38

Soep

Post Image

Van links verscheen ze opeens in ons blikveld. Ze droeg een lange beige blouse en ze zou ons zeker niet zijn opgevallen als het niet leek alsof ze geen broek aan had. Ik gokte dat er onder haar blouse iets van een zeer korte broek verscholen zou zitten. De harde wind die er die dag heerste maakte het een uitdaging om haar blouse laag te houden. Kennelijk had ze spijt van haar keuze die ze deze ochtend gemaakt had. Ze voelde zich bekeken en dat werd ze ook. Haar zonnebril mocht dan haar onzekere blik verhullen, het zenuwachtige gevecht van haar handen met de blouse verraadde alles.
Ik grapte nog naar mijn vriendin dat de vrouw opeens wist wat ze vanmorgen vergeten was aan te trekken. We lachten er om terwijl de vrouw al worstelend uit ons zichtveld verdween. Wat zou ze vanochtend gedacht hebben? Mijn benen mogen gezien worden dus ik trek een hotpants aan? Hot kreeg ze het in elk geval wel vandaag met zoveel bekijks. Soms maken we wel eens keuzes waarvan we later denken: niet handig. Zo ook een stel voor ons op het terras.
Ze waren van middelbare leeftijd. Zij genietend van een koffie en de zon, hij bezorgd onder de tafel kijkend. Je voelde aan de onzichtbare prikkels in richting van zijn vrouw dat hij verder wilde. Een duif vloog over en landde vlak voor het terras. Plots begreep ik de zorgen van de man zijn. Een langharig hondje, het type jachthond in grijszwarte kleuren, schoot onder hun tafeltje vandaan en begon luidkeels te blaffen. Iedereen op het terras keek even op en zoals het een goede Tukker betaamd, ging men weer verder met hun eigen ding. De man probeerde ondertussen de hond stil te krijgen. Dit lukte voor geen meter. Hoe meer hij tegen de hond aanpraatte, des te luider de blaf werd. Beseffend dat hij bij een publieke gelegenheid zat, hield de man het netjes. Ik weet zeker dat hij inwendig de hond het liefst een schop onder zijn achterste gegeven had met flink wat scheldwoorden erbij. In plaats daarvan kreeg hij bijna ruzie met zijn vrouw, die overduidelijk minder haast had om weg te komen. Zijn agressieve blik won het van haar nonchalance. Ze rekenden snel af en vertrokken.
Waarschijnlijk was mijn hond met terrastafel en al op het terras er tegenover beland, bedacht ik. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. We waren deze Bevrijdingsdag naar Almelo getrokken omdat er vandaag een tal van talentvolle bands zouden optreden in de stad. Vreemd alleen dat we nog geen enkel teken van activiteit hadden gezien. Van het terras hoorden we ook geen klanken van een soundcheck of iets dergelijks. Toch had het duidelijk in de digitale krant gestaan. Het weerbericht voorspelde storm, dus het was goed mogelijk dat de activiteiten de kroegen in waren verplaatst. Nou ja, tot nu toe waaide het alleen maar stevig dus eerst maar eens genieten van mensen kijken op het terras.
Onze soep werd geserveerd. Een goede keuze. De wind trok aan. Gelukkig was het terras goed beschermd en zodoende hadden we er weinig last van. Wel hoorde ik al om me heen dat er vlakbij een storm voorbij trok.
Een gezin trok voorbij. Een moeder met haar twee roodharige dochters van tienerleeftijd zwaar bepakt en bezakt met tassen van een kledingwinkel. Druk kletsend over hun aanwinsten. Moeders twijfelde kennelijk nog want ze wilde eventueel nog een van de zoveel-honderd shirtjes ruilen. Twee meter er achter sjokkend, liep vader. Vanmorgen leek het nog zo’n leuk idee. Op pad met vrouwlief en kroost. Nu had hij spijt als een blinde die een brandnetelveld in stapt. De volgende keer zou hij wel een andere keuze maken. Een schuur schilderen leek dan toch niet zo’n straf.
Zijn ogen stonden vermoeid. Lamgeslagen door alle modewinkels die hij in moest. Zijn hersens in shock over wat zijn dochters allemaal wel niet aan korte dingen wilde kopen voor het uitgaan. Je zag het angstzweet uitbreken toen zijn vrouw aanstalten maakte om terug te lopen. Wat kon hij doen in deze situatie? De ijsboer bracht zijn redding. Hij stelde zijn twee kwetterende dochters voor om eerst maar eens een ijsje te eten. Wat “toevallig” vlakbij hun auto was. Dit werkte. Ze waren meteen om en moeders kon niet anders dan meegaan. Een triomfantelijke glimlach brak door op zijn vermoeide gezicht. Ze vervolgden hun pad.
Mijn vriendin wilde ook een ijsje. We hadden de soep op en stonden op het punt om verder te gaan. Ik vond het best maar waarschuwde haar dat de lucht wel heel donker werd. Kon haar niets schelen. In Almelo zat een Van Olfen ijsboer en het was zonde als je daar geen ijsje had gegeten. Ik wilde nog wel aandringen, maar ik wist dat ik geen schijn van kans had.
We rekenden af en trokken richting de ijsboetiek. Inktzwarte wolken snelden met rasse schreden dichterbij. Dit deerde kennelijk niet veel mensen want er stond een enorme rij bij de ijsboer. Ik vroeg nog eenmaal of ze het zeker wist van het ijsje. Het antwoord was eenduidig ja. Toen brak de pleuris los.
Een gigantische regenbui, gepaard met onweer, stortte op ons neer. De rij smolt als sneeuw voor de zon voor het ijsboetiekje. Iedereen zocht een plek om te schuilen. Wij renden een kleine overdekte passage in. Dag ijsje. Wat konden mensen dan toch soms een niet handige keuze maken.
Omarmd stonden we vanuit de passage naar de neervallende regen te kijken. Mensen rennend, kletsnat zoekend naar een schuilplaats. We raakten voor een kort moment aan de praat met een mede-schuilend stel. Via hen kwamen we er achter dat de optredens van de talentvolle bands die er zouden zijn, al vijf jaar geleden waren geweest. Bleek dat het krantenartikel een oudje was, dat om een of andere vage reden via het digitale zoeken als eerste te zien was. Ik had er nooit aan gedacht de datum te controleren van dit artikel. Oeps.
Eigenlijk kon het ons ook niet veel meer deren. We keken om ons heen en genoten. Kinderen die speelden in plassen water. Hier en daar een fiets, tijdelijk achtergelaten liggend op het plein. Het had iets romantisch. Mijn vriendin kroop dichter tegen mij aan. Ze vertelde me niet eens verwijtend dat het jammer en stom was van de optredens. Ik kon niet anders dan op zijn Michiels te reageren. Haar laten blijken dat al met al de keuze om de stad in te gaan een goede was geweest. Slechts een zin had ik nodig om ons dat te laten beseffen.
‘Maar de soep was lekker.’

Soep

Bron Afbeelding: Het tafeltje recht voor Michiel zijn buik.


38 reacties

  • elsjeveth

    3 juni 2015

    Dat is weer ‘n goeie zeg. En eh…herkenbaar stukje wat betreft het echtpaar en de hond. Dacht dat je me met Chris en Dexter gespot had op een terras, met Chris als lijdend voorwerp uiteraard.

    Reply
    • MichielZiet

      3 juni 2015

      lol! Misschien waren jullie het wel. 😀

      Reply
  • Myriam

    3 juni 2015

    Prettig verhaal!!!

    Reply
  • creabeaatje34

    3 juni 2015

    Heel leuk geschreven. Die vrouw trok vast veel bekijk, sjonge jonge, haha.

    Reply
  • Cassilda

    3 juni 2015

    Hoe tof had het geweest voor die vader als de dame met een te kort broekje (naar haar smaak) voorbij was gelopen. Dan hadden de rode tienerdochters kunnen zien dat het in de winkel er prachtig uit ziet… maar praktisch een ander ding is 😛 Helaas voor die ouwe moest hij zijn dochters weer een stukje loslaten.
    Maar hey, een prachtverhaal! Waar lekkere soep wel voor zorgen kan 😀

    Reply
    • MichielZiet

      3 juni 2015

      Ja… ik wel medelijden met die man.. zichtbaar moe gewinkeld. 😀

      Reply
  • Jaap Kroon

    3 juni 2015

    Super leuk verhaal!

    Reply
  • Sabine

    3 juni 2015

    Haha heel leuk verhaal! Wat je al niet meemaakt op zo’n dag 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      3 juni 2015

      Hihi…inderdaad. Dankjewel Sabine! 🙂

      Reply
  • Regenboogvlinder

    3 juni 2015

    Wat is het toch leuk hè… mensen kijken ;-).
    Je hebt ervan genoten dat blijkt uit je verhaal!
    En die regen nam je gewoon op de koop toe, mijn moeder zei altijd, niet zeuren, je bent niet van suiker dus je smelt niet…

    Reply
    • MichielZiet

      3 juni 2015

      Precies! Je moeder heeft gelijk. Dank! 🙂

      Reply
  • Harrij Smit

    3 juni 2015

    Zo’n verhaal leest als soep met ballen 🙂 Heerlijke hobby, mensen kijken en met de geliefde onder de loep nemen. Voor ons ook een nimmer vervelende hobby.

    Reply
  • kakel

    3 juni 2015

    Altijd als jezelf blijven reageren, dat houd je het langst vol!
    “Als een blinde in een brandnetelveld.” Wat een briljante parallel 🙂
    Heerlijk verhaal, en heerlijk geschreven.
    Groetjes Kakel

    Reply
    • MichielZiet

      3 juni 2015

      Dankjewel Kakel! De blinde man, maakt het goed trouwens. 😉 🙂

      Reply
  • lisoverseks

    4 juni 2015

    O hellup nou Sjeetje.
    Hoe vaak ik niet mezelf vervloekt heb vanwge een stupide keuze. Te hoge hakken, te korte rokje, doorzichtig jurkje.
    Ken het euvel.
    Mocht je weer eens zo’n dame tegenkomen. Zegt dan maar wat liefs.
    😜

    Reply
    • MichielZiet

      4 juni 2015

      Lis, nu test je mijn beeldend vermogen… een mooi beeld! 😀 🙂
      Hihi.. ik zal de volgende keer iets liefs roepen. X

      Reply
  • Jokezelf

    4 juni 2015

    Wat een leuke beschrijving van al die mensen. Wat ik mij nu overigens afvraag: hebben ze “soep” op je soep geschreven omdat je anders niet zou weten wat het was? Of was dat om de kelner te helpen, zodat hij niet met stamppot bij jullie aan zou komen? 😉

    Reply
    • MichielZiet

      4 juni 2015

      Hahahaha.. ik grapte zelf dat het voor blinden en slechtzienden was, braille van creme fraiche. 😛

      Reply
  • sonjagrinwis

    6 juni 2015

    Zo herkenbaar. Op een terrasje in de zon en heerlijk mensen observeren en ja ook “stiekem” afluisteren. Een bron van vermaak en inspiratie. Erg leuk om te lezen.

    Ps: Een iets wat late reactie, maar dag in, dag ui,t in het ziekenhuis, ik ben ‘s avonds echt helemaal op. In het weekend dus tijd om bij te lezen en hopelijk ook zelf weer wat te schrijven.

    Reply
    • MichielZiet

      6 juni 2015

      Lieve Sonja, dat geeft helemaal niets uiteraard! 😊 Hoe gaat het met je?

      Reply
  • Joyce

    7 juni 2015

    Herkenning in dit stukje, ik kan ook altijd zo genieten van gewoon het puur kijken naar mensen wanneer ik op een terrasje zit 🙂 En regen heeft idd iets romantisch 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      7 juni 2015

      Ja, het had iets bijzonders inderdaad. 🙂

      Reply
  • Simone Dokter

    7 juni 2015

    Ohohoh, soepkip ;-). Het is toch een leuke dag geweest, wat een mooi verhaal oplevert.

    Reply
    • MichielZiet

      7 juni 2015

      De soep wordt nooit zo heet gegeten… behalve de koude Spaanse soep.;-) 🙂

      Reply
  • Anouk

    8 juni 2015

    Zalig lezen is dit verhaal!

    Reply
    • MichielZiet

      8 juni 2015

      Ik zag al een illustratie van jou er bij.
      (Ps. we moeten nog eens zoiets doen! 🙂 )

      Reply
  • Paul

    9 juni 2015

    Soms zijn de middagen waarop alle plannen in het honderd lopen de besten! En andere mensen observeren is altijd leuk. Je hebt een scherpe blik en een scherpe pen, MIchiel. Fijn.

    Reply
    • MichielZiet

      9 juni 2015

      Dankjewel Paul. 🙂 Ik blijf hem slijpen. 😀

      Reply
  • די מריו

    10 juni 2015

    Ik zeg niets, het is gewoon herkenbaar. Ik ben ooit naar een evenement geweest in een oude fabriekshal. Je begrijpt het al, zelfs de oude fabriekshal was al gesloopt.. 😉 Maar de tomtom gaf nog wel het goede adres aan 😉

    Love As Always
    Di Mario

    Reply
    • MichielZiet

      10 juni 2015

      Whahaha.. dan sta je daar opeens. Voor een lege vlakte. 😀

      Reply
  • Lenjef

    10 juni 2015

    Modegrillen

    om
    het evenbeeld te zijn
    van een oogverblindende etalagepop

    zelfs al moeten ze er zich door bezeren
    dragen sommigen precies dezelfde kleren

    al spannen deze
    rond hun lichaam
    als een adembenemende konijnenstrop

    Ja, soms loopt al het geplande in de soep, Michiel! 🙂
    Knap schrijfsel weer!
    Lenjef

    Reply
    • MichielZiet

      10 juni 2015

      Net als sommige jurkjes niet veel soeps zijn. 🙂 Dank je Lenjef! 🙂

      Reply

Geef een reactie