. Zijn muziek, kleding en manier van hier zijn, deed mensen overtuigen dat er veel kon op gebied van kunst en muziek. David verzon het, zijn liefhebbers gaven het bestaansrecht.
Bowie deed iets wat alleen de groten der aarden kunnen: er stiekem tussenuit piepen met veel loftrompet geschal. Gelukkig vulde hij het zwarte gat van leegte die hij achterliet nog enigszins met een album, zo vlak voor zijn dood.
David Bowie is niet meer, maar zijn muziek bestaat nog. Verzonnen liedjes. Als zijn muziek bestaat dan verzin ik daar Bowie bij. Toekijkend van boven hoe wij nog eeuwen lang van zijn verzonnen, muzikale teksten genieten. Zo blijft hij voortleven in onze gebroken harten gevuld met de liefde voor muziek. Als een hecht team zullen we dit blijven doen. Davids jongensboek mag nooit vergeten worden. Als ik me dit maar blijf voorhouden dan is het echt. Een feit. Dan is de hemel net zo echt als ‘Life on Mars’.

There’s a starman, waiting in the sky.
He’d like to come and meet us
But he thinks he’d blow our minds.

David is nu zelf de man van de sterren. Ik geloof in de hemel. Het is een feit. Het gaat niet om het liedje, maar waar het vanuit gezongen wordt. Het hart? Inderdaad. Een verzonnen feit.
Ik verzin de hemel, met Bowie en al.

Bowie-Blackstar-vinylcover

Bron afbeelding: Wikipedia


26 reacties

  • deblauwediender

    13 januari 2016

    Hoi Michiel,

    Alles bestaat al. Wij (mensen) ontwikkelen zich slechts naar alles wat er al is.

    Dat is een beschouwing zoals je die tegenkomt in de wereld van de esoterische psychologie. Of die wereld bestaat? Volgens mij wel

    Reply
    • MichielZiet

      13 januari 2016

      Ik kies dan voor de schijfwereld (Pratchett), waar alles met een dikke knipoog gedaan wordt. 🙂

      Reply
      • Jacques Smeets

        13 januari 2016

        Die wereld ken ik Michel. Heb er zelf een aantal boekjes van 🙂
        Maar, dat is het dan ook, ik ken die wereld uit de boekjes.
        In de wereld waarin ik leef krijg je de ene keer een knipoog, de andere keer een kogel. En daar tussenin ligt een heel scala van werelden 🙂

        Reply
  • Kakel

    13 januari 2016

    Bowie zal altijd mijn Starman, mijn hoogtepunt in de muziek blijven. Ik kan nog steeds niet geloven dat-ie er niet meer is. Zijn muziek is zo’n groot deel van mijn leven geworden.
    Je moet als mens altijd ergens in geloven. Al is het maar in Sinterklaas 😉
    Lieve groet

    Reply
    • MichielZiet

      13 januari 2016

      Het blijft raar inderdaad. Gelukkig laat onze Starman zeer veel goeie muziek en mooie films achter op onze aarde.

      Reply
  • Ellie Schmitz

    13 januari 2016

    Een blog om nog eens stil te staan bij ‘echt’ en ‘verzonnen’ en wat wij als mens ermee doen! Mooi geschreven, Michiel!

    Reply
  • sonjagrinwis

    13 januari 2016

    Heel erg mooi beschreven, daar heb ik helemaal niets aan toe te voegen

    Reply
  • biancaronday

    13 januari 2016

    Mooi en filosofisch geschreven. Tenminste, zo zie ik het. Dat is ook zo’n punt, wanneer is iets filosofisch en wanneer niet? Herman Finkers is een kei in het aanstippen van paradoxen en andere discussiepunten. Hij geeft een duidelijke mening, met een visuele manier van vertellen, maar geeft ruimte tot eigen interpretatie, dat vind ik kunst. David Bowie was ook een groot kunstenaar, niet een die mijn aansprak, maar ik erken wel wanneer iemand groots is.
    Weer sterk stuk schrijfwerk. 😉

    Reply
    • MichielZiet

      13 januari 2016

      Als ik al een tiende van beide hun talenten bezat, waande ik mij een groot man. Misschien moet ik het eens verzinnen en op papier zetten, zodat het waar wordt. 🙂
      Dank!

      Reply
  • natasjaslifestyle

    13 januari 2016

    Prachtig Michiel!!! Het doet mij denken aan mijn zoontje Michiel die tegen mij zei vorig jaar (hij is nu 9 jaar) Mama, alles is bedacht…

    Reply
    • MichielZiet

      14 januari 2016

      Je zoontje Michiel… schitterende naam trouwens ;-)…. Heeft wijze uitspraken.
      Het mooie van kinderen is dat zij een hele mooie wereld kunnen bedenken. Doen ze vaak beter dan volwassenen. 🙂

      Reply
      • natasjaslifestyle

        14 januari 2016

        Ja dat herinner ik mij ook van vroeger. Mijn droomwereld was zoveel mooier dan de echte wereld..

        Reply
        • MichielZiet

          14 januari 2016

          Gewoon meenemen… dat stukje droomwereld/fantasie en zo af en toe, voor het slapen gaan bijvoorbeeld, aan denken en lekker in ronddwalen. 🙂

          Reply
          • natasjaslifestyle

            14 januari 2016

            Ja dat doe ik nog regelmatig hoor… Ik weet nog heel goed wie ik was als kind wat ik voelde. Nu zie ik dat vaak terug bij mijn kinderen en kan ik ze helpen.

          • MichielZiet

            14 januari 2016

            🙂 Mooi om te lezen. Michieltjes schijnen het heel goed te kunnen… 😉 😛 Hihi…
            Ik lees ook nog veel fantasy om dezelfde redenen. Blij dat er nog heel veel volwassenen zijn die dit nog doen/kunnen.

  • Sabine

    14 januari 2016

    Mooi geschreven! Ondanks dat ik niet zoveel had met David Bowie, ken niet zoveel nummers zegmaar…

    Reply
    • MichielZiet

      14 januari 2016

      Dankje. 🙂
      Ik denk dat je vaak “Oh ja” zult zeggen bij heel veel nummers van hem als je ze hoort. 🙂 O

      Reply
  • Margo Hermans

    15 januari 2016

    Een erg mooi geschreven tekst, Michiel!

    Reply
  • Ivar Wakker

    15 januari 2016

    Zo schep ik mijn gedichten met bestaande taal en letters.
    Een nieuwe wereld creëer je door het te beschrijven,
    of in de werkelijkheid beter te gaan leven.
    Dat geldt ook voor verhalen overigens.
    Bedenk het maar…

    Reply
  • Wilma Phillipson

    15 januari 2016

    Mooi geschreven en echt iets om over na te denken.

    Reply
  • Morgaine

    18 januari 2016

    En het gekke is, je kijkt zo vaak naar de hemel, wat ook staat voor wat je wel kunt zien, de grijze lucht, of blauw met wolken, hemelsblauw is dan ook een uitdrukking of een term, ik bedoel… die hemel is er echt wel 😛 😉

    Ja, zonde dat Bowie is gegaan, ik was niet zo’n fan, en Absolute Beginners is één van mijn favorieten, major tom dus juist niet zo… En Changes, dan heb ik het wel gehad, ja zijn duetten, met Tina bijv… Tonight, heb ik nog in de kast liggen, op maxi cd single, jaaaaaaaaaa

    x

    Reply
    • MichielZiet

      18 januari 2016

      Je mist de mooiste duet ooit: Queen en Bowie – Under Pressure. 🙂 🙂
      De hemel is hemelsblauw en ik zet er een lampje in en noem het de zon. Ik ben het met je eens. X

      Reply
      • Morgaine

        18 januari 2016

        Oh ja, die ook, natuurlijk, hahaha nou ja, alle duetten die ik ken dan 😉 😀

        Reply

Geef een reactie