58

Pretpark-horror

Post Image

Pretparken zouden de gemiddelde bezoeker graag zien zonder broodtrommel. Iets in die zin stond er als vette kop in diverse kranten. Oh, wat erg, dacht ik nog ironisch. Een pretpark zou hierdoor flink verlies draaien in de horeca. Oh, oh, oh, het is toch wat.

Misschien moeten ze bij de pretparken eens wat Hollandse zaken in acht nemen. Ten eerste is dit de zuinigheid. Overal waar we op kunnen besparen, doen we dat. Zo zijn wij, geloof ik, de enige bevolkingsgroep die haar caravan volstouwt met kaas, smac en hagelslag. Nederlandse producten voor een Zeeuwse prijs. Sterker nog, ik denk dat wij een van de weinigen zijn waarbij het gouden schap in de supermarkt niet werkt. Voor alle Nederlanders die waarschijnlijk geen enkel besef hebben waar een dergelijk schap te vinden is: de bakken met artikelen op ooghoogte in de supermarkt zijn de gouden schappen. Nu ben ik 1,92 dus kijk ik er sowieso al over heen. Ik zie meer het verstofte schap.

Afijn, de pretparken. Laten we eens in gedachte zonder broodtrommel naar een pretpark gaan. In het hoogseizoen. Als gezin. We noemen ons zelf, noem eens wat, Henk en Ingrid. We hebben twee kinderen. Jip en Janneke. Ergens in de leeftijd van tien en twaalf jaar.

Gezellig. Na een uurtje rijden arriveren we. Terwijl de kinderen als twee uitgelaten labradors over de parkeerplaats rennen en moeders de vrouw ze terug probeert te schreeuwen, koop ik een ticket om te mogen parkeren. Zeven euro. Oké, dat wordt al een rondje drinken minder op het park. Auto op slot doen en de kinderen bij elkaar rapen. Op naar de kassa.

‘Goh, pap, is dit de achtbaan?’

‘Nee, Jip, dit is de rij van de kassa.’

Een kwartier zweet later bereiken we de kassa. Honderd euro lichter lopen we het park op. Jip en Janneke zijn al zo goed als verdwenen in de drukte. Kinderen, het zijn net kleine tornado’s soms.

‘Moeten we niet achter ze aan?’ vraagt mijn lieve vrouw Ingrid.

‘Welnee, joh. Zodra ze honger krijgen vinden ze ons vanzelf wel. Daar hebben ze een antenne voor.’

Ruim een uur later begin ik me toch zorgen te maken. Normaal hebben Jip en Janneke na een kwartier al trek. Toch wat bezorgd beginnen we het overvolle pretpark af te zoeken. Even word ik nog lastig gevallen door de lokale mascotte, maar die eenmaal afgepoeierd te hebben, kan de zoektocht verder gaan.

Ach, daar komen ze al aangerend.

‘Waar waren jullie toch? Heb je al zoveel attracties gedaan zonder mij?’

‘Nee, pap, we stonden in de rij voor het adventure wildwater land, maar Janneke kreeg honger halverwege de rij, dus zijn we er maar uitgestapt.’

‘Misschien duurt het eten wat minder lang,’ moppert Ingrid naast mij.

We zoeken de dichtstbijzijnde meest culinair kwalitatieve eetgelegenheid op. Ik kan je zeggen dat het vinden van een gehandicaptentoilet makkelijker is. Met wat pijn en moeite vinden we een etablissement dat er van de buitenkant gezien, netjes verzorgd uit ziet. Op zich zien de eettenten er allemaal wel mooi gedecoreerd uit, maar houd het dan ook schoon. Afijn, we wurmen ons een weg langs de tetterende ouders, schreeuwende kinderen en huilende baby’s. Ingrid gaat nog snel even met dochterlief naar het toilet en junior en ik bakenen met pijn en moeite ons territorium af in de rij.

‘Papa, dit is zeker ook niet de achtbaan, hè? constateert mijn bijdehante zoon.

Het gaat mooi vlot. Het eten wordt in hoog tempo uitgeserveerd en de rij slinkt snel. Het baart me ook enigszins zorgen. Het voedsel is wel heel snel klaar. Na onze bestelling, de keuze is patat, patat en gelukkig hebben ze ook nog patat met wat frikandellen, begin ik me ook zorgen te maken of hetgeen wat we krijgen wel onder de noemer: ‘eten’ valt. De kinderen zal het een rotzorg zijn, zodra zij het vet ruiken begint de zucht al te werken. Ik neem er ook nog vier bekers frisdrank bij en het feest kan beginnen. Het dienblad wordt voor mijn neus gelegd en vervolgens worden er porties frites half in een bakje half over het blad gegooid. Het bakje is dusdanig klein dat mijn zoon zich afvraagt of we de patat in twee keer geserveerd krijgen. De bekers frisdrank worden tussen de patat en frikandellen gedrukt en ik mag afrekenen. Na het horen van de prijs overweeg ik mijn deel van de bestelling weer in te leveren want mijn hart krijgt wel een heel erge schok te verwerken. Voor een bedrag waar je in een modaal restaurant goed, gezond en kunstmatigvrij kunt eten, betaal ik de inhoud op het dienblad.

Ingrid komt terug met Janneke net op het moment dat ik een plekje heb gevonden.

‘Dat ging sneller dan de achtbaan, hè pap.’

Jip wordt vervelend.

Ingrid heeft de toiletten van binnen gezien en heeft eigenlijk geen honger meer. Als ik haar vertel wat dit snackgeintje ons gekost heeft, trekt ze nog witter weg en voelt zich gedwongen een paar frietjes te eten. Gezellig. Ondertussen is Janneke ook nog eens gestoken door een wesp die op haar rietje zat. Ook dat nog.

Een kwartier overleven in het restaurant later. Zitten we moe, maar misselijk van onze bijzondere maaltijd te betreuren.. Janneke heeft een lip alsof ze botox gebruikt en Jip stuitert op en neer naar de wc naar het restaurant nadat hij zijn suikerbom helemaal leeggedronken heeft. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het alweer mooi opschiet met de tijd. Als we nog een attractie in willen dan moeten dat nu wel een keer doen. We besluiten om de attracties langs te gaan tot dat we er eentje zien waar de rij het minst lang is en waar we met ons allen in mogen. Het is even zoeken, maar we vinden er eentje die aan alle eisen voldoet. We sluiten aan in de relatief korte rij. Dan begint de ellende.

‘Mam, mijn lip doet zeer.’

‘Pap, ik heb honger, mag ik een ijsje.’

‘Ik ben moe.’

‘Ik wil ook een ijsje.’

‘Duurt het nog lang.’

De kinderen beginnen zich in de rij te vervelen. Ze stoten elkaar een beetje aan en schuifelen een beetje tegen elkaar aan. Eerst nog voorzichtig. Ingrid doet haar best haar eten binnen te houden. Dan begint de ellende. Jip en Janneke krijgen ruzie. Nadat ze eerst al koppeltje duikelend over de wachtrijstang bezig zijn, vliegen ze elkaar in de haren. Het geschreeuw zwelt aan. Boze mede-wachtenden staren mij aan. Ik moet ingrijpen. Als je moe bent, een maag als beton hebt en je geld is als water uit je portemonnee uit gelopen, dan heb je een behoorlijk laag kookpunt. Ik pak Jip en Janneke bij de lurven en met wat niet misverstane Bijbelse taal geef ik ze er flink een onder. Het geschreeuw is gestopt. Maar ja, nu huilen ze de boel bij elkaar. Ergens achter in de rij hoor ik iemand kinderbeul roepen en voor mij begint er eentje over de kinderbescherming. Het is ook nooit goed, denk ik. Terwijl Ingrid de schoenen van haar buurman onderkotst, trek ik de kinderen bij elkaar. Onder bedreiging met de dood dat ze net zolang koest moeten zijn tot we in de attractie zitten, halen we het einde van de rij.

‘Gezellig hè?’

Terwijl we gezapig rond dobberen in een bootje, kijkend naar versleten sprookjesfiguren, zit mijn vrouw met een zakdoekje voor haar mond. Janneke kan alleen nog maar mompelen omdat nu haar hele mond is opgezwollen. Jip durft niet meer te zeggen hoe saai dit wel niet is en ik ben allang blij dat ik uit de boze menigte ben ontsnapt. Nog even uitzitten en we mogen weer naar huis. Een fortuin lichter en een voedselvergiftiging rijker.

Pretparken vinden het dus gek dat mensen hun eigen eten meenemen. Ze mogen blij zijn dat er nog steeds gezinnen zijn die van sm houden en nog komen!

pretpark horror

Bron afbeelding: Upcoming.nl

 


58 reacties

  • Jaixy

    9 september 2015

    Haha inderdaad…. Kost een godsvermogen en je krijgt weinig waar voor je geld. Beetje jammer….

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Ja… ze schieten tegenwoordig hun doel voorbij… Gelukkig zijn er nog kleinschalige, betaalbare parkjes… zolang het duurt.

      Reply
      • Jaixy

        9 september 2015

        Inderdaad. Waar het nog leuk en betaalbaar is om bv een ijsje te kopen. Waar het parkeren nog gratis is. Ik hoop dat ze blijven bestaan.

        Reply
  • Cassilda

    9 september 2015

    Een tijdje geleden las ik ergens een verhaal over een horror pretpark. Een of andere kunstenaar die zijn personeel ook verbood om te lachen. Ik vroeg mezelf toen al af wat dan het verschil was met een gewoon pretpark. Oh Michiel, ik heb zo gelachen om je verhaal. Het leest weer zo lekker weg en ik waande me even in het gezelschap. Love it!

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Dat klopt: Bansky!
      Hihi… ja… gewoon een samenvatting van alle waargenomen ellende. 😛 lol!

      Reply
  • creabeaatje34

    9 september 2015

    Haha, geweldig scenario! Ik neem ook altijd mijn eigen eten mee en dat blijf ik ook gewoon doen, punt! 😉

    Reply
  • boterblommeken

    9 september 2015

    Vol goede moed laatst ook nog eens een pretpark gedaan met twee kleine dinnetjes. We kozen Plopsaland de Panne omdat we dachten dat dit nog zo’n leuk klein park is voor kleine kinderen. Vergeet het maar. Er waren attracties bij waarvoor de ukjes ruim twee uur in de rij moesten staan. Ongelooflijk. Achter de snackcorner stonden medewerkers die niet vooruit te branden waren en inderdaad…Ook daar enorme bedragen voor een bakje friet. We kochten twee ijsjes van 2,50. Dit moest uitvoerig uitgerekend worden op de kassa. Toen we er nog een ijsje bij wilden van 2,50 kwam hij er helemaal niet meer uit. Hoeveel 5 euro en 2,50 samen waren moest even uitgerekend worden op een rekenmachine. Na een hele dag sjorren en sjouwen hadden de kinders welgeteld vier attracties kunnen doen. Volgende keer iets kleiners zoeken. Mini Mundi in Middelburg misschien?

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Of de speeltuin om de hoek en dan ijs bij de cafetaria. 🙂
      Erg hè? Ze laten gewoon teveel mensen er in lijkt wel.

      Reply
  • Meer dan mamma

    9 september 2015

    Vroeger… toen ik Janneke was, toen was de entree van zo’n horrorpark al een geeltje. Stond je onder een bord met de tekst.. als u hier staat is de wachtrij ongeveer vier uur. Wetende dat je nooit in dat Kbootje komt… kies je voor iets anders… maar ook daar staat zo’n bord.

    Dure entree, maar geen attractie in geweest.

    Nu, ouder en ahum.. wijzer.. gaan we graag naar parken in o.a. Drenthe, waar voedsel en drank is inbegrepen, de wachtrijen, zelfs bij een heel drukke dag nog te overzien zijn en parkeren 3 euro kost. Tenzij je de gok neemt aan de straat te parkeren, waar dan de parkeerkosten kan variëren van 0 euro tot 45 euro (want de agent wil ook zijn boterhammetje).

    Geweldig verhaal…. !!!!!
    Hoe gaat het nu met die botoxlip van Janneke????

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Ik gok dat je drouwerszand bedoeld? Dat is nog een overzichtelijk park. 🙂
      De lip is weer goed..hihi.

      Reply
      • Meer dan mamma

        9 september 2015

        Wilde geen reclame maken… maar ja… precies die!!! Fijn dat de lip weer goed is… rot wespen 🙂

        Reply
  • Soapie-M

    9 september 2015

    Wat jammer dat zo’n dagje zo verliep. Het eten is inderdaad wel duur en dan bij sommige parken de entree,

    Reply
  • Eline

    9 september 2015

    Wauw echt een fantastisch verhaal! Ik zag het helemaal voor me…en het is inderdaad niet leuk meer om als gezin naar zo een pretpark te gaan je bent inderdaad zo een paar honderd euro kwijt op één dag en dan nog geen PRET

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Het is pret voor de directie en hun bankrekening. 🙂
      Dankjewel Eline!

      Reply
  • Margo Hermans

    9 september 2015

    Klopt wat je schrijft! En geweldig beeldend geschreven alweer; zag het ook deze keer voor me 🙂
    Note: gouden schap, ik kijk er meestal onder of boven!

    Reply
  • Carola

    9 september 2015

    Geweldig geschreven! En helaas nog herkenbaar ook!

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Dank je Carola! 🙂
      Ja, helaas is een pretpark vaker een hoofdpijn-dossier dan een ontspannen dagje.

      Reply
  • Martha

    9 september 2015

    Haha mooi geschreven!!! Helemaal waar!!!

    Reply
  • Sabine

    9 september 2015

    Heel grappig… en zo waar! Ik ben al eeuwen niet meer in een pretpark geweest en dit is dus waarom. Als ze alles goedkoper zouden maken zouden ze waarschijnlijk uiteindelijk veel meer verdienen. Hetzelfde geldt voor uiteten gaan: is hier in Colombia zo goedkoop dat altijd alles vol zit. In Nl zo duur dat uiteten gaan bijna alleen nog maar leuk is bij een speciale gelegenheid.

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Inderdaad het is té duur. En ik heb het gevoel dat ze meters willen maken… oftewel, zoveel mogelijk mensen in het park krijgen. Dat er dan rijen van 2 uur onstaan, boeien! We hebben ze toch al binnen.

      Reply
  • Morgaine

    9 september 2015

    Och man, hou op schei uit, in de seventies toen wij nog met regelmaat gingen naar de hele bekende in Brabant, nam mijn moeder altijd een hele koelbox mee, pffffffffffff had ik zo’n hekel aan als ze dat deed en ik besloot, als ik later groot zou zijn, dat ik dat zou gaan laten, ja heb ik ook gedaan, ondertussen de jaren ’90 met mijn eigen kind, lol… En al snel besloot ik om te zorgen dat we buiten al goed gegeten hadden in een leuk etablissement of de trein of in de auto, en dan erna ergens langs de snelweg of op Schiphol dan maar even naar een Amerikaan te gaan die overal zit, maar in elk geval buiten het pretpark! Dat werkte wel goed trouwens.

    Totdat mijn kind vroeg… waar zij elke zomer mocht kiezen zowat, wat wil je, pretparken? Of vakantie… dat werd dus pretparken, toen kwam de vraag, mama, waarom gaan we nooit op vakantie? Uhhhh, dat merk je wel als je ooit alleen daarheen gaat…. En ik kreeg gelijk, ze is zich rot geschrokken en komt er nu zelf ook even niet meer, hahahaha

    X

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Whahaha… 5x pretpark kun je inderdaad ook van op vakantie. Hihi

      Reply
      • Morgaine

        9 september 2015

        Mjah… weet ze nu zelf ook en wat doet ze? Trips naar het buitenland, al is het Duitsland etc, hahahahaha you got mail 😉

        Reply
  • Simone Dokter

    9 september 2015

    En daarom heb ik er zo’n bloedhekel aan, maar ja……ik zal vast nog weleens gaan. Met een zak broodjes met kaas, dat dan weer wel 😉 .

    Reply
  • Taallent

    9 september 2015

    Michiel,
    Ja, hier beneden op de grond. Ik en zojuist gierend van het lachen de bank afgerold. Ge-wel-dig stuk. En ja, een enorm gekke uitdaging zo’n pretpark. Misschien kan je het ‘survivalpark’ noemen.
    Groet aan Jip, Janneke en Ingrid.

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Hihihi… dank, dank, dank. waarde collega schrijver! 😀
      (Groetjes gedaan)

      Reply
  • Kakel

    9 september 2015

    Haha! En nou ben je de belangrijkste reden nog vergeten: van een pretpark word je altijd zo verdrietig. Ik tenminste wel.
    Mijn broer was vorige maan op vakantie in Denemarken. Mag jij raden wat een toegangskaartje voor Legoland kost. Ik zal je het Googelen besparen: 74 euro per persoon. Maal vier. Hebben ze dus niet gedaan. Dán bespaar je pas geld 🙂
    Lieve groet

    Reply
    • MichielZiet

      9 september 2015

      Wow!! Krijg je dan gouden tickets! 😀
      Ik word wel eens verdrietig wat we onszelf en onze kroost aandoen… onder het mom van ‘leuk’ 😀

      Reply
  • Dalinka

    9 september 2015

    Haha ik heb echt moet lachen om je verhaal. Ik vind pretparken nog wel leuk om te bezoeken, maar dan wel buiten de vakanties en weekenden. Dan blijft het alsnog reteduur, maar kun je vaak wel in meer dan 3 attracties. Bovendien heb ik echt geen geduld om 3 uur in de rij te staan, laat staan dat kinderen daar het geduld voor hebben.

    Reply
    • MichielZiet

      10 september 2015

      Dankje Dalinka 🙂 Het naseizoen moet inderdaad wat rustiger zijn… en ik zie dat ik net zoveel geduld als jou heb. 😀

      Reply
  • sonjagrinwis

    10 september 2015

    Zo herkenbaar weer. Wij hebben als snel besloten om de pretpark bezoekjes aan school over te laten. Onze uitstapjes met de kinderen waren spot goedkoop. Lekker naar de Loonse en Drunense duinen. De kinderen vonden het geweldig; boom klimmen, van de duinen af rollen (echt daar kan geen achtbaan tegenop), hutten bouwen, pootje baden, met de bal gooien of schieten, hond mee, picknick mand mee en vooral geen stik sacherijnige ouders.

    Reply
    • MichielZiet

      10 september 2015

      Jij zegt precies zoals wij het ook altijd doen! Creëer je eigen pretpark. 🙂

      Reply
      • sonjagrinwis

        10 september 2015

        Geloof je vast niet; krijg net een app-je van m’n lief dat hij samen met onze zoon en een stel vrienden zondag naar de Efteling gaat 😉 Blij dat ik niet mee hoef.

        Reply
  • FollowMeMove

    11 september 2015

    Hoe herkenbaar! Vooral dat wachten. aantal jaren terug zijn we nog naar dat ene park geweest sinds jaren weer, de laatste keer was ik een klein meisje. Tijd vloog voorbij en toen had ik dat dat bekende bos niet eens gezien, toen we al weer naar huis moesten. Hadden maar een paar attracties gehad en dan was het nog niet eens super druk geweest.
    1 ding is zeker mocht ik ooit weer eens gaan, dan neem ik een boek mee. of 2 boeken gezien de wacht tijd :p

    Btw Michiel. FollowMeMove is over gegaan naar een .comdomein. Helaas neemt hij met overzetten de volgers niet mee. Als je het wilt. Wil je dan http://www.FollowMeMove.com opnieuw volgen?

    Groetjes Anja

    Reply
  • Regenboogvlinder

    11 september 2015

    Het is toch niet normaal zo duur als die pretparken zijn?
    Alleen als je genoegen neemt met een beetje klein parkje is het nog te doen!
    En in de grote moet je ook nog enden lopen… Nou, ik heb het wel weer gehad ermee als ik dat zo lees! Een heerlijk logje Michiel, dat wel! Ik heb weer genoten van je schrijverskunsten 🙂
    Groetjesss

    Reply
  • Lottesanekdotes

    12 september 2015

    Ik heb weer hard moeten lachen met je verhaal. Al hou ik wel van pretparken 😉

    Reply
    • MichielZiet

      12 september 2015

      Hihi…dank je Lotte.
      Maar ik weet zeker dat je ook wel je boterham meeneemt. 😉 😛

      Reply
    • MichielZiet

      12 september 2015

      Ps. Je blog heeft best wel een gave lay out!

      Reply
      • Lottesanekdotes

        12 september 2015

        Dank u wel!

        Reply
        • MichielZiet

          12 september 2015

          hihaa… ik ben een ‘u’ 🙂 (Graag gedaan)

          Reply
  • Hendrie

    13 september 2015

    Erg grappig stukje. Veel herkenbare zaken ook.

    Reply
  • Jokezelf

    15 september 2015

    Oh, wat ben ik blij dat mijn kinderen nu zelf de leeftijd van ouders hebben bereikt. Bij een van hen komt er eind oktober een kleintje om de hoek kijken. Ik verheug me nu al op de verhalen die dat over een jaar of acht gaat opleveren (stiekem leedvermaak mag toch wel hè?)

    Reply
  • Wilma Phillipson

    16 september 2015

    Ha ha, herkenbaar. Al dat wachten, zeurende kinderen etc. De enige keer dat wij niet in rijen hoefden te staan was (jaaaaaaren geleden) op een dinsdag na Pasen. De basisschool was gesloten vanwege een bijscholingsdag (toen ook al). We waren werkelijk bijna de enige bezoekers in De Efteling en het miezerde ook nog. Geen rij te bekennen en we hebben vrijwel alle attracties van binnen en buiten kunnen zien. Daarna ben ik er niet meer geweest en als het aan mij lgt zal dat ook niet gebeuren. Zelfs niet met mijn kleinkinderen. Een drama vind ik het, zo’n pretpark.

    Reply
    • MichielZiet

      16 september 2015

      Geen rijen? Dat klinkt bijna utopisch. 🙂

      Reply

Geef een reactie