9

De band in de storm (Arcade Fire)

Post Image

De band in de storm (Arcade Fire)

 

Pinkpop 2014, het is alweer een tijdje geleden, maar dit verhaal moest me toch van het hart. Mijn vriendin en ik waren er op de maandag. ‘Metal-Monday’ werd het genoemd. En dat klopte wel aardig met bands als Rob Zombie, Avanged Sevenfold en Metalica. Er was uiteraard meer aan smaak en ik denk dat elke type muziekliefhebber wel aan zijn of haar trekken zou komen. Wij in elk geval wel.

Op zich zou ik over Pinkpop geen verhaal geschreven hebben als er niet iets bijzonders gebeurd was. Een normaal verslag kan een blad als Oor of Nieuwe Revue ook wel. Hoe en waar begin ik? Ik begin met een mooie standaard cliché opening:

Het was een warme zomerdag. Warm? Het was bloed heet! De mussen vielen van het dak, of beter gezegd op een festival: De tienergrietjes vielen bij bosjes flauw om ons heen. Er werd gratis gemeente water uitgedeeld op het terrein zodat niemand zou uitdrogen. Zo warm was het dus en zo zou het de hele dag blijven. Tot in de avond dan zou het wat kunnen regenen. Gelukkig heb ik een slimme vriendin en hadden we in ons rugtasje twee poncho’s gedaan. Zij is Fries en ik een Tukker, dus het waren wel goedkope poncho’s. Van de Action. Niks mis mee.

Het was de vuurdoop voor mijn vriendin. Haar allereerste Pinkpop. Ik, ervaren rot als ik ben, nummer zes of zeven. Ben de tel een beetje kwijt door al dat bier van al die voorgaande festivals waar ik ben geweest.

Voordat ik naar de kern van mijn verhaal ga, wil ik toch nog even een mooie zijweg betreden over een bijzondere band.

Kijk, we hadden een band-conflict. Ik wilde graag de band Ghost B.C. zien en mijn vriendin wilde graag naar Kodaline. Een band die naar mijn smaak iets te veel zevert. Sportief als mijn vriendin is, zei ze dat ze eerst wel met mij mee ging en naar een paar nummers op naar Kodaline.

Er hing een mystieke sfeer in de tent waar de band zou komen. Een griezelig deuntje uit de film Eyes wide shut, met als titel: Masked ball, galmde over onze hoofden. Een aantal monniken in het zwart met een dodenmasker beklommen het podium. Mijn vriendin kreeg een zorgelijke blik. De mijne werd meer opgewonden. Een gotisch intro klonk en daarna brak de hel letterlijk los met zware gitaren en stevig drum. De monniken speelden het vuur uit hun armen. Alsof ze voor de duivel zelf speelden. En daar, vanuit de donkerste van de tent achter het podium, kwam een paus-achtig figuur met zijn gezicht geverfd als een doodshoofd.

‘Wow! Bijzonder hè?’ Ik draaide me om naar mijn vriendin, maar zag alleen een lege plek. Tussen al de heavy metalheads door zag ik nog net buiten de tent mijn vriendin staan met een wit weg getrokken gezicht en haar vingers tegen d’r oren gedrukt. Ze had zo mee kunnen doen met de band.

‘Oké, dan maar een stukje Kodaline,’ mummelde ik zachtjes voor mij uit.

Het was een mooie, hete, muziekvolle dag en algauw liep het tegen de avond. En zowel mijn vriendin als ik hadden één band op het hoofdmenu staan: Arcade Fire! Heerlijke Indie-rock uit Canada. Eigenlijk vond ik dat deze band zwaar onderbelicht werd door tv en radio (3Fm). Zij hadden kennelijk aandelen in andere bands. En waar een zekere dj die ook nog eens naamgenoot van mij is, op tv bij hoog en laag beweerde dat een van de opvallende acts John Mayer was, wist het publiek wel beter. Terwijl deze dj vooral zichzelf probeerde te overtuigen dat zijn idool héél goed was, lag het halve veld heerlijk te slapen bij deze zanger op zijn dito-verwekkende muziek. Dat was bij Arcade Fire wel anders, zij wisten een half leeg veld vol te krijgen met wakkere mensen. Wat een indrukwekkend goed concert! En het werd allemaal nog magischer.

We stonden vrij vooraan bij het podium te genieten van de muziek, toen aan de zijkanten op meldborden allerlei waarschuwingen kwamen: Storm op komst! Code Rood! Sms verkeer overbelast. De hitte van dag eiste haar tol. De drukkende benauwdheid van de laatste paar uur was een voorbode op dat wat komen zou. Ik keek in de lucht en heel in de verte zag je een streepje donkerte. Hoe snel zou het hier naartoe komen?

Arcade Fire kreeg door dat er iets loos was en dat was voelbaar. Iets in de muziek veranderde. Het was maar heel iets. Nauwelijks waarneembaar, maar toch voelbaar. De toehoorders voelden het ook en al snel ging er een soort van positieve siddering door het publiek.

De donkere massa kroop als een dikke stroom lava voort in de lucht. De wind woekerde aan. Het was surrealistisch om de hemel zo te zien. Een dikke wat-achtige grijze rand omhulde een spookachtige kleurenpallet van verschillende soorten grijs, rood en wit. Alsof er elk moment een groot ruimteschip door zou breken.

De band speelde als of het ‘War of the worlds’ was. Vol energie en dynamiek. Bij het liedje Tunnels, werd het onvermijdelijk. De poncho’s moesten aan. Overal zag je wapperende plastic regenbeschermers tevoorschijn komen. Al dansend trokken we onze poncho’s aan. Het was onwerkelijk. Was het de euforie? De angst? De muziek? Iets verbond ons massaal op het veld op dat moment. De muziek veranderde in zoete wijn die we gezamenlijk laafden.

Het begon harder te waaien. Op zulke momenten kom je er heel snel achter wat het verschil is tussen een Action en bijvoorbeeld een Hema; Ongeveer tien scheuren meer in een poncho. Verbeten vocht ik tegen de wind om mijn regencondoom goed om te krijgen en uiteindelijk won ik. Naast mij stond mijn vriendin er ook al even charmant bij. Het kon ons niks deren. De muziek werd met de minuut magischer na mate de lucht meer en meer donker aanzwol. Het was iets na zeven uur in de avond, maar de hemel was al inktzwart.

Ergens rond het lied Afterlife (hoe toepasselijk), begon het te regenen. En hoe! Ritmisch vielen de druppels als een grote mellotron op onze poncho’s. Sommige durfallen stonden nog moedig nat te worden in hun shirtje en korte broek. Op hun gezichten tekenden langzame spijt af dat zij niet zo’n blauwe condoom hadden geritseld. Ik echter, was blij dat ik een vooruit denkende vriendin had. Ook al leek onze poncho meer een gatenkaas dan een regenbeschermer. Je bleef toch iets droog.

Het opus magnum moest nog komen. Het nummer Here comes the Nighttime werd ingezet en het hele publiek deinsde mee op de ritmische opening. De regen kwam met bakken uit de lucht en de wind die nu wel stormkracht had, trok aan onze poncho’s. Een onzichtbare klauw die ons als groep uiteen probeerde te drijven. Als een front bleven we staan. Niets zou ons hier wegjagen. En toen kwam de apotheose van het nummer:

‘Here comes the nighttime, here comes the night time, here comes the nightime.’ Een knal. Een regen van confetti werd de zwarte hemel in geschoten. Als natte sneeuw viel het op onze doorweekte kleding. Een bonte kleurenverzameling klevend aan de poncho. Het hele veld veranderde in een grote disco bol tollend in de storm. De euforie steeg tot onmenselijke proporties. We leken wel een grote sekte en Arcade Fire was onze goeroe. Ik was high van de muziek. Wat heet: knetter stoned! Ik danste mijn benen uit het lijf. Normaal dans ik zelden! Al helemaal niet zonder alcohol.

Bij het slot nummer: Wake Up, herkende ik mijzelf helemaal niet meer. Als een biodansa springende Hari Krishna, stond ik met mijn vriendin regendansjes te maken midden in de storm. Welke tover-akkoorden Arcade Fire ook gebruikte, het werkte. Het publiek had de storm verslagen. Een happening in het noodweer.

De muziek stopte. De band bedankte ons en drukte ons op ons hart ‘to be safe.’

Stilte.

Donker.

Langzaam landden mijn vriendin en ik terug op het veld. Het geluid van de storm kwam door onze bubbel van magie. We zagen mensen om ons heen een veilig heen komen zoeken. Mijn vriendin en ik keken elkaar aan.

‘Koffie?’

‘Lekker!’

En zo besloten we het magische concert even absurd te eindigen. Met een bak koffie. Aangelengd met storm water.

Later op de avond, toen we op bed lagen bij onze bed and breakfast, genoten we nog na van Pinkpop op tv.

Geen Arcade Fire te zien. Wel John Mayer. En we vielen met een glimlach in slaap op zijn dito muziek.

 

 

 

 

Gothische rock!
Gothische rock van Ghost.
De storm nadert
De storm nadert
Wat een band! Geweldig!
Wat een band! Geweldig!
Koffie? Lekker!

9 reacties

  • Meerdanmamma

    10 oktober 2014

    Mooi verslag Michiel, heb het met plezier gelezen.
    Jij een heel fijn weekeinde gewenst!

    Reply
  • MichielZiet

    10 oktober 2014

    Dank je! 🙂 Jij ook. 🙂

    Reply
  • beauninoblog

    10 oktober 2014

    Wat een avond. Mystiek bijna. Iedereen die er later over sprak was er vol van.

    Reply
    • MichielZiet

      10 oktober 2014

      Ja het was ook magisch. Je hebt mensen gesproken? Was je er ook?
      Dit concert zal ik niet snel meer vergeten. 🙂

      Reply
      • beauninoblog

        10 oktober 2014

        Nee hoor, zelf niet. Wel een aantal mensen die ik ken.

        Reply
  • MichielZiet

    10 oktober 2014

    Ik kan je in elk geval Arade Fire erg aanraden, met of zonder storm. 🙂

    Reply
  • natuurfreak

    17 oktober 2014

    Je hebt me in je verhaal meegesleurd tot het einde .Knap hoor .

    Reply
  • chantal

    24 december 2014

    Hoi Michiel, zo tegen het einde van het jaar zitten wij op kerstavond onze concertervaringen van 2014 te beoordelen. Wat was het beste, mooiste, muzikaal gezien, qua sfeer etc. We zijn er snel uit: het was Arcade Fire. Je beschrijft perfect wat wij ook ervaren hebben. Ik heb zelden zo gevoeld dat ik leefde. Goed gedaan!

    Reply
    • MichielZiet

      25 december 2014

      Dankje Chantal. 🙂
      Voor mij ook was dit concert ook met grote voorsprong het beste wat ik dit jaar gezien heb, Ik wil alleen bij deze Wende Snijders nog eervol vermelden. Totaal wat anders, maar ook zeer indrukwekkend.

      Reply

Geef een reactie