48

De maatschappij Elfia

Post Image

Het meisje zal hooguit een jaar of tien geweest zijn. Hoewel, door haar sierlijke manier van lopen en volwassen proberen overkomen, zou ze zo twaalf geschat kunnen worden. De zoom van haar sierlijke, zijden, witte jurk, die verfraaid werd met een roze strik, was al behoorlijk bruin doortrokken van de modder. Het meisje klaagde niet. Behendig ontweek zij de plassen water die even daarvoor door een flinke stortbui die over Elfia woedde, waren ontstaan.
Haar moeder rolde behendig in haar rolstoel naast haar. Zij was duidelijk wel wat gewend. De rode, fluwelen jurk had ze slim opgekruld zodat deze zoveel mogelijk van de modder bespaard bleef. Het sierlijke, witte netje op haar hoofd maakte me duidelijk dat zij een hofdame moest zijn of een werkende vrouw van hoge komaf. Haar dochter was duidelijk de prinses. Eentje die af en toe met bezorgde blikken naar haar hofdame keek. Ze wilde zeker zijn dat ze zich redde.
Verderop liepen twee zeemeerminnen.
‘Zeg, houd je er wel rekening mee dat ik op slippers loop!’ zei de blonde meermin met een bijna arrogante toon tegen de fotograaf.
Deze was kennelijk meegezeuld om de gehele dag in dienst te staan van deze twee vinnige dames.
‘En ik loop op blote voeten. Bah! Wat een vies weer.’ Sneerde de rode meermin.
De fotograaf, een jongen van rond de achttien schat ik, slikte alle hoogdravende opmerkingen en liep bedeesd mee met de twee dames. Geef hem eens ongelijk. Hij mocht de hele dag bij deze schaars geklede meiden lopen en ze nog legaal fotograferen ook. Dat is wel wat gezeik waard.
Jack Sparrow kwam ons tegemoet lopen. En nog een. En nog een. Hoeveel Sparrows zouden er rondlopen? Ze gedroegen zich dronken en praatten in hun beste Engelse piratentaal.
Ik begon te glimlachen op het moment dat ons in het doorbrekende zonnetje een buitenaards wezen, een Harry Potter-student, een Animé meisje en twee grote krijgers uit een fantasy wereld ons passeerden. Wat een mooie miniwereld, dacht ik. Hier sta ik dan, samen met mijn vriendin verkleed als vampiers. Met gekleurde lenzen en hoektanden en al. Niemand die ons raar aanstaart. Sterker nog. We werden gefotografeerd alsof we een beroemdheid waren. Buiten het park zouden we aangegaapt worden of misschien wel uitgelachen. Een domme opmerking naar ons hoofd geslingerd krijgen. Hier in Elfia niet. Hier is alles wat afwijkt normaal. Je mag zijn wie je graag wilt zijn. Was je als jongetje altijd een dappere ridder? Het kan. Verkleed jezelf als ridder en voel je de hele dag Lancelot of een mystieke krijger. Drink mede samen met een elf. Lal arm in arm met een ork een dronkemanslied. Elfia kent geen onderscheid. Of je nu een schaars gekleed roodkapje bent of een tot in berenvachten gestoken Viking.
Als de avond valt, scheurt voor ons een dolgelukkig elfje van een jaar of twaalf ons tegemoet. Ze maakte rondjes in haar elektrische rolstoel en kirde het woord mama tig keren uit. Moeders liep achter haar te stralen van trots. Het meisje deed trucjes langs de kramen vol sieraden en lederwaren. Haar verlichtte rolstoel was als een baken vol blijdschap in de opkomende duisternis. Moeders gebaarde het elfje wat rustiger aan te doen, maar het meisje gaf geen gehoor. Ze was gelukkig. Zij was een sprookjesfiguur in een elektrische rolstoel en niemand staarde haar raar aan. Hier mocht ze een elfje zijn.
Ik dacht terug aan de andere moeder en dochter. Hofdame en prinses. Beide moeders zullen één zelfde gedachten hebben. Hier in de maatschappij Elfia kunnen onze kinderen zijn wie ze willen zijn.
Oh ja, aan het einde van de dag heb ik veertien Jack Sparrows geteld.

Elfia


48 reacties

  • Morgaine

    23 september 2015

    Veertien Jack Sparrows maar? hahahaha hoe origineel dan weer, maar ja in dit soort werelden kan dat en mag dat, dat is er zo mooi aan. En vooral ook de moeders met rolstoelen erin of erachter, alles kan, alles mag, dat vind ik nu ook zo mooi aan deze werelden, en eigenlijk zou dit elke dag zo moeten zijn vind je niet?

    Mooi verslag Michiel!
    X

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Precies Morgaine, als deze fantasievolle mensen, waaronder ik mezelf schaar, het kunnen, waarom de rest van de wereld niet? X

      Reply
      • Morgaine

        23 september 2015

        Ik heb geen idee Michiel, i wish i knew… en je weet zo nu en dan behoor ik ook tot die wereld. Liep er trouwens geen steam punk rond? 😉

        Reply
        • MichielZiet

          23 september 2015

          Meer dan zat. 🙂
          Ik weet het Morgaine… Jij weet ook hoe het is.

          Reply
  • creabeaatje34

    23 september 2015

    Wat een prachtig iets, daar waar je mag zijn wie je graag wilt zijn en mag vormgeven wie je zou willen zijn, prachtig 🙂

    Reply
  • Denise Joanne

    23 september 2015

    Ik wil zo graag nog een keer de EFF bezoeken! Echt al jaren, maar het komt er steeds maar niet van, op ik vergeet het gewoon oprecht. Ooit ben ik er bij! Gewoon om het te ervaren!

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Doen! 🙂 Het is echt een geweldige ervaring! 😀

      Reply
  • freubelmuisje

    23 september 2015

    Wat heb je de wereld waar ik me zo graag in vertoef mooi beschreven.
    Inderdaad lekker zijn wie je dan wil zijn en niemand die oordeelt.
    Heerlijk.

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Precies… ik kijk er elk jaar naar uit. 🙂
      Het zijn mijn favoriete festivals.

      Reply
  • Cassilda

    23 september 2015

    Het blijft vreemd dat we normaal moeten zijn. Er zijn zoveel mensen, ieder zo zijn ding en zijn hobby’s. Oh wee als je anders denkt of doet, dan krijg je commentaar.
    Het enige wat ik kan zeggen is doe je ding, allemaal! En de vinger voor mensen met oordelen. Die negeren we maar. Michiel, geweldig verhaal <3

    Reply
  • Matthijs Oosterhof

    23 september 2015

    Geweldig, even een dag uit de werkelijkheid stappen! <3 Elfia 😀

    Reply
  • Cynthia

    23 september 2015

    Heel leuk geschreven maar ik mis foto’s in de hele tekst maar 1 foto en groot lap tekst!

    Reply
  • Kakel

    23 september 2015

    Zijn wie je graag bent…dat klinkt als de hemel op aarde! Wat heb je dit met veel fantasie geschreven. In je hoofd kan alles. Jij denkt buiten de doos, Michiel 🙂
    Het ergst wat vroeger bij mij thuis kon gebeuren was thuiskomen met een vuile jurk. De foto is er dan ook eentje naar mijn hart. Geweldig!
    Lieve groet

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Ja… deze foto verwoorde zo goed de dag! Het verhaal schreef daarna bijna als vanzelf. 🙂 X

      Reply
  • Riwalda

    23 september 2015

    elke keer opnieuw, wanneer we de poorten binnen zijn kijken ik en min vrienden elkaar aan, het is mijn vaste taak om ze een dikke knuffel te geven en te zeggen “jongens, welkom thuis”

    Reply
  • Jaixy

    23 september 2015

    Wat bijzonder dat het bij zo’n evenement het niet uutmaakt hoe je eruit ziet. Maar in het dagelijks leven vliegen de vooroordelen je om de oren…. Omdat je bent wie je bent….

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Er zouden veel mensen een voorbeeld kunnen nemen aan deze fair. 🙂

      Reply
  • Sabine

    23 september 2015

    Eigenlijk maak je hiermee best een mooi statement. En wat is normaal eigenlijk? Is voor iedereen sowieso anders toch? Helaas denken te veel mensen dat het doel van het leven is om allemaal zo veel mogelijk op elkaar te lijken. Ik moet trouwens denken aan dat er binnenkort een dag is hier speciaal voor kinderen met kanker. Een dag waar ze in het zonnetje worden gezet. Toen mochten we laatst een thema kiezen en ik koos voor superhelden. Lijkt me echt leuk als de kinderen een dagje in de huid kunnen kruipen van hun tekenfilmheld!

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Wat een mooi idee! Houd me op de hoogte van dit. 🙂
      Jong en oud, we zouden moeten zijn zoals we willen zijn…en daarvoor inderdaad dit statement. 🙂

      Reply
      • Sabine

        23 september 2015

        Ik weet nog niet of ik zelf een rol heb in deze dag. Zo wel dan ga ik er zeker een blog over schrijven! Lijkt me heel mooi om mee te maken trouwens 🙂

        Reply
  • Esther Snoeck

    23 september 2015

    Michiel, jezelf kunnen en mogen zijn waar dan ook,zonder je te hoeven verantwoorden en aangestaard te worden. Dat maakt je juist uniek. Erg gaaf deze foto te plaatsen, en je gaat ‘anders’ kijken als je verder kijkt dan je neus lang is. Ik vond het geweldig ,eerste keer op Elfia als fotografe en verheug me al op de volgende keer.

    Reply
    • MichielZiet

      23 september 2015

      Dat je maar vaak mag komen. 🙂 Elke keer is het weer super! 🙂

      Reply
  • Margo Hermans

    23 september 2015

    Zo belangrijk om jezelf te kunnen zijn, te mogen zijn!

    Reply
  • The Lady Galadriel

    23 september 2015

    Elfia het land waar je je zelf kan zijn, bij elk fantasy event voel ik me thuis (bij de een meer dan bij de ander) omdat iedereen elkaar accepteert en respecteert zoals het hoort!. en ik wou dat het in het “dagelijks” leven net zo ging, ik wou dat ik in Elfia kon wonen dan zou de wereld er een stuk beter uitzien! weg van al de narigheid in het dagelijks leven.

    Reply
  • Bianca

    23 september 2015

    Mooi geschreven. duim omhoog. Zegt deze eenhoorn……

    Reply
  • Myriam

    23 september 2015

    Elfia lijkt me de max.. .

    Reply
  • MorG

    23 september 2015

    Dat zeg je perfect, precies mijn elfia gevoel weer gegeven. Ik kom er graag het voelt als “thuis” met mensen die ik inmiddels als mijn familie beschouw. Het is meer dan verkleden het is acceptatie ten top. Het is mogen zijn wie je bent zonder vooroordelen en iedereen is welkom. Hoe mooi zou het zijn als dat het hele jaar door zo zou mogen zijn, niet het verkleden, maar wel dat warme bad van acceptatie.

    Reply
  • Martha

    23 september 2015

    Ik wist helemaal niet dat dat bestond!!! Wat gaaf!!!

    Reply
    • MichielZiet

      24 september 2015

      Zeker de weten! Kom het een keer bezoeken.

      Reply
      • Martha

        24 september 2015

        Ja klinkt wel echt als mijn ding!!! Super leuk!!!

        Reply
  • tineke2015

    23 september 2015

    Onze kids ‘ larpen’ al een jaar of 10. De laatste jaren steeds bezoeken ze steeds zelfstandiger events en festivals. En nooit ben ik bang, toen ze twaalf waren liet ik ze al op het terrein van een LARP event kamperen. De sfeer is goed, men zorgt voor elkaar, het is leuk, spannend, noem maar op. Het heeft ze ook voor een deel gevormd en dat vind ik helemaal niet erg! Wat mij betreft doen ze het nog jaren en ik zit achter de naaimachine wanneer nodig, ben hof-chauffeur en geniet mee!

    Reply
  • Jinn

    24 september 2015

    Aah ik baal dat ik het gemist heb, ik ben er maar 1x geweest maar het was echt geweldig! Prachtige kostuums, mooie sfeer en gewoon een top festival 🙂

    Reply

Geef een reactie