6

De medepassagier

Post Image

Mijn vriendin woont ongeveer een uur rijden van mij af. Ik woon in Twente en zij in het Sallandse. Ik werk ook in Twente.

Nu hebben we een soort van roulatie dienst. Het ene weekend is zij bij mij en het andere weekend andersom. Doordeweeks ben ik veelal bij haar. Dat is kind-technisch wat praktischer.

Als je een uurtje in de auto zit dan heeft dat voordelen. ’S ochtends kun je langzaam aan wakker worden. Zodat je niet totaal chagrijnig je collega’s staat af te bekken om vervolgens ’s middags verbaasd te zijn dat ze je soms best wel een kleine eikel vinden. Of een grote, na gelang hoe sarcastisch je bent geweest.

’S middags op weg naar huis, kun je het werk van je af zetten en tamelijk stressvrij thuiskomen. Bijkomstig voordeel is dat het eten vaak al klaar is omdat je later thuis bent. De beroemde extra rondje om de rotonde-truc.

Je overdenkt dingen, je zet het een en ander weer op de juiste plek in je hoofd en heel soms vallen je dingen ineens op.

Zo reed ik via de A1, Deventer-Oost binnen. Daar ga je uiteindelijk rechtsaf en dan moet je een heel eind, op zijn Twents gezegd: ‘recht uut, recht an.’ Verplicht vijftig km/uur, maar geen hond dit doet. Ondanks enige waarschuwingen. (U rijdt: ROOD!). Normaal doe ik netjes met de meute mee en rijdt keurig tachtig. Vijftig is voor de zondags rijders. Niet voor de die-hard werkende mens!

Ik stond bij het stoplicht te wachten, einde snelweg, klaar om rechtsaf te gaan. Toen ik opeens rechts aan de buitenkant van mijn autoraam een soort van keverachtig insect zag. Hij hield zich met zijn kleine zuignap pootjes vast aan het venster.

Het licht sprong op groen. Ik was in dubio. Wast moest ik doen? Was het een wesp of een horzel geweest, dan wast het duidelijk: plankgas, kill, kill, kill! Maar dit insectje zag er teer en onschuldig uit. Ik nam een beslissing. Als een oma van tachtig trok ik op en ging zeer langzaam rechtsaf. Dit tot ergernis van mijn mede-automobilisten achter me. Maar ja, zei hadden ook geen klein lief insectje als medepassagier. Bovendien was er een tweede baan. Moeten ze er maar langs.

Voor het eerst in mijn leven reed ik keurig vijftig en langzamer over dat stukje ‘recht uut, recht an.’ Verbaasde blikken negeren van mede-automobilisten die mij zagen rijden in plaats van een totaal dement echtpaar. Ik was een van hen. Een working-class rijder. Ze moesten maar even schrikken. Dit was belangrijker. Mijn reiziger moest veilig en wel overkomen.

                Ik checkte om de haverklap of het insectje het wel volhield. Als een dappere soldaat bleef het onverschrokken plakken aan mijn ruit. Zijn sprietjes wapperden een beetje met de wind. Als het iets verschoof, gooide ik meteen het gas los. Safety above all.

                In de tussentijd begon ik me toch ook wel zorgen te maken hoe ik het verder moest aanpakken zodra ik bij het bordje einde vijftig kwam. Kon ik nog wel stapvoets verder waar ik tachtig mocht?

Moest ik anders even stoppen aan de kant van de weg om het beestje veilig in een weiland te zetten? Of zou ik dan zijn trots krenken omdat ik hem dan deze kleine held te veel hielp? Dilemma. Hoe zou Erik van het kleine insectenboek hier mee omgegaan zijn?

                Toen gebeurde het. Ik moest stoppen bij een stoplicht. Het insectje richtte zich op en daar vloog het. Weg de wijde wereld in. Ik keek haar na. Het leek alsof ik naar het einde van een film aan het kijken was. Alleen de aftiteling ontbrak nog in mijn kader van het langzaam aan verdwijnende stipje in het groen en blauw van weide en lucht. Een glimlach brak door op mijn gezicht. Ik moest denken aan een zinnetje van Finkers uit een liedje van hem: geluk zit in heel kleine dingen. Dat klopte.

                Achter mij klonk getoeter. Het licht was op groen gesprongen. Geschrokken keek ik in de binnen spiegel. Een rij aan verkeer had zich achter mij gevormd. Bij de eerste paar kon ik de woede en ergernis zien en voelen. Ik trok snel op en ging plankgas weg.

                Ergernis zit in grote dingen.

insect


6 reacties

  • Evelien

    28 augustus 2014

    Dit is echt iets zien! Grappig!

    Reply
  • MichielZiet

    16 september 2014

    Dit is op MichielZiet herblogd.

    Reply
  • Meerdanmamma

    16 september 2014

    Wie weet heeft dat “lieve” insectje je te weten behoeden voor een bekeuring…. het zal ongetwijfeld een reden hebben gehad.
    Leuk geschreven!

    Reply
    • MichielZiet

      17 september 2014

      Dankjewel Meerdanmamama. Ik ben er nog steeds niet achter wat het nu precies van insect was.

      Reply
  • natuurfreak

    22 november 2014

    Fantastisch geschreven en erg guitig om te lezen..en blij dat het beestje het heeft gehaald.Haha.

    Reply
    • MichielZiet

      22 november 2014

      Hihi…:-D Dankjewel Natuurfreak! 🙂

      Reply

Geef een reactie