En gelukkig hij… (Torenkamer kwesties)

Vakantie in eigen land. Heerlijk! Wij Nederlanders willen wel eens vergeten hoeveel mooie plekjes ons eigen land heeft. Waar Japanners en Chinezen in groten getale van de andere kant van de wereld naar ons paradijsje toevliegen, willen we zelf het liefst zo snel mogelijk naar een zon gegarandeerd land. En mocht dit onverhoopt niet lukken en zijn we noodgedwongen hier te blijven. Dan klagen we het liefst over het weer. Een traditioneel nationaal beklag die we eigenlijk het hele jaar voeren.
Autistisch en hulpbehoevend als mijn zoon is, durf ik op dit moment niet verder dan ongeveer een uur tot anderhalf uur van huis af te zitten. De vakantielanden worden dan gereduceerd met twee: Duitsland en Nederland.
Een beetje echte autist is gek op natuur. Mijn zoon is daar geen uitzondering op. Zet een paar bomen neer en leg wat zand op de grond en junior heeft urenlang speelplezier. We hadden ons huisje in het bos speciaal er op uitgezocht
Oké, hij het huis in het bos, ik af en toe een stadje. De deal werd gesloten. Hattem. Die stad wilde ik wel eens zien om twee redenen: de middeleeuwse kern en het Anton Piek museum. De laatste moet helaas in de herkansing, aangezien het te druk was en ik mijn kleine prikkelbom zo prikkelvrij mogelijk door het zonnige drukke centrum wilde hebben. Gelukkig was het bij de Dijkpoort mooi rustig. De meeste mensen zochten met het warme weer het terras op en wij een middeleeuwse toren. Daar waar alle vrouwen rechts de bonbon atelier in sprinten, ligt precies daar achter de Dijkpoort. Drie etages vol geschiedenis. Mijn zoon zag dit anders. Die nam een toren waar vol deuren en Luiken.
Gek op traplopen als hij is, liep hij vrolijk klakkend naar boven. Hij had een tasje met een souvenir om zijn pols hangen en die bungelde vrolijk mee omhoog. Eerste verdieping. Deur van de trapgat werd vrolijk voor papa zijn neus dichtgedrukt en meneer ging een tafel vol historische fotoboeken en teksten sorteren. Nog net op tijd kreeg ik de deur open om hem te behoeden voor nog meer opruimwoede. Ergens in een stapel gesorteerde boeken, prijkte er een plastic tasje. Zijn tasje. Vlug griste ik het tussen de berg boeken vandaan en beende snel met junior naar de tweede etage. Een kunstatelier. Mijn zoon heeft een voorliefde voor blond haar en ik moest hem dan van de blonde kunstenares wegslepen met wie hij al klikkend en klakkend avances probeerde te maken. Snel naar de derde verdieping. Uitkijktorentjes met heel veel ramen en luiken. Alsof we in de ballenbak terecht kwamen.
Zoals mijn vader vroeger zo vaak tegen mij zei, moesten de kleppen dicht. Het maakte junior niet uit hoeveel toeristen naar buiten wilden kijken. Zonder pardon en enige waarschuwing gingen ze dicht. Net als de deur naar de trap toe. Als een volleerd sorry-zegger, liep ik achter hem aan de luiken weer open zetten. Enigszins beschaamd, maar zeker ook zeer geamuseerd, pakte ik mijn zoon bij zijn arm en dirigeerde hem vlug naar de trap naar beneden. Ik wilde me nog omdraaien om gedag te zeggen, maar beneden op de tweede hoorde ik al de versiergeluiden. Eenmaal junior langs de vertederde blikken van de blonde kunstenares geloodst te hebben, ging het iets makkelijker.
We stonden buiten. Waar ik niets tot nauwelijks iets gezien had in de toren, had mijn zoon meer dan genoeg bewonderd. Nog eenmaal achter ons waaide de deur van de toren open. Mijn zoon sprintte naar de ingang toe. De deur dreigde helemaal open te vliegen tegen de bakstenen toren aan. Junior rekte zijn arm uit en gelukkig hij… Hattem!

Dijkpoort

Comments

  1. Ann Ages Gracefully

    Leuk geschreven Michiel. Ik ben dus nog nooit op de eilanden geweest. Neem het me elk jaar weer voor en het ‘komt er nooit’ van. Stom want Nederland heeft veel moois te bieden. Als kind bleef ik altijd met mijn ouders in Nederland (jawel, op de camping) en hebben we veel uitjes gedaan. We hebben een mooi land we moeten er meer de tijd voor nemen.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  2. biancaronday

    Wat super goed dat je zo goed rekening houd met het autisme van je zoon en een middenweg voor jezelf erbij vind. Respect. Erg leuk geschreven, zeker als je wat visueel bent ingesteld, leest het als een film 😊.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  3. Meer dan mamma

    Een andere omgeving kan al onrust geven, laat staan als ze er ook nog “anders” praten.
    Leuk dat je zoon de toren zo leuk vond, mijn zoon was ook gek op kastelen en torens (Peperbus in Zwolle, Martinitoren in Groningen…etc.).

    Ik wens jullie alvast fijne feestdagen!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  4. Sabine

    Mooi geschreven Michiel! Eigenlijk best bijzondere momenten met je zoon 🙂 Ik ben er trouwens ook zo één die lang niet alles van het heel mooie Holland heeft gezien haha

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  5. sonjagrinwis

    Heel mooi beschreven, hiervoor konden we Piet best even missen. Je laat zien dat als je er voor open staat je ook met bijzondere kinderen hele mooie momenten kunt beleven.

    1. Post
      Author
  6. Morgaine

    Hahahaha die avances, ja die zijn mij nu ook zeer welbekend onder deze prachtige groep mensen, zo leuk! Vandaag mag ik weer, en dit verhaal, met een glimlach, zo mooi!

    Mag ik vragen hoe oud jouw zoon nu is?

    X

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.