35

Niet nerf-eus worden

Post Image

Als het huis een theater zou zijn, dan is mijn raam aan de voorzijde het podium. Althans de straat waar ik op kijk. Soms heb je de mazzel dat er, precies voor je venster, leuke dingen gebeuren.
Zo ook op een heerlijke vrijdag. Ik was vrij, dus mooier dan dat kun je het niet hebben. Ik lag lekker op de hoekbank een boekje te lezen. Kop thee er bij met een stuk chocolade en een muziekje op de achtergrond. Lawaai kwam vanaf straat. Opkijkend uit mijn boek zag ik een groepje jongens van een jaar of negen voorbij mijn raam trekken met geweren. Nerf heten die dingen als ik het goed heb. Plastic geweren waar mee je schuimrubberen kogels kunt afvuren. Het schijnt een rage te zijn. De jongens gingen helemaal op in hun oorlogsspel. Aan hun lawaai te horen, dat dwars door mijn dubbelglas heen ging, waren ze op zoek naar een andere groep. Een soort vlag veroveren speelden ze. Ik glimlachte en moest denken aan mijn eigen jeugd. Waarbij wij liepen met een uit hout gezaagde geweer, die een gele elektriciteitsbuis als loop had. Hele straten maakten we onveilig en heel wat andere groepen jongens hadden we verslagen. Zelf verloren we er ook wel eens eentje.
De jongens verdwenen uit mijn blikveld en ik ging weer door in mijn boek. Niet veel later kwam er een nieuw groepje. Ze waren met hun drieën en weerspiegelden door hun nerfs perfect hun werkklasse, of in elk geval wat hun ouders over hadden om voor ze kopen. Het “armste” jongetje had een overduidelijk tweedehands plastic wapen. Het ding hing van tape aan elkaar vast en ik wed dat zijn kogels gelijmd en wel waren.
Het tweede jongetje had een mooie modale nerf. Dit stuk speelgoed was niet op en top, maar voldeed aan de eisen. Namelijk het schieten van een schuimrubber projectiel.
Het derde jongetje daarentegen, had een arsenaal aan wapens bij zich. Het nieuwste van het nieuwste. Mooie glimmende doorlaad geweren en kleine handzame doorschietpistolen. Hij droeg een linnen tas om zijn schouders met daar in zijn collectie. Hij was de Rambo en zo keek hij ook uit. Kennelijk waren ze de andere groep op het spoor, want ze hadden een zéér serieus gesprek met elkaar. De jongen met de getapete geweer gebaarde mee te komen. De Rambo riep iets om even te wachten. Hij moest wel zijn even zijn beste geweer pakken.
Voor mij ontstond een scene die perfect in een slapstickfilm zou passen. Terwijl de andere twee jongens eerst nog geduldig stonden te wachten, haalde de Rambo zijn linnen tasje van zijn schouders. Hij toverde daar een geweldig duur uitziend wapen tevoorschijn. Deze werd voorzien van kogels. Vervolgens haalde hij uit zijn jaszakken, dat waren er veel, alle kogels van zijn andere nerf. Deze waren kennelijk een andere maat. Hij pakte zijn linnen tasje op. Er viel een geweer uit. Vlug gooide hij de kogels in het tasje en wilde het geweer van de grond rapen. Zijn mooiste geweer viel van zijn schouders. Zijn vriendjes keken een keer verveeld en wachtten. Rambo pakte het tasje en wilde het geweer terug stoppen. Een drietal kogels rolden er uit. Vlug hief hij zijn nieuwe geweer weer om zijn schouder middels een band die er aan bevestigd was en bukte om de kogels op te rapen. Het geweer klapte op zijn hoofd. Zijn vriendjes begonnen te lachen en gebaarden dat hij op moest schieten. De jonge Rambo besloot het slimmer aan te pakken. Hij hurkte en legde alles voor zich op straat. Er kwam een auto. Snel graaide hij alles bij elkaar en ging opzij, waar hij verder ging met zijn pogingen om alles in het gareel te krijgen. Het lukte! De kogels en de twee geweren verdwenen in zijn tas. Het goede geweer ging om zijn schouders alsook zijn linnen tas. Trots stond hij op. Hij wilde heel stoer zijn geweer hangend aan zijn schouder, pakken. Rambo was alleen even vergeten dat zijn tas er over heen hing. Deze kletterde op de grond met als resultaat dat alles verspreid over straat lag. Zuchtend krabde hij zich achter zijn oren. Er zat niets anders op. Weer ging hij op de hurken en doorliep het hele ritueel nogmaals. Ditmaal eerst de tas en dan het geweer over zijn schouders hangend. Het was gelukt!
Rambo stond op en je kon zien dat hij zei:
‘We kunnen jongens.’
Hij keek om zich heen. Zijn vriendjes waren in geen velden of wegen te bekennen. Het wachten zat, waren zij tijdens zijn one-man-show, richting het oorlogsgebied gegaan. Daar stond hij dan. Onze Rambo met zijn high-tech nerfs. Een tel dacht hij na, beseffend dat hij minder leidinggevende capaciteiten had dan hij dacht. Het jochie kon maar een ding doen en dat was vlug richting het slachtveld. Rambo sprintte weg en verloor onderweg een kogel of vier. Hij keek om en zag ze liggen. Hij liet ze liggen. Genoeg tijd verspilt. Mama en papa moesten maar nieuwe kopen. Zijn reputatie stond op het spel.

De voorstelling voor mijn raam was ten einde. Met een inwendig gniffel en een kop thee in mijn hand had ik genoten van deze eenakter. De laatste keer dat ik zoiets had gezien, was in het zwart-wit van een zekere Laurel en Hardy. Mocht deze jongen doorkrijgen dat Rambo niet zijn ding is, dan zou hij zeer zeker een carrière als komediant moeten overwegen.

rambo-nerf-gun

Bron afbeelding: www.fuel.org.au


35 reacties

  • Anouk

    8 april 2015

    Geweldig, die kleine (stoere) kerels! Zelfs ik heb vroeger zo nog rondgelopen, onhandig dat ik was/ben. Barbies konden me gestolen worden… Gaf mij maar een geweer en 2 strepen op mijn wang 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      8 april 2015

      Hahaha..ja ik herken dat. Zelf dacht ik vroeger dat ik uit de film Platoon kwam. 😀

      Reply
  • Sammie

    8 april 2015

    geweldig neer gezet weer hier op het web! Al vind ik het wel net ff te dat dit word verkocht als speelgoed.

    Reply
  • MichielZiet

    8 april 2015

    Eens. Ik weet dat jongensspeelgoed is, maar ook meteen weer zo typisch speelgoed. Aan de andere kant deed ik het vroeger zelf ook. Wijsheid komt met de jaren.

    Reply
  • creabeaatje34

    8 april 2015

    Haha, wat een ontzettend leuk tafereeltje. Dat is ineens heel erg in, nu ook voor meisjes. Mijn buurkinderen spelen er ook geregeld mee. Ik vind weleens van die dingen in onze tuin 🙂

    Reply
  • elsjeveth

    8 april 2015

    Heerlijk zo’n straattheater precies voor je raam. Het leven in optima forma en heel leuk door jou beschreven.

    Reply
    • MichielZiet

      8 april 2015

      Dankjewel Elsje. Altijd leuk een breedbeeld raam. 😀

      Reply
  • Margo Hermans

    8 april 2015

    Hier in huis één kleine Nerf. Gelukkig blijft deze voornamelijk ongebruikt boven liggen, behalve wanneer één vriendje komt spelen. Hij brengt dan een heel arsenaal mee; bij ons wordt dan gezocht naar die ene.

    Reply
  • Jaap Kroon

    8 april 2015

    Heerlijk verhaal Michiel. Ik had vroeger een buurjongen die zowel de indiaan als de cowboy speelde. In zijn eentje versloeg hij ze allemaal en net zo vaak ging hij dood.

    Reply
  • Meer dan mamma

    8 april 2015

    Dan maar een tweedehandsje die het wel gelijk doet… lachen. Heerlijk zo’n vrijdag middag.
    Ik hoor ze hier ook nog (van uit het verleden).. Pieuw.. pieuw.. piehieuw… hé je bent neergeschoten hoor!

    Reply
    • MichielZiet

      8 april 2015

      Hihi.. ja of dat er dan discussies ontstaan wie er nu dood is en wie niet. 😀

      Reply
  • Cassilda

    8 april 2015

    Zamorra wilde ook zo’n ding. We kwamen een roze tegen (want tjah je bent natuurlijk een meisje) en kwam met van die smekende oogjes. Nu kan ik heel moeilijk nee zeggen tegen het prinsesje, maar nee. Gewoon nee. “Ahh waarom niet?” “Zolang ze elkaar dood schieten ergens met echte kogels, ga jij niet doen alsof.” Ze knikte en vertelde dat ze van mama niet met eten mag spelen, want er bestaan ook kindjes zonder eten.
    Nu weet ik wel dat het maar kinderen zijn, maar nee. Ze zocht gelukkig wat anders uit.
    Heel herkenbaar verhaal, en stiekem… Is het jongetje met z’n ductape de rijkste. Hij kan genieten van z’n fantasie en speelt, zoals echte kinderen dat doen. Geen enkel kind zou besef moeten hebben van geld, gewoon lekker spelen en die andere shit… Komt wel als ze groot zijn.
    Fantastisch verhaal! Love it 😀

    Reply
  • Simone Dokter

    8 april 2015

    Ik ben helemaal niet thuis in die ‘jongensdingen’, maar ik zag het helemaal voor me. Super verhaal!

    Reply
  • beaunino

    10 april 2015

    Michiel, wat denk je?? Sla ik de Metro open, zie ik jou!! Wat leuk man.
    Gaaaaaf!!!

    Reply
    • MichielZiet

      10 april 2015

      Hihi..bloos..sla hem vandaag maar weer open. 😊

      Reply
      • beaunino

        10 april 2015

        Ja dat deed ik net. Eerder ook al? Kwaliteit beloont zich uiteindelijk Michiel!

        Reply
  • MichielZiet

    10 april 2015

    Ow, gaaf! 😃 Afgelopen woensdag stond ik er in. Dank! X😊

    Reply
  • Joolzz

    10 april 2015

    Wat is dat toch met jongetjes en mannen en Rambo?? Ook hier thuis zit nog zo’n ‘jongetje’ die nog steeds stoerder wordt dan hij al is als Rambo op tv herhaald wordt! Voor de 67e keer… *zucht*

    Reply
    • MichielZiet

      11 april 2015

      En dan nog maar te zwijgen over Rocky 1 tm 100…

      Reply
  • Left RedEye

    11 april 2015

    Zo zie ik ook met enige regelmaat mensen met de mooiste en duurste sportkleding aankomen. Laat ik het zo zeggen, het reflecteert hun kunnen nou niet direct. Het camoufleren lukt er overigens ook niet mee.

    Maar Rambo zie ik later nog wel eens in een rol bij de raad van commissarissen van ABN Amro. Zijn ook bijna dezelfde letters.

    Reply
    • MichielZiet

      11 april 2015

      Daarom loop ik in Action-sportkleding… ik vond de naam van de winkel wel toepasselijk. 🙂
      Laat die andere Rambo maar eens flink maaien in het management deel. 🙂

      Reply
  • Hendrie

    11 april 2015

    Mooi verhaal weer. Verder verafschuw ik het spelen met dit ‘speelgoed’, maar hoe ik dat zelf ooit als vader ga invullen is natuurlijk ook nog maar de vraag

    Reply
    • MichielZiet

      11 april 2015

      Dank!
      Dat wordt een uitdaging, weet ik uit de praktijk… maar gelukkig komt ook bij kids, verstand met de jaren.

      Reply
  • sonja

    12 april 2015

    Onze twee zonen kregen geen pistooltjes of soortgelijk speelgoed, we zijn tegen elke uiting van verbaal of non- verbaal geweld maar ik moet zeggen, Michiel…de verhalen liggen op straat!
    Prachtig artikel wederom! 🙂

    Reply
    • MichielZiet

      12 april 2015

      Een goede gedachte goed Sonja. 🙂
      Dank! 🙂

      Reply
  • kakel

    12 april 2015

    Doet me denken aan een jochie dat zichzelf een hele bink voelde in zijn Zorropak. De rest van zijn vriendjes waren amateuristisch verkleed als zeerover. Stiekem zouden de zeerovers ook wel zo’n gelikt pak willen dragen.
    Op teken van Zorro renden ze allemaal tegelijk naar de overkant van de straat. Zorro was alleen vergeten dat hij in een zandbak met een opstaand randje stond…
    Groetjes Kakel

    Reply
    • MichielZiet

      12 april 2015

      Hahaha, kakel… en dat moe weer denken aan een geweldige stripreeks: De kleine Robbe.

      Reply
  • lisoverseks

    14 april 2015

    Keileuk verhaal!
    Ik heb vroegah alles geprobeerd om kroost’ blikveld te verbreden. Zoon met pop en dochter een auto.
    Hij was vooral druk met pop verwonden en misvormen. Zij maakte auto leuk met kleurtjes en stikkertjes. De moraal: t zit er gewoon in.😄
    Jongetjes spelen oorlogje, wat je er ook tegen brengt.

    Reply
  • Paul

    17 april 2015

    Genoeg kinderen hier in de straat, maar die houden het nog bij doodsimpel voetballen. Dat levert ook veel kijkplezier op! Mooi geschreven weer, Michiel.

    Reply
    • MichielZiet

      17 april 2015

      Ja… gelukkig blijven ze ook ‘normale’ doen. 🙂
      Dank Paul!

      Reply

Geef een reactie