52

Bezorgde hondenbrokjes

Post Image

Mijn hond Teun is met pensioen. Heeft hij zijn hele leven dan gewerkt en heeft deze trouwe viervoeter zijn rechtmatige leeftijd behaald? Ongeveer negen jaar in hondenjaren. Nee, hij heeft voor geen meter gewerkt. Zelfs luisteren was een uitdaging voor hem. Zitten deed hij alleen maar voor een hele zak hondenkoekjes. Voor eentje draaide hij niet eens zijn kop om!
Hoe zit het dan precies? Teun is slachtoffer van een voltijds werkende baas. Zijn baasje werkt zesendertig uur, wat nodig is om onder andere zijn brokken en andere aanverwante viervoeter artikelen te bekostigen. Tja, wat gebeurd er dan? Ondanks de grote liefde voor zijn labrador en zorgzaamheid, leed de hond een eenzaam bestaan. Van vroeg in de ochtend tot laat in de middag moest hij in de gang zitten. Tussen de middag kwam zijn baasje even thuis om met hem te wandelen, maar dat was het dan ook. S’ avonds werd het nog wel ruimschoots goed gemaakt met geknuffel en brokken. Toch was het niet leuk. Teun leidde een hondenleven.
Gelukkig heb ik ouders die gek zijn op honden en een vader die met pensioen is. Teun was er wel eens een paar dagen als logé geweest en van het een kwam het ander. Mijn vader bood aan om hem voorgoed bij hun te laten. Het beestje was inmiddels twaalf jaar oud en zo kon hij nog mooi van zijn oude dag genieten. Daar kon hij de hele dag rondrennen in de grote tuin van mijn ouders en was er aandacht voor hem. Met pijn in mijn hart heb ik hier mee toegestemd. De smart ebde snel weg omdat ik nu wist dat hij zeer vlakbij was, met een goed leven.
Nu zijn we ruim een jaar verder en Teun is nog steeds onder ons. Af en toe komt hij nog bij me en dat is heerlijk! Even weer ravotten en veel haar verzamelen in de woonkamer. Even ouderwets ergeren als hij weer in de weg ligt of als je ’s nachts je nek over hem breekt als hij precies in de deuropening ligt. Heerlijk!
Een gek sprongetje, maar ik moet even overschakelen naar een andere passie van mij. Lezen. Lekker! Ik lees alles! Boeken, strips, achterkanten van artikelen. Alles! Nou ja… Chinese menukaarten heb ik tot op de dag van vandaag veel moeite mee. Ook al beweerd onze lokale Chinees dat het toch echt Nederlands is wat er staat.
Aangezien ik een liefhebber ben van fantasy-boeken, is denk ik twee derde van mijn boekenkasten gevuld met dit genre. Van Maryson tot Schaap en van Feist tot Weiss en Hickman. Zit er een draak in en Michiel is om. Zo af en toe is het lastig om vertaalde boeken te krijgen. Dan zit er niets anders op om deze te lezen in de oorspronkelijke taal. Veelal Engels. Zo heb ik net Harry Potter in het Engels uitgelezen en heb een start gemaakt in een serie van Garth Nix. Deze boeken moeten vaak besteld worden want in de contreien waar ik woon zijn weinig Engelstalige fantasy-boeken te vinden. Zo kom ik met de meest bizarre brug weer terug bij Teun. De niet zo fantasy-hond.
De boeken die ik bestel worden altijd bezorgd door een en dezelfde pakketdienst. Of ze nu van een Bol komen of van een Bruna, het is steevast hetzelfde witte busje wat voor mijn deur stopt. Ergens rond half zes in de avond klinkt dan de deurbel en het lieve vrouwtje met de paardenstaart en netjes in bedrijfskleding staat dan klaar met het pakketje voor mij. Dit gebeurt al een paar jaar lang. De pakketbezorgster kent mijn hond. Zij kwam al langs met boeken toen Teun nog in de gang zat te wachten. Ze bleek een dierenliefhebster te zijn.
Op een avond belde ze aan met een pakje voor me. Ik dankte haar en wilde de deur al sluiten. Ze gebaarde me te wachten. De bezorgster grabbelde iets uit haar zak en richtte vervolgens een gesloten vuist naar me.
‘Hier, voor de hond.’ Ze opende haar hand en in haar palm lagen hondenbrokjes.
Ik werd er warm van. Wat lief! Dat heb ik ook tegen haar gezegd. Ik riep Teun en liet het haar zelf geven. Een kwispelende dankbaarheid als gevolg. Het werd een traditie. Elke keer als zij kwam, was het traktatie voor mijn hond.
Wat maakt het nu allemaal nog bijzonderder om er een verhaal aan te besteden? Veel. Teun woont niet meer bij mij, zoals jullie nu weten. De boeken wonen nog wel bij mij. Ze worden nog steeds met regelmaat besteld. Vaak rond de tijd van bezorging, lig ik op de bank bij het raam. Ik zie dan het witte busje aankomen. Zij, met de paardenstaart, stapt uit en ziet mij. We zwaaien naar elkaar. Hoopvol zie ik haar mijn woonkamer in kijken. Zou ze het ondertussen weten dat hij hier niet meer rond loopt? Ik weet het niet.
Ik open de deur. Zij begroet mij terwijl haar ogen de gang achter mij bestudeerd. Dit doet ze sinds ruim een jaar elke keer als ze komt. Ik begroet haar terug en neem het pakketje in ontvangst. Nog steeds grabbelt ze in haar zak. Een gesloten vuist komt weer mijn kant uit.
‘Voor de hond, hij zal wel in de kamer liggen?’
‘Ja, hij slaapt,’ lieg ik dan.
Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen de waarheid te vertellen. Dat hij hier niet meer is, maar van zijn pensioen geniet bij mijn ouders. Aan alles zie ik dat dit iets is wat haar drijft om met liefde pakketten te bezorgen. Steevast leg ik de brokjes op het kastje in de gang, dan bedank ik haar en beloof dat ik Teun een knuffel zal geven.
Heel raar, maar op dat soort momenten steekt het bij mij ook. De hele tijd ga je met je leven door. Je werkt, je geniet, schrijft, leest, alles wat je maar blij maakt of noodzakelijk is. Dan opeens, met dat ene kleine moment aan de voordeur, staat alles even stil. Het besef. Ook al heb je het juiste gedaan, het is moeilijk wennen op zulke ogenblikken.
De hondenkoekjes laat ik liggen op het kastje. Een paar dagen lang. Het interesseert me eigenlijk niet dat het slordig staat of ongedierte aantrekt. Het geeft me heel even het gevoel dat Teun weer even terug is. Terug in de gang.
Eigenlijk ben ik de bezorgster hiervoor dankbaar. Zulke mensen zijn er niet veel. Daarom, zolang zij bezorgt, zal ik ze aannemen. Ook al ligt mijn trouwe vriend Teun een paar kilometer verderop heerlijk te slapen op de bank met een groot bot.

labrador

Bron Afbeelding: www.hondenrassen.nl


52 reacties

  • IngridMoorenBlogs

    15 april 2015

    Als Teun er niet meer is wel even zeggen hoor.Anders krijg je zo’n brokkenberg op je kastje 😉

    Reply
    • MichielZiet

      15 april 2015

      Hihi… meestal maak ik andere hondjes in de straat maar blij.

      Reply
  • Cassilda

    15 april 2015

    Teun heeft een heerlijk leventje, dankzij jou! Nooit vergeten! En wat een lieve bezorgster, daar smelt je hart toch van. Dikke knuf voor jou en Teun!

    Reply
  • Ellie Schmitz

    15 april 2015

    Met aandacht gelezen en gemengde gevoelens. Als ‘hondenmens’ weet ik hoe lastig het is je hond een andere plek te geven, ook al is het misschien beter voor de hond, maar toch….ik merk dat het jou ook nog steeds niet onberoerd laat, dus vaak gaan knuffelen en een beetje aandacht aan Teun geven..lijkt mij voor Teun én voor jou het beste…

    Reply
    • MichielZiet

      15 april 2015

      X Ja… het is toch een band die soms zoveel hechter lijkt dan jezelf door hebt.

      Reply
  • creabeaatje34

    15 april 2015

    Wat mooi geschreven! Ik ben blij dat hij een goed leven heeft. Je geeft veel om hem, en dat lees ik terug. Je mist hem, en dat is het bewijs van dierenliefde. Heel warmhartig om dit te lezen 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      15 april 2015

      Dankje Beaatje. X Deze digitale warmte doet me goed.

      Reply
      • creabeaatje34

        15 april 2015

        Graag gedaan. Voor een hondenliefhebber doe je dat 🙂

        Reply
  • Anouk

    15 april 2015

    Weer een top verhaal met een onverwachte wending Michiel! Geef lieve Teun een aai van mij. En zelf toon je weer eens wat voor een bink je bent, met een klein hartje 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      15 april 2015

      Doe ik Noukie! Mocht je ooit een model hond nodig hebben voor die prachtige tekeningen van je, dan roep maar, stuur ik je een fotootje.
      X

      Reply
  • Harrij Smit

    15 april 2015

    Een hartverwarmend verhaal, Michiel, op meerdere fronten. Wat mij als dierenliefhebber (ja echt waar en daarom hebben wij zelf geen honden of katten – we zijn te vaak en te lang weg van huis om ze te kunnen geven wat ze nodig hebben: aandacht en warmte) direct raakt is hoe perfect het besluit was om de hond waarvan je hield en houdt, een plekje te geven waar hij veel beter op zijn plaats is dan bij iemand die zo weinig thuis is.
    Ach ja en die bezorgster – wat een lieverd 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      15 april 2015

      Dankje Harrij. Ja de bezorgster is echt een wereldvrouw! Soms zit er enkele maanden tussen en dan nog denkt ze aan Teun en neemt ze wat mee. Zo lief!

      Reply
      • Harrij Smit

        15 april 2015

        Ja en dat is echt opmerkelijk. Ik heb dat werk (als freelance koerier) een aantal jaren gedaan, maar kwam never nooit op het idee om de honden met brokken te vriend of van me af te houden 🙂

        Reply
        • MichielZiet

          15 april 2015

          Hihi.. Maar dan heb je Teun ook nog niet gezien. 😉 😀

          Reply
  • elsjeveth

    15 april 2015

    WOEF!! waarvan akte.

    Reply
  • hans geurtse

    15 april 2015

    ik heb Teun voorgelezen hij vond het mooi

    Reply
  • Jaap Kroon

    15 april 2015

    Een klein brokje in mijn keel. Mooi verhaal Michiel!

    Reply
  • kakel

    15 april 2015

    Wat een lief verhaal! Ook al woont Teun niet meer bij je, ik weet zeker dat je niet alleen aan hem denkt door de boekenmevrouw. En dankzij jou heeft hij een uitstekend leven. Geef ‘m een poot van me, als je ‘m ziet. Alhoewel hij liever een zak brokken zal willen hebben 😉

    Reply
  • Thomas Pannenkoek

    15 april 2015

    Het is hem gegund (en jou ook 🙂 )

    Reply
  • sonja

    15 april 2015

    Ahhh…jij hebt/had…ehm, hoe zal ik het zeggen, ach, jij hebt Teun ook gewoon nog alleen deel je hem nu met je ouders, zoiets als..wel de lusten maar niet de lasten 🙂
    Heerlijk om te lezen dat jij ook een labrador baasje bent/was…*zucht*…
    Om heel eerlijk te zijn vind ik het best wel heel zielig dat Teun zoveel alleen is geweest…
    Wij hebben zelf al 13 jaar een labrador, op gehaald toen hij 8 weken oud was maar inmiddels is ook hij met pensioen.
    Ik weet waar je over praat, je wilt het allerbeste voor je grote makker maar als ik het goed begrijp dan is Teun in zeer liefdevolle armen bij je ouders! Fijn!

    Een linkje naar een blogje over onze lab 🙂
    Mag dat? anders gooi je het er maar weer af hoor 🙂
    https://son370.wordpress.com/2014/05/26/morgen-is-er-weer-een

    Reply
    • MichielZiet

      16 april 2015

      Hiephoi Sonja,
      Ik vond het ook moeilijk dat hij zoveel alleen was (kind van de rekening zeg maar) Daarom des te beter dat hij nu ergens is waar hij aandacht krijgt. 🙂 Maar op sommige dagen is het even moeilijker om dit te beseffen dan andere…
      Ik ga zeer zeker jou verhaal lezen over het ‘pensioen’ Dus de link mooi laten staan.

      Reply
  • sonja

    15 april 2015

    Ahhh…jij hebt/had…ehm, hoe zal ik het zeggen, ach, jij hebt Teun ook gewoon nog alleen deel je hem nu met je ouders, zoiets als..wel de lusten maar niet de lasten 🙂
    Heerlijk om te lezen dat jij ook een labrador baasje bent/was…*zucht*…
    Om heel eerlijk te zijn vind ik het best wel heel zielig dat Teun zoveel alleen is geweest…
    Wij hebben zelf al 13 jaar een labrador, op gehaald toen hij 8 weken oud was maar inmiddels is ook hij met pensioen.
    Ik weet waar je over praat, je wilt het allerbeste voor je grote makker maar als ik het goed begrijp dan is Teun in zeer liefdevolle armen bij je ouders! Fijn!

    Een linkje naar een blogje over onze lab 🙂
    Mag dat? anders gooi je het er maar weer af hoor 🙂
    https://son370.wordpress.com/2014/05/26/morgen-is-er-weer-een

    Reply
  • sonja

    15 april 2015

    Enne…je staat in mijn lezer overzicht! Joehoeee!

    Reply
  • Lieke

    15 april 2015

    Ik krijg echt een hele grote glimlach op mijn gezicht van dit heerlijk verhaal. Geef teun de volgende keer een dikke knuffel van mij!

    Reply
    • MichielZiet

      16 april 2015

      Liek, namens jou ga ik een onmeunige dikke knuffel geven. 🙂 Dank!

      Reply
  • Zo simpel is dan geluk

    16 april 2015

    Heel erg mooi om te lezen. Het lijkt me echt heel erg dubbel. Enerzijds het gemis, maar anderszijds weten dat dit beter is voor Teun.

    Reply
    • MichielZiet

      16 april 2015

      Is het ook. Je hebt veel samen meegemaakt. Ik denk dat hij er beter mee omgaat dan ik.

      Reply
  • beaunino

    16 april 2015

    Ach wat lief. Ik weet bijna zeker dat ze het alleen maar fijn zal vinden om te horen dat Teun het nu zo goed heeft.

    Reply
  • Sammie

    16 april 2015

    Teun 🙂 Ik moet er niet aan denken, zou mijn hond zo vreselijk missen. Gelukkig hoeft het ook niet, kan me voorstellen dat het soms even moeilijk is maar je hebt Teun wel een mooi kado gegeven, alle aandacht en niet te vaak alleen zijn.

    Reply
    • MichielZiet

      16 april 2015

      Ja, ik denk dat ik hem wel het mooiste geschenk gegeven heb. 🙂

      Reply
  • Meer dan mamma

    16 april 2015

    Kun je geen co-bazenschap aangaan. Teun in de weekenden bij je, of op de dagen als mevrouw pakketjebezorgster langskomt en de rest als je werkt bij je lieve ouders. Een hond in huis nemen die al met pensioen is, is ook niet makkelijk. Mijn respect voor je ouders.
    Lief van de dame met de brokjes. Ik heb ze ook altijd in de zak zitten als ik ga wandelen. Door hondenliefhebbers wel gewaardeerd. (Eigenlijk heb ik ze in de zak omdat mijn hond dan wat netter (lees met neus in mijn jaszak) naast mij loopt, maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop).

    Ik wens je alvast een heel fijn weekeinde!!

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Ik co zoveel als ik kan. 🙂 Mijn ouders zijn helden inderdaad. 😀
      Mooi weekend! 😀

      Reply
  • arianekuijt

    16 april 2015

    Heerlijk leven heeft je hond! Mijn moeder heeft laatst ook onze hond ‘weggedaan’. Naar een vrouw die elke dag een uur met haar loopt, veel fijner. Ze komt nog vaak bij mijn moeder logeren (de hond dan, niet de vrouw). Ik heb haar niet meer gezien sinds ze weg is, maar ik weet ook niet of ik het droog hou als ik haar weer zie. Gek wat voor band je met dieren op kan bouwen…

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Ja… die band lijkt wel 100x sterker met een huisdier soms. 🙂
      Dank je. 🙂

      Reply
  • Simone Dokter

    16 april 2015

    Prachtig!

    Reply
  • Paul

    17 april 2015

    Mooi weer, en wat een lieve pakketbezorgster! Je dilemma met Teun begrijp ik maar al te goed. Jaren geleden heb ik voor mijn poezen een ander adres gezocht, ook vanwege een aandachtstekort.

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Ja het was een moeilijke beslisseing. Maar na de scheiding, kon het niet anders. Ex mocht geen dieren thuis van de huurbaas en ik ben te weinig thuis. Ben heel blij met mijn ouders. 🙂

      Reply
  • sonjagrinwis

    17 april 2015

    Een ontroerend verhaal. Een hond is dan ook geen huisdier maar een deel van het gezin. Onze hond gaat tijdens onze vakantie altijd uit logeren bij één van de opa’s en oma’s (hij heeft een hekel aan kamperen) en dan hebben we serieus heimwee naar de hond. Hij iets minder naar ons gezien alle aandacht en lekkere hapjes die hij krijgt.

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Dankjewel. 🙂
      Mooi gezegd, zo is het inderdaad.
      Jullie hond heeft een heerlijk logeer adres als ik het zo lees. Mooi. 😀

      Reply
  • sonjagrinwis

    17 april 2015

    Oh ja en misschien kan Teun de eerst volgende keer als er een pakketje komt een doosje chocolaatjes aan die schat van een bezorgsters geven?

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Hihi… ik heb er inderdaad serieus over gedacht. Ik ga het nog doen ook de eerste de beste volgende keer! 😀

      Reply
  • Margo Hermans

    17 april 2015

    Haal nou Teun een keer in huis wanneer je een pakketje verwacht. Dan maak je haar blij, zoals zij jou blij maakt! 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Ik zal eens kijken of ik dit terecht kan breien. 🙂

      Reply

Geef een reactie