51

Kleine zwart-witte Griekse held

Post Image

Voetbal, een sport voor mannen, maar ook steeds meer voor vrouwen. Wie is er als kind niet mee opgegroeid? Zelfs als je er niets mee hebt, zullen er ongetwijfeld momenten zijn die je herinneren aan het voetbal.
Ik ben geboren en getogen in Almelo, dus ik kon er niet om heen. Er was maar één team. Eén voetbalploeg waar je fan van mocht zijn. Heracles. Het elftal vernoemd naar een superman uit de Griekse mythologie. Wekelijks vochten elf afgezanten van deze held hun strijd in een oud krakkemikkig stadionnetje aan de Bornsestraat. Het was een geweldige periode in mijn jeugd.
Als jochie van een jaar of tien fietste ik samen met mijn buurjongetje richting het stadion. Hoe dichterbij je erbij kwam, hoe drukker het werd. Almelo is een stad, maar voelt aan als een dorp waar iedereen elkaar kent. Prachtig! Opa’s met dikke bolknak sigaren, gezinnen die al wiebelend hun kroost tussen de shag rokende supporters door laveerden, tieners die elkaar al fietsend probeerden te overschreeuwen. Geweldig.
Een paar honderd meter van het stadion kon je de frikandellen en het bier al ruiken. De lampen in de lichtmasten waren ontstoken en je zag een blauwachtige rook vanuit het duister het licht intrekken. Ik weet nu nog steeds niet of dit dauw of een grote voorbij trekkende nicotine-wolk was.
Je fiets gooide je ergens tegen het prikkeldraad van het weiland. Op slot hoefde niet, want in een mum van tijd stond jouw ijzeren ros ingepakt tussen tientallen andere fietsen.
De kassa’s waren nog echt van die houten…., hoe zal ik het noemen? Het had nog het meest weg van een houten toiletbox, maar dan eentje met plexiglas met gaatjes er in. Daar kocht je een kaartje. Een gekleurd papieren frutseltje dat zo van een loterij kon zijn. Het zwembad in Almelo had mooiere entreetickets!
Eenmaal binnen de hekken kwam je in een compleet andere wereld. Alles nostalgisch. De kantine met een grote ouderwetse potkachel in het midden. De tribunes met als paradepaardje de enige nog bestaande houten hoofdtribune, geheel in Engelse stijl gebouwd. Hij staat er vandaag de dag nog steeds! De cafetaria waar de geuren van oud vet en ballen gehakt je verleidde om je laatste zakgeld op te maken. De toiletten waar een schoonmaakster wekelijks met veel glorixtabletten het nog enigszins fris probeerde te laten ruiken. Alles was nostalgisch! Alles ademde sfeer.
Als de wedstrijd was begonnen en de zwart-witten hun best deden eens eentje te winnen in de eerste divisie, hoorde je om je heen een kakofonie van stemmen. Iedereen had een mening. Iedereen probeerde zijn of haar mening ook heel duidelijk over te brengen naar het veld. Stond je daar wel eens als jongetje dromerig een broodje met een heel hete kroket weg te kauwen, schreeuwde er ineens een of andere ouwe bolknakopa een verwensing naar onze nummer drie op het veld. Van schrik nam ik dan wel eens een te grote hap. Ik kan de blaren nog voelen.
In die tijd dat ik nog een jochie was, waren de successen van Heracles op eén hand te tellen. Dat maakte niet uit, het ging om de beleving: van het ernaartoe gaan, tot en met het flesje cola met rietje in de kantine na afloop. Waar iedereen om je heen de nul-drie nederlaag besprak. De familie Heracles zoals men het noemde.
Nu, heel veel later, is er veel veranderd. De Griekse helden voetballen vandaag de dag in de eredivisie en staan zelfs bij de beste vijf. Soms is het ouderwets billenknijpen, maar veel vaker is het genieten van de strijd en de passie die ze leveren bij elke wedstrijd.
Onlangs was ik in het vernieuwde stadion. Ik had kaartjes weten te bemachtigen voor een wedstrijd tegen Ajax. Hoe toepasselijk wil je het hebben? Twee Griekse helden treffen elkaar in Almelo.
We kwamen aan met de auto. Ik zag gezinnen hun kroost door de grote menigte sturen, tieners die aan het indrinken waren. Groepjes mannen met een shagje aan hun lippen. Het stadion voor ons leek immens vergeleken met het oude krakkemikkige stadionnetje van weleer. Dauw trok omhoog in het licht van de stadionlampen. Fietsen stonden rijen dik tegen een hek gestapeld. In het stadion, waar je tegenwoordig mag zitten, zag alles er modern en netjes uit. Verschillende bierpunten waar je tevens diverse snacks kon kopen. Inclusief de gehaktbal. Vroeger betaalde je met guldens, tegenwoordig met een Heracles betaalkaart. Tja.
De wedstrijd was begonnen en in no time stond ons ploegje met nul-twee achter. Achter mij schreeuwde een oude man een verwensing naar onze nummer drie. Ik verslikte me van schrik bijna in mijn bier. Voor mij stond een supporter met regelmaat op en wandelde naar de boarding. Daar begon hij driftig onze mannen te coachen. Blijkbaar had hij het idee dat de échte trainer aan de overkant assistentie nodig had. Ik had nog nooit zoiets koddigs gezien. Ik wilde nog wel een bijdehante opmerking maken, maar na zijn woeste gezicht bestudeerd te hebben, leek mij het verstandiger dit niet te doen.
De nederlaag was een feit. Supporters om mij heen stonden gepassioneerd te bepraten wat er allemaal mis ging en hoe de trainer het wél had moeten doen. Ik stond er met een glimlach tussenin. Het flesje cola met rietje was vervangen door een biertje. Het oude stadionnetje voor een mooi modern stadion, maar de mensen die er kwamen waren geen biet veranderd. Alles ademt er saamhorigheid en nostalgie. Geen toestanden, geen gedoe. Gewoon zijn, dat is al meer dan genoeg. Heracles Almelo, waar een kleine club groot in kan zijn.

Heracles blog


51 reacties

  • boterblommeken

    4 november 2015

    Heerlijk geschreven weer en zooooo herkenbaar.

    Reply
  • Morgaine

    4 november 2015

    Ja, dat is naar mijn idee waar het ook om gaat, zelf ben ik nog nooit bij een echte wedstrijd geweest, niet van een grote club. Wel op de trainingen van mijn vader, ik wist niet eens dat hij voetbalde tot mijn ouders uit elkaar waren en ik dus in die weekenden mee moest, crime! hahaha Verveling, maar achteraf in de kantine was wel leuk ja, dan speelde ik altijd met de biljart ballen, zonder keu, wist ik veel, maar niemand vond dat erg, vermakelijk misschien ook wel.

    Vroeger, in 020, is mijn moeder zelfs weleens mee geweest naar Ajax, het oude stadion, welke nu plat ligt of gaat? Ooit zei ze tegen mij, je hoeft er niets mee te hebben het gaat om de sfeer, nu kun je er maar beter wegblijven bij die club van 020. Denk ik zomaar 😉

    Nee, ik hou het wel bij Oranje in het nu, gewoon op tv, maar dat gaat even duren geloof ik 😛

    Mooi Michiel, hoe jij dit beschreven hebt.

    X

    Reply
    • MichielZiet

      4 november 2015

      Dankjewel! X
      Ik lees jou antwoord zo en ik zeg: schrijf het uit voor je blog! Het ademt nu al sfeer en spreekt zeer tot de verbeelding!
      x

      Reply
      • Morgaine

        4 november 2015

        Whahaha de zaterdag of de zondag mee naar het voetbalveld? LOL… ik vergeet het ook eigenlijk altijd weer, tot ik zoiets als dit lees, weet de club niet eens meer hoe die heette, maar het bestaat nog volgens mij… best wel een bekende club ook waar hij voetbalde, moet ik even gaan speuren.

        Reply
        • MichielZiet

          4 november 2015

          Succes inspector! 😀

          Reply
          • Morgaine

            4 november 2015

            jaja 😉 Ik zie het hele veld ook nog voor me, of in elk geval 2, een klimrek ook, voor ons denk ik dan… en een gravel hoe heet dat veld, voor tennissen enzo? 😉 rode steentjes, hahaha

          • MichielZiet

            4 november 2015

            Gravel idd! Lol!

          • Morgaine

            4 november 2015

            nah ja.. ik tik in.. Amsterdams voetbalclubs… en wat komt er als eerste op? DE club waar mijn vader zat.. De Spartaan en ja ze bestaan nog steeds, sinds 1903 lees ik nu, hahaha http://www.voetballegends.nl/club.php?id=17

  • natasjaslifestyle

    4 november 2015

    Wat een heerlijk blog, ik zat er helemaal in. Sommige dingen op wat details na veranderen gelukkig nooit.

    Reply
    • MichielZiet

      4 november 2015

      Precies… gelukkig is het vandaag de dag nog steeds aanwezig. 🙂

      Reply
  • Ayaan Nina

    4 november 2015

    Wat een leuke artikel.
    Ik hou niet zo van voetballen, maar als het gaat om het WK of EK heb ik mijn oranje shirt aan, klaar voor de wedstrijd 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      4 november 2015

      Hihi. 🙂 Heel goed… hoewel het nu even zware tijden zijn voor ons Oranje. 😀

      Reply
  • Myriam

    4 november 2015

    Voetbal, neen, niets voor mij

    Reply
    • MichielZiet

      4 november 2015

      Waar fietste jij naartoe als meisje?

      Reply
    • MichielZiet

      4 november 2015

      Waar fietste jij naartoe als meisje? Waar parkeerde jij de fiets? 🙂

      Reply
      • Myriam

        4 november 2015

        Euh, naar de bakker, naar de jeugd beweging, ergens tegen de muur daar 🙂

        Reply
  • Sabine

    4 november 2015

    Leuk verhaal! Ik houd niet zo van voetbal, vroeger wel meer. Toen was ik echt fan van Ajax haha (sorry). Nu kijk ik alleen nog WK en EK en tegenwoordig ook Copa America. Alleen als Colombia of Nederland speelt dus hè. Ik ben trouwens wel naar de oefenwedstrijd Nederland Colombia geweest, was wel leuk. Was ook de enige voetbalwedstrijd in mijn leven trouwens…

    Reply
    • MichielZiet

      5 november 2015

      Ajax!?! ..hihi.. 😉
      Jij bent al bij mij meer interlands geweest dan ik..hihi..
      Wel een extra gave dimensie, in Colombia en dan Oranje zien. 😀

      Reply
      • Sabine

        5 november 2015

        Haha nee het was in Nederland de oefenwedstrijd! In de Arena 😉 Mijn vriend was in de Colombiaanse kleuren en ik in oranje. Was wel blij dat ze gelijk speelden Haha

        Reply
        • MichielZiet

          5 november 2015

          Hahaha.. dat moet een mooi plaatje geweest zijn. 😀

          Reply
  • Margo Hermans

    4 november 2015

    Heb niks met voetbal, behalve dat mijn zoon het een geweldige sport vindt. Als ik jou verhaal zo lees, dat had ik het ‘ten tijde van de nostalgie’ wel leuk gevonden, denk ik.

    Reply
    • MichielZiet

      5 november 2015

      Nostalgie van morgen, creëren we vandaag. Zo heeft iedereen wel iets waar men terugdenkt aan vroeger en jouw zoon zal dat straks waarschijnlijk weer met voetbal hebben. 🙂

      Reply
  • Cassilda

    4 november 2015

    Lieve Michiel, zou toch bijna van voetbal gaan houden! Maar niet meer dan dat ik al doe van je verhalen. Je neemt me weer eens mee <3

    Reply
    • MichielZiet

      5 november 2015

      X Merci een hele boel Cassilda. 🙂

      Reply
  • Susan

    5 november 2015

    Ik weet nog dat ik als klein meisje met mn vader en opa mee mocht naar Ajax – psv. Maar onze zitplaatsen waren nogal onduidelijk, dus we belandde tussen de f side. Ik heb nog nooit zo’n spannende en leuke avond tegelijk gehad hahah. De fakkels kwamen langs en iedereen was eigenlijk heel aardig tegen me. Misschien ook omdat Ajax won…

    Reply
    • MichielZiet

      5 november 2015

      Hahahaha.. dat lijkt me ook een heel avontuur… gelukkig ben je er heel uitgekomen..hihi.. 🙂

      Reply
      • Susan

        5 november 2015

        Ja ik moest me wel stil houden, want ik was eigenlijk voor psv…

        Reply
        • MichielZiet

          5 november 2015

          Ohjeee….lol! Ja daar kom je bij de F-side niet goed mee weg. Of dan een charme-offensief nog werk?… Hahaha.

          Reply
          • Susan

            5 november 2015

            Nee inderdaad.. Mijn hoop was gevestigd op het feit dat ze iemand van negen jaar (zoiets) niet zomaar iets zouden aandoen… Hahah. Maar voor de zekerheid juichte ik aan het einde maar mee

          • MichielZiet

            5 november 2015

            Goede actie! 😀

  • Taallent

    5 november 2015

    Als voetballiefhebber met een lichte voorkeur voor het rood-wit-rode, Griekse team, verlang ik naar de nostalgie van je betoog. Ook ik heb vijftien jaar achtereen in een voetbalkantine rondgezworven, met de schoolweek als hinderlijke onderbreking. -pssst- Ik trek een biertje open. En denk nog even aan ‘vroeger’.

    Reply
    • MichielZiet

      5 november 2015

      Goed plan! (Ik heb vanavond aan een flesje cola zonder rietje gezeten) 🙂

      Reply
  • Regenboogvlinder

    6 november 2015

    Oh jeetje dat voetbal. Ik had en heb er niks mee. Mijn familie en schoonfamilie ook niet. Alleen als het Ned elftal met een groot toernooi meedoet, ben ik fan. Zal nog weer even moeten wachten heb ik begrepen. Maar vroeger was het inderdaad vast allemaal veel leuker. Echt een leuk logje weer! Daar kan ik nou wel weer van genieten, al gaat het over voetbal 😉

    Reply
  • Kakel

    6 november 2015

    Voetbal…ik heb er niets mee, maar ik heb genoten van je verhaal!

    Reply
    • MichielZiet

      7 november 2015

      Zo heeft iedereen zijn eigen fiets-moment uit zijn/haar jeugd. 🙂
      Dank je Kakel.

      Reply
  • Ivar Wakker

    6 november 2015

    Een zekere coach

    Je leeft onder een glazen stolp
    en wordt beoordeeld door het resultaat
    van jouw spelers…
    Die laat je los in een stadion en op het
    grasveld zijn lijnen getrokken waarbinnen
    dat gebeuren moet.
    Ook zijn er spelregels die niet altijd in
    je eigen voordeel worden uitgelegd.
    Een mannetje met een fluit is voor,
    maar vaker tegen je.
    En dan zitten er nog duizenden te kijken
    op een harde zetel in het collosseum van een
    stadion en miljoenen thuis voor de buis.
    Bovendien komt er na de hektiek een persconferentie
    waarin je het hoofd niet moedeloos mag laten hangen,
    maar na een gelijkspel of bij verlies er een positieve draai
    aan moet geven.

    Zij kunnen je maken en breken…
    Vreemd dat dat niet begrepen wordt.
    Medelijden hebben met een poppekastpop
    zou op zijn plaats zijn.

    Reply
    • MichielZiet

      7 november 2015

      Dat is mooi gezegd Ivar. Het zou bijna voor elke sport gelden.

      Reply
  • Fenny

    7 november 2015

    Mijn mannen want ik had er meerdere, waren allemaal voetbalgek!
    Ze gingen naar het stadion en voetbalden zelf, nadat ik de laatste man gedag gezegd had heb ik mezelf beloofd nooit meer voetbal te hoeven kijken!!!
    Zoon houdt er gelukkig ook niet van 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      7 november 2015

      Hahahaha.. mijn vriendin was ook klaar met het voetbal… en toen kwam ik.. 😛

      Reply
      • Fenny

        7 november 2015

        Zit je me nu uit te lachen Michiel?
        Jij moet even heel goed oppassen!

        Reply
        • MichielZiet

          7 november 2015

          Neeeejjjjjjjjj… ik lach alleen maar toe. (Engelen gezicht)

          Reply
  • Simone Dokter

    8 november 2015

    Ik zat ooit een keer in de Kuip en was vergeten mijn Jodenster oorbellen uit te doen. Gelukkig had niemand het in de gaten en heb ik ze heel stiekem uitgedaan. Dat had weleens heel verkeerd af kunnen lopen met mij, hahaha.

    Reply
    • MichielZiet

      8 november 2015

      Dat is wel iets met spek en een kat inderdaad. :=D

      Reply
      • Simone Dokter

        8 november 2015

        Ik scheet ook net niet in mijn broek 😉 .

        Reply
        • MichielZiet

          8 november 2015

          Dat had de boel sowieso wel op afstand gehouden…lol!

          Reply
  • natuurfreak

    6 december 2015

    Knap beschreven en voetbal is een stuk van onze geschiedenis door de tijd heen.

    Reply
    • MichielZiet

      7 december 2015

      Dankjewel! Voetbal hoort een beetje bij ons inderdaad. 🙂

      Reply

Geef een reactie