Theater van de mantelzorg

Eindelijk was het dan zover. Maandenlang had de Toneel ‘Klup’ geoefend op het toneelstuk en nu mocht de schrijver, een aardige kerel naar ik hoor, komen om te kijken naar het eindresultaat van Verjaardag op krukken. Met mijn vriendin en onze drie kinderen togen wij naar de Eniver in Almelo. Dat is een aardige uitdaging omdat mijn zoon zwaar autistisch is en niets heeft met grote groepen onbekende mensen. En waar neemt papa hem mee naartoe? Juist.

Zoonlief verwachtte een groot bos om in rond te rennen, want zondag is voor hem bos-dag. Maar in plaats van een bos zag een groot gebouw vol vreemde mensen. Even had ik de hoop dat het goed zou gaan. Meneertje liep even vrolijk rond, tot hij door kreeg dat het enige hout wat er her en der stond, geen bomen waren, maar stoelen. Het plaatje van het bos viel voor zijn ogen in duigen en langzaam maar zeker voelde ik de onrust in hem. Gelukkig had deze papa voorzorg maatregelen genomen. Bij mijn zoon gelden de twee S-en om hem uit de stress te krijgen: Smikkelen en Spelen. Stress veroorzaakt een suikerdaling in het lichaam en geeft een hongergevoel. Een appel doet wonderen. Spelen ontspant en brengt hem in zijn eigen ‘bubbel’. Dan kijkt hij zelf wel wanneer hij er uit durft te komen.

Voordeel van De Klup is dat je tussen mensen zit die allemaal ervaring hebben met speciale mensen. Niemand keek op van mijn zoon. Zo kwam het dat hij met zijn speelgoed zat te spelen buiten de zaal, terwijl de spelers zenuwachtig stonden te trappelen om op te treden en toeschouwers vol verwachting naar het rode doek staarden. Ik zag mijn zoon en hij zag mij. Dat was voldoende.

Zo trots als een pauw dat zoonlief dit durfde, begon ik verwachtingsvol met het publiek te kijken naar het toneelstuk: ‘Verjaardag op krukken’. Het plezier straalde af van de spelers en wat speelden ze goed! Stuk voor stuk stegen ze boven zichzelf uit. De zaal genoot. Dat voelde je. De positieve energie kwam van het podium af en het gonsde als kleine energiebolletjes door de hele zaal, landend op hoofden en schouders. Ze friemelden zelfs door de kieren van de klapdeuren, want plots stond zoonlief aan de andere kant van de klapdeuren door het raam te zwaaien. Breeduit lachend en te kirren van plezier. Toen wist ik het. Dit was het meest geslaagde toneelstuk ooit.

theater

Bron afbeelding: doemaarzo.nl

Comments

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Ik kan wel als een man stoer gaan doen, maar deze papa houd inderdaad zielsveel van hem en ik zal er ook alles aan doen om zijn kleine wereld zo mooi mogelijk in te kleuren. x

  1. Meer dan mamma

    Het verbaast mij elke keer weer hoe onze kinderen zich kunnen aanpassen aan de momenten, juist op die momenten waarvan wij juist heel andere reacties verwachten. Wonderkinderen zijn het… elke keer weer.
    En heb ik het stiekem goed begrepen.. heb jij dat toneelstuk geschreven???

    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Ja… ze zitten wonderlijk in elkaar. 🙂
      Inderdaad, ik heb voor de toneelclub met mensen met een beperking het toneelstuk geschreven. Het tweede stuk is inmiddels ook klaar en gaan ze volgend jaar spelen. 😀

    1. Post
      Author
  2. Godelieve

    Wat een prachtig geschreven verhaal over prachtige mensen Michiel 🙂
    De liefde voor jouw zoon spat van mijn scherm af en ik schrijf dit met tranen in de ogen.
    Wat weet jij mensen op een mooie manier telkens te raken!
    Ik ben diep ontroerd door dit verhaal 🙂

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  3. Kakel

    Een heel liefdevol verhaal, geschreven vol trots en enthousiasme. En wat een geweldige opsteker (voor het zelfvertrouwen) voor jou (jullie) en je zoon!
    Lieve groet

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  4. Cassilda

    Ben zo trots dat je dit verhaal geplaatst hebt. Het laat niet alleen zien dat je ontzettend creatief bent, maar ook wat je voor iedereen over hebt. Om niet te vergeten dat jij een echte Superman en Superpapa bent. Kleine ridder, oh ik ben zo trots op hem. Met zo veel liefde om hem heen en geduld wat jullie hem geven.. Tranen van ontroering gewoon. Dikke knuffel, alle mensen zijn speciaal. En jij,jij rockt met ze mee. SpecialeSuperman

    1. Post
      Author
      MichielZiet

      Wowowow…wat raken jullie me allemaal toch met jullie lieve woorden. Jij ook, met de wetenschap van je lieve zusje, weet ik dat je zelf ook een behoorlijke supervrouw bent.
      Dikke knuffelterug Super-metal-vrouw! X

    1. Post
      Author
  5. Regenboogvlinder

    Wat een geweldige dag moeten jullie gehad hebben met zijn allen!
    Dat stuk heb jij toch geschreven hè. Juist voor mensen met een beperking?
    Ja logisch dat je er graag met allemaal naartoe wilt. Hoe jij met je zoon omgaat Michiel, dat raakt me heel erg. Een autistisch kind vraagt de hele dag volledige concentratie van ouders/begeleiders en dat moet je toch maar kunnen opbrengen! Maar dat is de liefde voor je kind hè, komt niks tussen!
    Mooi, kippenvel, dichtklappen en volschieten… je hebt het weer voor elkaar jongen! <3

    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.