32

Vosje en het paardenmeisje

Post Image

Het is over het algemeen bekend dat dieren een positieve invloed hebben op de verstandelijk gehandicapte medemens. Zo kreeg mijn zoon op school een maal per week paardrijles. Het koste een kleine bijdrage, maar dan had je ook wat. Het ging dan vooral om het contact met het paard dan het leren rijden an sich. Mijn zoon had er zichtbaar plezier aan. Helaas, zoals wel vaker het geval is, moest er weer eens bezuinigd worden en waar kan een overheid dit het best op doen? Precies. Op doelgroepen die het al zwaar hebben. Dus na een paar maanden werd er iets stop gezet waar gehandicapte kinderen iets van leerden en positieve kracht uit putten: het paardrijden.

Tja, eigenlijk was ik er niet eens verbaasd over. Zet de tv aan en je hoort en ziet niet anders dan rare politieke beslissingen. Maar goed. Ik wil hier niet een politieke statement maken. Het is bijna kerst dus laten we het wat luchtiger houden.

Een keer per week sporten is voor mijn zoon niet mogelijk gezien zijn handicap. Een keer in de week een paard laten sporten en zelf wat proberen er van op te steken wel. Dus besloot ik eens rond te speuren naar de mogelijkheden. Algauw stuitte ik op een manege die Tjoonk heette. In Diepenveen. Ik dacht; met een naam als Tjoonk, dan moet het wel een bijzondere manege zijn.

Op een goede zaterdag toog ik met mijn zoon naar Diepenveen om deze manege eens te bekijken. Tevens konden zij mijn zoon zien en inschatten of zij het juiste paard-materiaal ervoor hadden. Een klein uurtje verder was eigenlijk alles al geregeld. Mijn zoon kon er zaterdags, voor een klein bedrag, een halfuurtje rijden op een paard genaamd Vosje. Dat klonk goed. Vosje klonk als een mooi paardje waar junior zich mooi even op kon vermaken.

Twee weken later was het zover. De allereerste keer rijles bij manege Tjoonk. Ik kwam er aan met mijn auto en parkeerde ergens op een plekje achteraf. Zo kon ik mijn zoon mooi rustig zijn paard rijlaarzen aandoen. Hier stuitte ik op het eerste technische probleempje. De laarzen kwamen tot over zijn knieën en waren wel drie maten te groot! Kennelijk was hij nog niet zoveel gegroeid als ik had gedacht. De paardrijhelm. Ik zette hem op en staarde bedenkelijk naar mijn zoon. Zelfs Stevie Wonder zag nog meer door zijn zwarte zonnebril dan mijn zoon met zijn cap op. Hij kwam tot aan zijn neus. Oké, die is dus ook nog net iets te groot. Ik gokte er maar op dat ze caps bij de manege hadden.

Ik wenkte mijn zoon om uit de auto te stappen. Enthousiast sprong hij er uit. Een laars stond nog keurig in de auto in plaats van aan zijn voet. Verdorie. Nou ja, gauw maar weer aantrekken en melden bij de eigenaresse. De hele manage moet gehoord hebben dat wij er aan kwamen, want door de te grote laarzen van junior moest hij behoorlijke zijn best doen om zich voort te bewegen. Het slof geluid klonk als schrapende spade over de stenen.

Met rode blos kwamen we aan bij de kantine.

‘Goedemorgen, wij komen voor het paardrijden met Vosje.’

‘Goedemorgen,’ zei de eigenaresse vriendelijk terug. ‘Ik heb vandaag niemand die mee kan lopen. Heb je zelf ervaring met paarden?’

‘Ja hoor,’ blufte ik terug. Ik had immers ruim twintig jaar geleden eens met een paard door de gebergte van Spanje gereden. Als je dat kunt, dan kun je alles. Hoopte ik. En een paardje als Vosje. Dat moest toch te doen zijn?

De vrouw peilde mijn gezicht. Ik hoopte maar dat ik genoeg vertrouwen opwekte.

‘Goed,’ zei ze. ‘Vosje heeft de zadel al op dus je kunt zo op pad.’

Gelukt. Nu maar hopen dat ik alles nog wist wat ik twintig jaar geleden nog wist over paarden.

We liepen gezamenlijk naar de stallen en wandelden een vrij grote stal binnen. Paarden van verschillende grootte stonden in hun hokken nieuwsgierig naar ons te kijken. Ik keek al rond en zag al een wit paardje staan. Zijn hoofd reikte ongeveer tot aan mijn schouders. Zou dat Vosje zijn? Nee. Op het bordje stond Jari.

‘Hier staat ze,’ hoorde ik de vrouw achter mij zeggen.

Mijn zoon en ik draaiden ons om en keken recht vooruit. Daarna gingen onze hoofden heel langzaam omhoog, de paardennek volgend naar Vosjes hoofd. Ver boven ons. Ojee. Wat een reus! Ik voelde de paniek oogjes van mijn zoon in mijn zij priemen. Dit was geen Vosje. Dit was een Vos!

Door mijn gebluf kon ik niet meer terug. Ik moest met deze kolos op pad. Nog erger. Mijn zoon moest er op zitten. De eigenaresse stelde me enigszins gerust dat dit een oudere paard was en heel goed met kinderen. Maar.

Verdorie een: maar!

Vosje was nogal bang voor onverwachtse dingen.

‘Dan passen ze goed bij elkaar,’ grapte ik terug. Een autistische zoon en een paard. De grap ontging haar een beetje en hij was ook wel zo slecht dat ik het ook wel begreep.

Daar gingen we. Vader en zoon en Vosje, het grote paard. Ik moet zeggen het ging boven verwachting. Vosje liep erg mooi rustig mee. Af en toe zei ik wat tegen haar om een soort van vertrouwensband te scheppen. Dat had ik wel eens ergens gelezen. Praten op een vriendelijke toon met een paard schept een band.

We gingen een landelijk weggetje op en genoten van de omgeving. Weiland, wat bomen, een landelijk gelegen huis. Ach kijk, wat leuk. Ze hadden oranje vlaggetjes opgehangen voor het WK voetbal.

Met een ruk stond ik stil. Beter gezegd: Vosje stond stil. Twee angstige ogen wierpen zich op mij. Ik hoefde geen Einstein te zijn waarom het paard stil stond. De vlaggetjes! Klote! Mijn zoon maakte een geluidje en leek te vragen waarom we stil stonden.

‘Klein technisch probleempje junior. Komt goed.’ Ik gaf hem mijn betrouwbaarste gezicht, maar inwendig scheet ik zeven kleuren stront. Wat als Vosje het op de heupen kreeg?

Niet aan denken Michiel! Je moet die band scheppen!

En zo begon ik midden op een zandpad met een stilstaand paard te praten. En praten. En praten. Af en toe rukte ik voorzichtig aan de leidsels. Je raadt het al. Geen beweging. Nu werd ik toch wel een beetje radeloos. Hoe kreeg ik dit kreng aan het lopen?

Niet denken aan kreng. Ze leest je gedachten als boterkoek!

Shit. Vosje begon iets te bokken. Gelukkig niet veel, maar wel genoeg om mij te laten weten dat ze het niet bliefde om met kreng aangesproken te worden.

Zucht.

‘Lieve Vosje. Op jouw rug zit een jongetje dat heel graag een ritje wil maken. We staan nu al vijf minuten stil…

En daar heb ik niet voor betaald…

‘…en dat is zo jammer voor het joch. Die vlaggetjes doen écht niets. Geloof me. Als jij nu loopt, heb je een hele dankbare kleine vriend.’

En toen gebeurde het wonder. Hij liep! Heel voorzichtig ging hij stapje voor stapje langs het huis met de vlaggetjes. Wat was ik blij! Alsof ik zojuist een man in Lourdes uit zijn rolstoel zag springen. Het was me gelukt! Een mirakel! Een klein beetje band was opbouwt met de grote vriendelijke reus Vosje.

Gelukkig zou de volgende keer een meisje meelopen. Een tiener die Vosje met gemak aan kon. Frustrerend. Maar stiekem was ik er wel heel blij mee dat ik niet meer alleen op pad hoefde.

 

Twee weken later mochten we weer op pad met Vosje. Ditmaal met hulp. Het paardenmeisje. Uiteraard heet ze niet zo, maar het is mooi passend.

Ik kwam met mijn zoon aangewandeld en de eigenaresse kwam op ons af met onze nieuwe hulp voor grote Vosje. Je kon zien dat ze nog geen achttien was, maar tegelijkertijd zag je ook een zekere lef en uitstraling. Zelfzekerheid? Ik wist het niet. Ze stelde zich zelf voor en zocht direct contact met mijn zoon. Deze accepteerde haar meteen. Verbazend. Nu is mijn zoon wel een vrouwenman. De kleine casanova noem ik hem wel eens. Geen idee van wie hij dit heeft. Toch bleef het verbazend snel hoe hij het paardenmeisje accepteerde.

‘Ga je mee? Dan gaan we naar Vosje.’

En mijn zoon hobbelde trouw achter haar aan. Daarachter slofte zijn pa.

Ik besloot het eens van een afstandje te bekijken. Junior moest immers ook af en toe voorzichtige stapjes in de wijde wereld maken.

Vosje werd uit de stal gehaald en stond klaar om bereden te worden.

‘Kom maar,’ riep het paardenmeisje tegen mijn zoon.

Deze kwam direct. Toen zag ik iets, waardoor ik bevestigd kreeg wat ik ergens diep in mij vermoedde. Het meisje tilde mijn zoon met gemak en met kunde het paard op.

‘Jij hebt vaker met gehandicapte kinderen gewerkt.’ Flapte ik er uit.

‘klopt,’ zei ze en lachte er zelfs vriendelijk bij. ‘Mijn zusje is gehandicapt.’

‘Jong?’

‘Drie jaar jonger dan ik.’

Ik durfde haar leeftijd niet goed te vragen en besloot het even hier bij te laten. Gezamenlijk liepen we het zandpad op. Zo ervaren mogelijk overkomend, waarschuwde ik haar alvast voor de oranje vlaggetjes. Ze lachte een keer en zei dat ze Vosje wel kende. Was het nu echt zelfzekerheid? Of blufte ze net zo goed als ik zelf deed twee weken eerder. Daar kwamen de vlaggetjes. Daar kwam de stilstand van Vosje. Gespannen wachtte ik af.

‘Kom!’

Ze klakte een paar keer met haar tong, trok aan de teugels en het verrekte paard begon nog te lopen ook! Niets vijf minuten stil staan. Bewonderenswaardig, maar zij had uiteraard wel veel meer ervaring dan ik. Ook al was ze dan een stuk jonger.

Nieuwsgierig als ik ben naar mensen, begon ik verder met haar te praten over haar zusje. Redelijk nuchter vertelde ze me over haar handicap en de impact op hun gezin. Hoe haar ouders en zij er mee om leerden gaan en hoe ze probeerden haar zusje zo goed mogelijk door het leven te krijgen. Het gesprek ging zo diep, dat ik totaal vergat dat ik met een jongedame praatte in haar tienerjaren. Ze sprak over dit thema met een wijsheid waar menig volwassene nog wat van kan leren. Op dat moment bouwden we een soort van band. Wat bij Vosje nogal moeizaam ging, was het bij haar wat sneller gegaan. Wederzijds was het prettig om even lastige dingen uit je systeem te gooien en dat de andere het begrijpt.

Ergens, op een bepaald punt, durfde ik eindelijk haar leeftijd te vragen. Ze was zestien. Zestien! en dan zo wijs kunnen zijn? Was haar leven met een niet gehandicapt zusje geweest, dan was ze waarschijnlijk nu meer met jongens en disco’s bezig geweest dan dat ze nu deed.

Het paardenmeisje. Ze oogt zelfzeker. Wat ze doet, doet ze goed. School, sport, muziek, paarden… nooit hoor ik dat het even niet lukt. Het lukt haar.

Waarom? Niet omdat het haar aan komt waaien. Niet omdat ze zo zelfverzekerd is van haarzelf. Ze vecht ervoor! Daarom.

Door haar zusje heeft ze leren te knokken, maar nog veel belangrijker: ze heeft geleerd positief in het leven te staan. De kleine dingen leren te waarderen. Dat een glimlach een ander zelfvertrouwen kan geven.

Dat is wat ik herken. Mijn zoon heeft me exact hetzelfde geleerd. Leef met je hart en het leven wordt hartelijk.

We lopen tweewekelijks nog steeds met haar dezelfde route af en we praten over van alles en nog wat. Zij verteld trots hoe goed ze het doet op school of sport en ik luister. Ze verdiend een podiumplaats en als dat in het halfuurtje per week bewerkstelligd kan worden, wil ik dat meer dan graag doen.

vosje


32 reacties

  • Cassilda

    24 december 2014

    Diep respect voor het paardenmeisje, maar ook voor jou Michiel. Met tranen in mijn ogen heb ik het hele verhaal gelezen en sommige stukken zijn heel herkenbaar.

    Mijn zusje is autistisch en ooit vroeg iemand aan mijn moeder wat ze zou doen als ze ook maar een ding mocht veranderen. Ze zei dat ze helemaal niets zou veranderen aan onze kleine hartendief, omdat ze ons leven verrijkte. Hoe lastig het soms ook kan zijn. Je ziet dr wereld heel anders, vaak toch een stuk mooier. (Tenzij je te veel bezig bent met al die dwaze bezuinigingen. )

    Wat een mooi geschreven verhaal, respect! En hopelijk genieten jullie met z’n vieren nog lang van elkaar. Hele fijne dagen!

    Reply
    • MichielZiet

      24 december 2014

      Ik las ergens dat je een bijzondere band had met je zusje. Toen vermoede ik al iets. Als ik zo vrij mag zijn: zie je zusje als extern hartje.
      Dat doe ik ook met mijn zoon. Normaal word ik niet té persoonlijk op mijn blog, maar nu voel ik dat ik het moet zeggen: sinds de komst van mijn zoon, durf ik te zeggen dat, buiten het feit dat vaderschap je sowieso zachter maakt, het me ook veel meer op aarde terug heeft gezet, als je begrijpt wat ik bedoel.
      Wat minder chaotisch en toch chaoot, nog steeds rebels, maar nu met beleid. Ik heb heb een hoop aan mijn zoontje te danken ondanks alle zorgen en ik begrijp je moeder. Koester je zus en ook al vinden autisten het niet altijd fijn om te doen, knuffel ze af en toe plat… ze vinden het fijner dan hun uiterlijke schijn doet vermoeden. 🙂

      Reply
  • Wilma Phillipson

    24 december 2014

    Wat een mooi en positief verhaal, terwijl de bezuinigingen nog lang niet op het hoogtepunt zijn (vrees ik). Het maakt mensen wel creatief in het zoeken naar oplossingen die wel haalbaar zijn. Dit kunnen de sterken onder ons, er blijven echter zoveel anderen die machteloos moeten toezien hoe alles om ze heen verandert en verdwijnt.
    Fijne feestdagen en een goede jaarwisseling voor jou en je gezin.

    Reply
    • MichielZiet

      24 december 2014

      Ik weet het Wilma,
      Ik heb zeker tien jaar moeten knokken om te zijn waar ik nu ben. Sterk blijven is een zware opgave. Ik hoop ook dat mensen die dit verhaal lezen, moed of kracht putten uit dit.
      Jullie ook een hele mooie dagen toegewenst! 🙂

      Reply
  • Anne Mieke Vermeulen

    24 december 2014

    Geweldig en roerend.

    Reply
  • Gina Heynze

    24 december 2014

    Zucht. Wat een mooi verhaal.

    Reply
  • Meer dan mamma

    24 december 2014

    Een paard kreeg zelfs mijn zoon rustig. Helaas.. ook hier de bezuinigingen. Fijn dat er een begeleidster met je zoon meeloopt die hem en VOS begrijpt. En dat er een klik is tussen je zoon en de paardenbegeleidster. Trouwens.. dapper dat je de eerste keer meeliep… ik was hem gesmeerd naar de kantine 🙂 Mooi geschreven!

    Michiel, ik wens jou en je gezin heel fijne feestdagen (wellicht heb ik dat al eerder gedaan, maar bij deze dan nog maar een keer).

    Reply
    • MichielZiet

      24 december 2014

      Meer dan Mamma: Ik wens jouw niets minder! 🙂 Hele mooie dagen!

      Reply
  • Harrij Smit

    24 december 2014

    Wat een hartverwarmend en liefdevol verhaal lees ik hier weer, Michiel. Het mooiste kerstverhaal dat ik tot nu toe onder ogen ben gekomen. Wanneer het over warme mensen gaat, heb je geen sneeuw of kerstbomen nodig om het juiste kerstgevoel te krijgen. Dank je wel.

    Reply
    • MichielZiet

      24 december 2014

      Jij bedankt Harrij, voor je mooie warme woorden.
      En niet te vergeten je gedichten die me altijd weer bijzondere inzichten geven.

      Reply
  • An

    24 december 2014

    in één woord: WAUW

    Reply
  • Darling Doormat

    24 december 2014

    Een warmmenselijk verhaal, Michiel. Fijne gezellig-samen-dagen gewenst!

    Reply
  • Margo Hermans

    24 december 2014

    Dit verhaal heb je op het juist moment geplaatst; het is een kerstverhaal.

    Reply
  • Nadia

    24 december 2014

    Wij hebben zelf ook paarden en ik moest daarom wel een beetje lachen om de situatie bij de vlaggetjes. Vooral omdat ik het helemaal voor mij zag, een reuze paard met een klein kereltje erop en een man die staat te praten als brugman om het paard weer te laten lopen. Fijn dat de kleine man nu lekker een keertje per week kan paardrijden, je hoort er veel goeds over de combinatie paarden + mensen met een handicap.

    Reply
    • MichielZiet

      24 december 2014

      Hihi…het moet er ook wel komisch uitgezien hebben. Een kerel die heel rustig en ‘cool’ wil overkomen… maar het ondertussen aflegt tegen het paard. En dan junior die stoïcijns mij aan zit te staren wanneer we verder rijden. 😀
      Het is een hele goede combi. 🙂 We moesten met ons allen maar eens rap zuiniger worden op de dieren en natuur om ons heen. 🙂

      Reply
  • hans geurtse

    25 december 2014

    super mooi zoon ben trots op je

    Reply
  • Lenjef

    25 december 2014

    De levensweg

    soms wordt
    door het leven
    in volle galop de teugels uit handen genomen

    velen krijgen dan een ander zicht
    op de bochtige weg die voor hen ligt

    wanneer men minder
    focust op doornen
    worden vanzelf meer bloemen waargenomen

    Ontroering vult mijn hart, Michiel!
    Lenjef

    Reply
  • beaunino

    26 december 2014

    Wat een mooi verhaal weer.
    Sommige (oude) mensen hebben nog steeds niets begrepen van het leven. Dit meisje is ze zo ver vooruit.
    Ik geloof dat ik je verhaal precies op het juiste moment gelezen heb.

    Reply
  • jeroen leus

    26 december 2014

    Mooi verteld deze gebeurtenis. Past goed in mijn lijfspreuk zoals de Dalai Lama ooit zei “een optimistische houding in het geheim van het succes” .
    Jij ook fijne feestdagen!
    Jeroen

    Reply
  • Dennis

    26 december 2014

    Mooi verhaal man. Mijn neefje is ook autistisch en je gaat door zoiets heel anders naar het leven kijken. En top dat je zoontje elke week kan ontspannen. Dat hebben ze echt hard nodig.

    Reply
    • MichielZiet

      26 december 2014

      Inderdaad Dennis, het je gaat de kleine dingen veel meer waarderen. 🙂
      Dankjewel Dennis!

      Reply
  • rianneevers

    27 december 2014

    Heel mooi geschreven! Ben er stil van haha. Mijn broertje heeft ook paardgereden “voor zijn handicap”, helaas vind hij paarden niet leuk haha.

    Reply

Geef een reactie