26

Ik ben bevoorrecht

Post Image

Ach, kom toch binnen, mijnheer. Even maar. Wat zegt u?
Oh, u bent aan het werk. Ik ook. Hier, ik neem uw tas wel even aan. Wat?
Nee hoor, ik kijk er niet in. Ik zet hem hier wel neer. Kopje koffie, mijnheer?
Eentje dan? Goed zo.
Ja, ziet u, ik doe al mijn werk hier. Of eigenlijk daar aan tafel. Ja hoor, schuift u de paperassen maar iets weg, hoor. Kan er ook nog een schoteltje met een plakje cake bij.
U moet aan uw gewicht denken?
Maar u fietst toch de hele dag?
Oh, haha, dat gaat niet zo hard? Nou ja, u bent in ieder geval meer aan het bewegen dan ik. Ik loop vooral van het aanrecht naar de tafel! Een giller, is het niet?
Waarom ik dan hier zit? Wel, omdat het mijn recht is. Ik mag dit, dus doe ik het.
Waarom?
Oh, het heeft zoveel voordelen. Neem alleen al die vrijheid die ik krijg. Niemand kijkt mij op de vingers. Vooral de baas niet. Ik heb ook een pakketje besteld, brengt u dat vanavond?
Misschien?
Heeft u dan zin om met mij voetbal te kijken? Mijn vrouw moet overwerken dus we kunnen mooi de Champions league er op zetten. Wat?
Heel raar dat ik dit zeg? Maar u bent toch ook flexibel? Wij mogen dit, het is ons recht! Dat wordt zo besloten in Den Haag.
Ja, ik weet dat ik ook gewoon op het werk kan zitten tussen de rest, maar ja, dan ga ik wel af. Ik met mijn grote mond hoe fijn het wel niet is. Zit ik hier met een Mac waar ik geen reet van begrijp.
Ja, ik kan wel bellen om hulp, maar ja, hier had ik ook al een behoorlijke mening over. Vond mijn vrouw ook. Zij is verdacht veel weg sinds ik thuiswerk. Dat terwijl ik louter met werk bezig ben. Dat leg ik haar ook continu uit. Iedere keer weer.
Wacht. Niet weg gaan! U hebt de koffie nog niet eens.
De post kan niet wachten? U hebt als postbode ook rechten. Blijft u nu toch even.
Natuurlijk kan dit wel. Heel eventjes maar. Anders is het ook maar zo alleen en stil.
U kunt echt niet? Jammer. Nou, maar hopen dat mijn vrouw een keer vroeger dan tien uur thuiskomt dan. Dag mijnheer.

Verveeld

Bron afbeelding: http://www.dustincox.us/files/2013/03/Frustration-Cartoon.png


26 reacties

  • lisoverseks

    27 mei 2015

    Bevoorrecht genieten van het recht op bewegen tussen tafel en aanrecht.
    Kan je niet meer recht lullen wat krom is.
    Geweldige sneuheid.
    πŸ˜„

    Reply
  • Cassilda

    27 mei 2015

    Zo zie je maar weer dat elk recht ook nare dingen meebrengt. De lieve man kan beter weer naar de werkplek gaan, in plaats van koppig zijn. Geweldig geschreven weer!

    Reply
  • Myriam

    27 mei 2015

    Mooi verhaal πŸ™‚

    Reply
  • sonjagrinwis

    27 mei 2015

    Het is mijn goed recht om dit wederom een erg leuk stukje te vinden chappeau

    Reply
    • MichielZiet

      27 mei 2015

      Hihi…Dan voel ik me weer bevoorrecht. πŸ™‚

      Reply
  • creabeaatje34

    27 mei 2015

    Heel mooi geschreven πŸ™‚

    Reply
  • kakel

    27 mei 2015

    Een werkplek rijker maar een sociaal leven armer!

    Reply
    • MichielZiet

      28 mei 2015

      Ja.. zo kijk ik er ook tegen aan. πŸ™‚

      Reply
  • Sabine

    28 mei 2015

    Mooi geschreven!

    Reply
  • Antonia Saman

    28 mei 2015

    Mooi en liefdevol geschreven, over de nieuwe eenzaamheid in onze moderne maatschappij.
    Groeten van To.

    Reply
    • MichielZiet

      28 mei 2015

      Dankjewel Antonia, wat mooi gezegd door je: de nieuwe eenzaamheid… mag ik deze gebruiken voor mijn twitterbericht voor dit verhaal? πŸ™‚

      Reply
  • Harrij Smit

    28 mei 2015

    Prachtig lopende monoloog, Michiel. Gaat het hier nou om een keukentafelgesprek tussen ambtenaar en hulpzoeker of denk ik dat alleen maar omdat dat onderwerp mij zo te harte gaat? Misschien heb ik iets te hard in de tuin gewerkt en moet ik het morgen nog eens lezen πŸ™‚

    Reply
    • MichielZiet

      28 mei 2015

      Hahaha… ik geef een hintje: Het nieuwe werken en dus ook de nieuwe eenzaamheid. πŸ™‚

      Reply
      • Harrij Smit

        28 mei 2015

        Na deze hint en nog een keer lezen is het me opeens duidelijk. Ik snapte al niet waarom die postbode een keukentafelgesprek nodig had. Gelukkig ben ik nog zo slim dat ik al aan één hint genoeg heb πŸ™‚

        Reply
        • MichielZiet

          28 mei 2015

          Hahaha… dat komt omdat jij ook nog een ouwerwetse macho bent. πŸ˜‰ πŸ˜›

          Reply
  • Joyce

    29 mei 2015

    Met een glimlach van deels herkenning deze blog zitten lezen πŸ™‚ Super geschreven, zoals gewoonlijk πŸ˜‰

    Reply
    • MichielZiet

      29 mei 2015

      πŸ™‚ Dankjewel voor het lieve compliment. πŸ™‚

      Reply
      • Joyce

        29 mei 2015

        oprecht gemeend πŸ™‚

        Reply
  • sunny mama

    29 mei 2015

    Wat was je inspiratiebron (of, de aanleiding) voor dit verhaal?

    Ik denk dat de verborgen eenzaamheid in onze huidige maatschappij niet schuilt in het thuiswerken, maar in het digitaal communiceren via social media.

    Uit onderzoek is gebleken dat alleen ‘real life’ contact een positieve invloed heeft op ons algehele welzijn. We hebben mimiek nodig en aanraking.

    Reply
    • MichielZiet

      29 mei 2015

      Twee dingen waren mijn inspiratie: Simon Carmiggelt, die in zijn dagen heel mooi maatschappelijke situaties kon neerzetten en als tweede het thuiswerken. Niet zo zeer het thuiswerken op zichzelf, maar meer over hoe hosanna mensen hierover praten, dat het wel zΓ³ ideaal is. Het thuiszitten werken. Dat ik me afvroeg: Is dat allemaal wel zo? Veranderen we van groepsmensen naar solo-mensen?
      Toen kwam dit verhaal naar boven.

      Reply

Geef een reactie