49

De dakloze

Post Image

Hij stond er eenzaam bij, toch had hij een glimlach van geluk op zijn gelaat.
Wij, mijn vriendin, een vriendin en ik, kwamen terug van een heuse halve marathon. Vol trots en adrenaline wandelden we van het Van Heekplein in Enschede. Waar we eerder op deze dag de zon nog hadden vervloekt tijdens het hardlopen, stonden we nu te genieten van haar stralen.
We liepen richting de parkeergarage. Tijd om daar vlug om te kleden en vervolgens een restaurantje op te zoeken in de stad. Door ons euforische gevoel waren we zo dom geweest om het parkeerkaartje achter te laten bij een vriend van ons. Deze was verderop in de stad al op ons aan het wachten. Geen kaartje, geen toegang in de garage. Stom!
De behulpzame stem van de dakloze klonk plots op toen wij een beetje radeloos bij de ingang stonden.
‘U kunt ook gewoon even bellen met de bewaking hoor.’ Een allervriendelijkste glimlach verscheen door een wat onverzorgde baard. ‘Ze doen vast wel open voor u.’
De man viel me nu pas op. Al die tijd had hij zich verscholen gehouden in de zeer beperkte schaduw van de nis die rondom de ingang prijkte. Zijn kleding voldeed aan het stereotype zwerver. Een grijze stoffen broek provisorisch vast geknoopt aan de bovenkant, een ietwat vaal geworden ruitjes bloes met daarover heen een versleten jack. Ondanks zijn ongeschoren gezicht zag de beste er man er toch verzorgd uit, hoe dubbel dit ook klinkt. Het kwam door zijn ogen denk ik. Deze straalden levendigheid en pret uit.
Mijn eerste vooroordeel werd meteen de kop ingedrukt. Eenmaal de man opgemerkt, ging mijn blik direct naar zijn handen toe. Ik verwachtte daar drank en/of shag aan te treffen. Niets van dit. Sterker nog, de zwerver maakte een zeer nuchtere indruk. Hij was zo behulpzaam om voor ons op de knop te drukken, toen hij merkte dat wij die niet konden vinden. Ik glimlachte naar hem en bedankte hem daarvoor. Het was geen probleem. De dakloze was uiterst beleefd. Ondanks zijn stereotype uiterlijk, was zijn hele doen en laten niet des zwervers. Diep van binnen rezen bij mij allerlei vragen op. Hoe lang was hij al zwerver? Hoe kwam hij in deze onfortuinlijke toestand terecht? Baan verloren? Gescheiden? Aandelen gezakt? Het moest haast wel een man van goede komaf geweest zijn, zo aan zijn praten te horen.
De beste man had zichtbaar plezier aan het feit dat het zo druk was in de stad. Hardlopers waren vriendelijke mensen zo vond hij en ik beaamde dat. Iedereen groette hem en hij groette iedereen terug. Het gaf hem kleur.
Elke hardloper kent het overwinningsgevoel als je de finish overkomt. Een stofje ergens in je hersens dat je het gevoel van onsterfelijkheid geeft. Het kan niet anders dat deze zwerver dit ook voelde op zijn manier. Even geen eenzaamheid. Ondanks dat hij de hele dag alleen in de nis stond. Ondanks dat er toch nog grote groepen mensen hem vreemd aankeken en met een grote boog om hem heen liepen. Voor één dag was de zwerver even wat minder alleen. Hij werd aangestoken door het overwinningsstofje en dat haalde hem, voor even, uit zijn sociale isolement. Zo sterk dat hij zelfs uit de schaduw durfde te komen om ons te helpen.
De portier had ons inmiddels toegang gegeven tot de parkeergarage en ons zeer korte samenkomen van twee werelden zou weldra verbroken worden. Voordat ik de garage in liep bedankte ik hem vriendelijk voor de hulp. De dakloze glimlachte zijn verrassend witte tanden bloot en vroeg haast timide of ik misschien nog wat kleingeld had. Bijna beschaamd liet ik hem mijn hardloopbroek zien waar ik in liep. Hier paste helaas geen kleingeld in. De zwerver wuifde beleefd mijn verontschuldiging weg. Het gaf niks en hij wenste mij een prettige dag. Ik wenste hem niets minder en verdween uit zijn kleine wereld.
Na deze ontmoeting had ik een dubbele glimlach. Naast de trots van het lopen van de halve marathon, voelde ik het geluk van de zwerver. Eenzaamheid voor even verjaagd door een overwinningsstofje. Geluk zit in kleine dingen. Koester het.

Zwerver

Bron afbeelding: http://imgbuddy.com/homeless-drawing.asp


49 reacties

  • Lieke

    13 mei 2015

    Wauw. Ik werd er stil van!

    Reply
  • Cassilda

    13 mei 2015

    Zag iedereen maar eens in dat dak en thuislozen niet de onderkant van de maatschappij vormen. De gekken die ze als trash behandelen hangen daar wel. Ik vind dat je een prachtverhaal geschreven hebt, het laat zo goed zien wat een beleefd woord al kan doen. Zulke realisaties brengen echte overwinningen. Echt, freaking awesome! X

    Reply
  • Myriam

    13 mei 2015

    Prachtig!!!

    Reply
  • arianekuijt

    13 mei 2015

    Dit artikel raakt me. Ben er stil van!

    Reply
  • Sammie

    13 mei 2015

    Mooi geschreven en een bijzonder moment! Ik denk dat ik nog even terug gelopen was om hem toch wat klein geld toe te stoppen.

    Reply
    • MichielZiet

      13 mei 2015

      Heb ik over nagedacht, maar even later was hij er niet meer.

      Reply
  • Anouk

    13 mei 2015

    Die man verdient een medaille! Mooi omschreven…

    Reply
  • Sabine

    13 mei 2015

    Heel mooi geschreven. Ook ik ben er stil van. Mooie boodschap ook aan het eind. Ik denk dat velen zich vergissen in de achtergrond van dak- en thuislozen. Mooi stuk om over na te denken.

    Reply
  • Jaap Kroon

    13 mei 2015

    Prachtig beschreven Michiel. En zo hoort het. Respect voor iedereen. Ik tag je straks op FB in een film, gemaakt door een vriendin van mei. Ze heeft de film gisteren online gezet. Toeval bestaat niet 😉

    Reply
    • Jaap Kroon

      13 mei 2015

      Vriendin van “mij” 😉

      Reply
    • MichielZiet

      13 mei 2015

      Dat is echt ‘toeval’ Jaap! 🙂 Ik ga zo meteen even kijken! 😀

      Reply
  • Lenjef

    13 mei 2015

    Het kan verkeren

    velen leven als koningen op een enorm domein
    vinden hun weelde vanzelfsprekend
    niet beseffend wat arm-zijn betekent
    sommigen kunnen de bedelaars van morgen zijn

    Weer prachtig geschreven, Michiel!
    Jij schrijft verdorie meer en sneller dan ik kan lezen! 🙂
    Lenjef

    Reply
    • MichielZiet

      13 mei 2015

      Hihi Lenjef… ik zal de rem er op doen. 🙂
      Dankjewel! 🙂

      Reply
  • creabeaatje34

    13 mei 2015

    Ik was helemaal stil en zat diep in dit verslag. Heel mooi geschreven 🙂

    Reply
  • sonjagrinwis

    13 mei 2015

    mooi verwoord Michiel.

    Reply
  • Taallent

    13 mei 2015

    Mooi Michiel…

    Reply
  • lisoverseks

    14 mei 2015

    Mooi geschreven Michiel.
    Het boekje “van miljonair tot krantenjongen” geeft een goed inzicht in het zwerversbestaan.
    X

    Reply
    • MichielZiet

      14 mei 2015

      Dankjewel Lis. X
      En dank voor de tip.

      Reply
      • lisoverseks

        14 mei 2015

        Het is geschreven door de oprichter van de “zwerverskrant” kan ff niet meer op z’n naam komen. ps. Je vlinderstrik is “vlinders in je buik geworden” en terecht, denk ik. Knuffels.

        Reply
        • MichielZiet

          14 mei 2015

          Een mooie ps denk ik. 🙂 Knuffels terug.

          Reply
  • Margo Hermans

    14 mei 2015

    Een koestermoment; mooi neergeschreven.

    Reply
  • Simone Dokter

    14 mei 2015

    Wat heb je dat mooi beschreven. We zijn allemaal evenveel waard.

    Reply
  • kakel

    14 mei 2015

    Wat een prachtig verhaal! Ontroerend ook. Je laat deze zwerver mens-zijn. Ik hoop dat hij ook (recht op) een bed/brood/bad heeft. Ik denk dat ik nog even terug was gelopen om hem wat geld te geven.
    Mooie sportieve prestatie trouwens van je!

    Reply
    • MichielZiet

      14 mei 2015

      Twee keer dank!
      Ja de prestatie van het hardlopen daar wilde ik eerst iets over schrijven, maar toen kwam ik deze man tegen en bedacht me dat dit net even wat belangrijker was.

      Reply
  • Joyce

    14 mei 2015

    Wauw weer zo een mooi stuk 🙂 En die laatste paar zinnen, ik zou ze bijna inlijsten want dat wil ik nog wel eens vergeten 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      14 mei 2015

      Dankje Joyce! 🙂 En ik zou zeggen:Doen! 😀

      Reply
  • Paul

    14 mei 2015

    Je zet aan tot nadenken, Michiel. Ik vraag me wel vaker bij zwervers af hoe zij op straat beland zijn. Hebben ze er bewust voor gekozen, wat is er misschien misgegaan in hun leven. Veel van hen bevestigen het beeld van de typische zwerver met drank- en drugsgebruik. In Amsterdam werd ik eens de weg gewezen door een dakloze, heel even had ik een gesprek met hem, en dan realiseer je je eens temeer dat het gewoon medemensen zijn, die het hooguit minder goed getroffen hebben in het leven.

    Reply
    • MichielZiet

      14 mei 2015

      Precies Paul! Dat waren mijn gedachtes ook. Het erge is: ik wist, zoals waarschijnlijk wel velen, voor mijn praatje met hem eigenlijk ook wel dat het een ‘gewone’ medemens is, in ongelukkige omstandigheden. Toch maak je onbewust ook een stereotype met dito verhaal voor deze zelfde persoon. Wij mensen zijn maar rare wezens, met te veel bewust en onderbewustzijn.

      Reply
  • Corja

    16 mei 2015

    Mens ontmoet mens. Wat zijn we toch vaak gefixeerd op de buitenkant. Het echte leven zit dieper, maar toch niet eens zó diep… 😉

    Reply
  • elsjeveth

    18 mei 2015

    Mooi Michiel. We kunnen op straat zoveel leren, ik sprak ooit met een ‘dakloze’ die zelf gekozen had voor een dergelijk bestaan, hij kon niet anders, werd gek van het leven binnen vier muren en structuren. Dat was een heel bijzondere ontmoeting waar ik veel van leerde.

    Reply
    • MichielZiet

      18 mei 2015

      Dat is zeker een bijzondere ontmoeting Elsje. 🙂 We kunnen zeker op straat veel leren,

      Reply
  • Regenboogvlinder

    22 mei 2015

    Met die hardloopprestatie feliciteer ik je in ieder geval! Dikke smuffel erbij!
    En die man blij maken door een praatje te maken en hem als gelijke en als een normaal mens tegemoet te treden moet inderdaad goed voelen! Hij een goeie daad, jij een goeie daad verricht!
    Jammer voor hem dat je geen klein geld bij je had, je had hem vast wel wat gegeven denk ik…
    Ik geef, net hoe mijn pet staat hoor, het geld uit het winkelwagentje altijd aan de verkoopster van de daklozenkrant bij de Aldi. Ik zie het meer mensen doen. Als ze per dag 20 x € 0,50 krijgt, heeft ze toch een extra tientje denk ik dan maar…

    Reply
    • MichielZiet

      22 mei 2015

      Je hebt een goed hart Iris. 🙂 Smuffel terug.

      Reply
  • Contramin3

    24 mei 2015

    Mooi zulke onverwachte ontmoetingen! Heel herkenbaar!

    Reply
    • MichielZiet

      24 mei 2015

      Ja, soms gaan ze zo snel dat je ze niet opmerk, misschien moesten we het toch maar vaker gaan opmerken. 🙂

      Reply
  • ariadnesdraad

    10 juni 2015

    Schitterend gevat!

    Reply

Geef een reactie